Ισραήλ – 9 Ιανουαρίου 2009
Του David  Sarigim

Αγαπητέ γείτονα,

Τ’ όνομά μου είναι David και ζω στο Ισραήλ, τριάντα λεπτά (ή ένα λεπτό ώρα πυραύλου) μακριά από σένα, σ’ ένα όμορφο σπίτι κοντά στο δάσος. Ελπίζω κάποια μέρα να έρθεις να σου προσφέρω ένα φλιτζάνι τσάι. Από το μπαλκόνι μας έχουμε μια θαυμάσια θέα. Τις ασυννέφιαστες μέρες μπορούμε να δούμε τα μαχητικά μας να βομβαρδίζουν τη γειτονιά σου.

Νομίζω ότι έφτασε η ώρα για μια εμπιστευτική συζήτηση. Ήρθε η ώρα να μάθεις την αλήθεια. Στο κάτω-κάτω, γιατί είναι οι γείτονες; Ίσως έχεις αναρωτηθεί γιατί τόσο εσύ όσο και οι γονείς σου γεννηθήκατε σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων. Γιατί ενώ ζούμε σε απόσταση μόλις 30 λεπτών ο ένας από τον άλλον, εγώ ζω στα πλούτη κι εσύ σε συνθήκες φτώχειας και βρωμιάς; Γιατί εσύ ζεις στην απόγνωση και το μίσος ενώ εμείς ζούμε με την ελπίδα και την αγάπη.

Η αλήθεια είναι αυτή, γείτονα: 

Υπήρξε πράγματι Ολοκαύτωμα: Αντιλαμβάνομαι ότι τα έχετε διδαχθεί διαφορετικά. Ξέρω ότι από τότε που ήσουν μικρό παιδί σου έλεγαν ότι το Ολοκαύτωμα είναι ένα κατασκεύασμα των Εβραίων για να δικαιολογήσουν την κατοχή της γης σου. Λοιπόν, αγαπητέ πολίτη της Γάζας, το Ολοκαύτωμα όντως συνέβη. Όχι πολύ καιρό πριν. Συνέβη. Και μάντεψε. Δεν πρόκειται να συμβεί ΠΟΤΕ ξανά. Η περίοδος της ιστορίας που οι Εβραίοι οδηγούνταν στη σφαγή, καταδιώκονταν, βιάζονταν και λεηλατούνταν έχει τελειώσει οριστικά και δεν θα επαναληφθεί. Ποτέ. Τώρα έχουμε τη δική μας χώρα. Τώρα έχουμε βόμβες. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τι συνέβη στο λαό μας και καλύτερα να μην το κάνετε ούτε εσείς.

Δεν σας μισούμε. Δεν μισούμε κανέναν. Οι Εβραίοι είναι ένας ειρηνικός λαός. Δεν θέλουμε τη γη σας. Δεν θέλουμε πετρέλαιο. Δεν θέλουμε να βιάσουμε τις γυναίκες σας ή να δολοφονήσουμε τα παιδιά σας. Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να επιβάλουμε τη θρησκεία μας σε κανέναν. Η αιώνια πρωτεύουσα μας, η Ιερουσαλήμ, είναι ανοικτή σε όλες τις θρησκείες για αγάπη και λατρεία. Αντιμετωπίζουμε τους Άραβες αδελφούς σας που ζουν ανάμεσά μας ως ίσους. Τείναμε χείρα ειρήνης στους γείτονές μας από την πρώτη κιόλας μέρα. Το έχουμε αποδείξει αυτό ξανά και ξανά μέσα από πολυάριθμες διαπραγματεύσεις και εκτεταμένους συμβιβασμούς.

Ζητάμε μόνο ένα πράγμα. Αφήστε μας να ζήσουμε ειρηνικά. Σωστά. Δεν έχουμε άλλες απαιτήσεις. Απλά αφήστε μας ήσυχους. Είναι τόσο απλό. Αν δεν το κάνετε, θ’ αντεπιτεθούμε άγρια και ανελέητα. Θα καταστρέψουμε τα σπίτια και τις πόλεις σας. Θα κάνουμε τις μίζερες ζωές σας ακόμα πιο μίζερες. Εάν θέλετε να σταματήσει πια αυτό, αφήστε μας στην ησυχία μας.

Οι στρατιώτες μας δεν έχουν ως κίνητρο το μίσος αλλά την αποφασιστικότητα. Αγαπάμε τη ζωή και θα κάνουμε τα πάντα για να τη διατηρήσουμε. Θα σκοτώσουμε και θα σκοτωθούμε για να προστατεύσουμε τη γη μας και τον τρόπο ζωής μας. Αυτό θα έπρεπε να σας διδάσκουν στα σχολεία σας αντί για άχρηστα ψέματα.

Ο τρομοκράτης είναι τρομοκράτης. Συγγνώμη που θα είμαι εγώ αυτός που θα σας πει τα νέα αλλά έφτασε η ώρα να μάθετε ότι ένας τρομοκράτης δεν είναι παρά ένας δειλός. Δεν είναι ήρωας. Δεν είναι Shahid. Δεν υπάρχει τίποτα το ηρωικό στο ν’ ανατινάζεται κάποιος μέσα σ’ ένα πλήθος από γυναικόπαιδα. Ο καθένας μπορεί να κρυφθεί μέσα σ’ ένα σχολείο ή ένα τζαμί και να εκτοξεύει στα τυφλά ρουκέτες σε πόλεις ελπίζοντας να σκοτώσει όσα περισσότερα μωρά μπορεί. Δεν υπάρχει τίποτα το θαρραλέο ή το αξιοθαύμαστο σε αυτές τις πράξεις σκληρότητας. Το ν’ αντλείς περηφάνια από μια πράξη τρομοκρατίας είναι αξιοθρήνητο και αξιολύπητο. Ξέρω ότι έχετε μεγαλώσει πιστεύοντας το αντίθετο αλλά είναι ψέμα. Έχω δει πώς εκπαιδεύονται τα παιδιά σας ν’ αυτοκτονούν. Πώς δοξάζονται οι βομβιστές αυτοκτονίας σας. Αυτό είναι τραγικά θλιβερό. Ένας πραγματικός ήρωας αντιμετωπίζει τον εχθρό του και δεν κρύβεται σε σχολεία και νοσοκομεία. Ένας πραγματικός ήρωας προστατεύει τους συμπατριώτες του και είναι έτοιμος να πεθάνει γι’ αυτούς αλλά όχι ανάμεσά τους.

Το Ισραήλ υπάρχει και ανήκει στον Εβραϊκό λαό. Έχω δει τα σχολικά σας βιβλία. Ξέρω ότι το Ισραήλ έχει παραλειφθεί από τους χάρτες σας. Αντίθετα με όσα σας έχουν πει, το Κράτος του Ισραήλ υπάρχει. Κοιτάξτε έξω από το παράθυρό σας. Είμαστε εδώ και δεν πρόκειται να πάμε πουθενά. Αγαπητέ Παλαιστίνιε γείτονα, έφτασε η στιγμή ν’ αντιμετωπίσεις τα γεγονότα. Αγαπάμε την πανέμορφη μικρή μας χώρα. Θα την προστατεύσουμε με τη ζωή μας. Δεν πρόκειται να την πάρετε. Αυτό σας έγινε σαφές το 1948. Έχετε τη χώρα σας και εμείς έχουμε τη δική μας. Οι αλαζόνες και ηλίθιοι ηγέτες σας σας υποσχέθηκαν ότι θα τα πάρετε όλα. Χιλιάδες ζωές έχουν χαθεί για το τίποτα. Δεν πρόκειται να συμβεί ΠΟΤΕ. Ενώ εποφθαλμιούσατε τη γη μας αντί να οικοδομείτε τη δική σας, εμείς χτίσαμε μία από τις πιο όμορφες και επιτυχημένες χώρες της Γης. Το κάναμε όχι για να πικάρουμε τους γείτονές μας αλλά μάλλον σε πείσμα τους. Φυτέψαμε δάση και περιορίσαμε την έρημο. Στραγγίξαμε βαλτότοπους και καλλιεργήσαμε αγρούς. Χτίσαμε πανεπιστήμια, όπερες, λεωφόρους, νοσοκομεία, ουρανοξύστες και γήπεδα. Έχουμε εκατομμύρια πρόσφυγες αλλά όχι και στρατόπεδα προσφύγων.

Θα μπορούσατε να κάνετε το ίδιο. Εστιάστε σε αυτό που έχετε κι όχι σε αυτό που δεν θα έχετε ποτέ. Χρειάζεται αγάπη, σκληρή δουλειά και αποφασιστικότητα. Μπορούμε να βοηθήσουμε. Έχουμε ειδικούς και επιστήμονες που βοηθούν αναπτυσσόμενες χώρες σ’ όλο τον κόσμο. Αποδεχτείτε τα γεγονότα, αφήστε τα όπλα και συμμαχήστε μαζί μας ώστε να κάνουμε αυτή τη σπουδαία περιοχή του πλανήτη, ακόμη σπουδαιότερη.

Θυμήσου, είμαστε γείτονες.