15.2.2010
Από το ISRAEL21c Staff

Ένας Ισραηλινός ερευνητής μεταλλάσσει τις τοξίνες του δηλητηρίου του σκορπιού σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει ένα οικολογικό παρασιτοκτόνο που δεν θα βλάπτει τις μέλισσες ή τους ανθρώπους.

Ένας Ισραηλινός ερευνητής επιχειρεί μ’ έναν ασυνήθιστο τρόπο ν’ αποθαρρύνει τα έντομα από την καταστροφή των καλλιεργειών μας - τοποθετώντας δηλητήριο στα παρασιτοκτόνα.

Ο Καθ. Michael Gurevitz του Πανεπιστημίου του Τελ-Αβίβ (TAU) κατάφερε ν’ απομονώσει τις γενετικές αλληλουχίες ορισμένων σημαντικών νευροτοξινών στο δηλητήριο του σκορπιού και προσπαθεί να τις χρησιμοποιήσει ως ένα οικολογικά ασφαλές φυτοφάρμακο που μπορεί να σκοτώσει σκώρους, ακρίδες, μύγες και σκαθάρια χωρίς να βλάπτει μέλισσες ή ανθρώπους.

Οι σκορπιοί είναι γνωστοί για το δηλητήριό τους, ιδίως ο Ισραηλινός κίτρινος σκορπιός ο οποίος είναι ένας από τους πιο δηλητηριώδεις στον κόσμο. Έχουν ένα ισχυρό δηλητήριο που προκαλεί παράλυση και αποτελείται από δηλητηριώδη πεπτίδια που μπορούν ν’ ακινητοποιήσουν τη λεία τους επί τόπου.

Στην έρευνά του ο Gurevitz, που ψάχνει για έναν αποτελεσματικό τρόπο παράδοσης των νέων παρασιτοκτόνων του, διαπίστωσε ότι ορισμένες νευροτοξίνες στους σκορπιούς είναι ιδιαίτερα δραστικές κατά ορισμένων εντόμων όπως οι σκώροι, οι ακρίδες, οι μύγες και τα σκαθάρια αλλά δεν έχουν καμία επίδραση σε ωφέλιμα έντομα όπως οι μέλισσες ή σε θηλαστικά όπως οι άνθρωποι.

Χρυσωρυχείο το δηλητήριο του σκορπιού για την παρασκευή παρασιτοκτόνων
"Πριν από δύο δεκαετίες κατάλαβα ότι το δηλητήριο του σκορπιού είναι χρυσωρυχείο τόσο για θεραπευτικούς παράγοντες όσο και για την παρασκευή εντομοκτόνων. Αυτό έθεσε το ερώτημα του σωστού τρόπου χρήσης του ως οικολογικά ασφαλούς συστατικού κατά των εντόμων στα χωράφια ή των φαρμακευτικών διαταραχών", τονίζει ο Gurevitz ο οποίος θεωρείται παγκοσμίως ως ένας από τους πρωτοπόρους στον τομέα αυτό.

Στην πρώτη του απόπειρα να χρησιμοποιήσει νευροτοξίνες για να σκοτώσει μολυσματικά έντομα, ο Gurevitz εισήγαγε ένα γονίδιο νευροτοξίνης στο γονιδίωμα ενός φυτού με την ελπίδα ότι το φυτό θα παρήγαγε τοξίνες που θα σκότωναν τα έντομα. Η απόπειρά του όμως απέτυχε. Ο Gurevitz ανακάλυψε ότι, ως πεπτίδιο, η τοξίνη μεταβολιζόταν στα έντερα του εντόμου και δεν ήταν σε θέση να επηρεάσει το νευρικό του σύστημα.

Από τη στιγμή που οι τοξίνες του σκορπιού πρέπει να μεταλλαχθούν προκειμένου να μπορέσουν να διεισδύσουν στο κυκλοφοριακό σύστημα του μολυσματικού εντόμου, ο Gurevitz θεωρεί σημαντικό να μελετηθούν οι τοξίνες και ο τρόπος αλληλεπίδρασής τους με το νευρικό σύστημα του εντόμου. Μόνο τότε θα είναι δυνατή η τροποποίησή τους κατά τέτοιο τρόπο ώστε να φτάσουν στους ιστούς. Σ’ αυτή την κατεύθυνση εργάζεται τώρα.

Ο Gurevitz, ο οποίος εργάζεται στο τμήμα φυτολογίας του TAU, πέρασε έξι χρόνια ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον του St. Louis και στο Πανεπιστήμιο του Michigan ενώ τις έρευνές του στους σκορπιούς τις είχε ξεκινήσει όσο ήταν ακόμη φοιτητής στην Ιερουσαλήμ πριν από 35 χρόνια.

Από τότε, έχει αναπτύξει μεθόδους κλωνοποίησης, παραγωγής και τροποποίησης του γονίδιου της τοξίνης στο εργαστήριό του, θέτοντας τις βάσεις για ένα εντελώς νέο μοριακό πεδίο με βάση το δηλητήριο του θανατηφόρου εντόμου.

Ψάχνοντας ακόμη για συστατικά φιλικά προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο
Τώρα, εξάλλου, ασχολείται και με κάτι διαφορετικό. Έχει αναπτύξει γενετικές μεθόδους για την παραγωγή και το χειρισμό των επιθυμητών τοξινών στα βακτήρια και ερευνά τον τρόπο που αυτές επηρεάζουν τα έντομα και τα θηλαστικά, ανοίγοντας το δρόμο για ενδεχόμενη χρήση τους στον τομέα της γεωργίας.

Ο κλάδος της γεωργίας χρησιμοποιεί ως επί το πλείστον πυρεθροειδή παρασιτοκτόνα που διεισδύουν στα έντομα και επιτίθενται στο νευρικό τους σύστημα οδηγώντας τα σε παράλυση και θάνατο. Το κύριο μειονέκτημά τους, ωστόσο, είναι η έλλειψη εξειδίκευσης και ο κίνδυνος που αυτά αποτελούν για το περιβάλλον, τα ζώα και τον άνθρωπο.

"Γιατί να μην αξιοποιηθούν δραστικές φυσικές ενώσεις που ανέπτυξαν δηλητηριώδη ζώα κατά τη διάρκεια εκατομμυρίων ετών εξέλιξης;", ρωτά ο Gurevitz, ο οποίος έχει δημοσιεύσει πολυάριθμες εργασίες πάνω στο θέμα. "Αναπτύσσω την επιστήμη για να μπορέσουμε να μάθουμε πώς να τις αξιοποιήσουμε και να παράγουμε συστατικά που μιμούνται το αποτέλεσμά τους χωρίς να βλάπτουμε ορισμένα είδη εντόμων".

Ο Gurevitz δημοσίευσε πρόσφατα ένα άρθρο στο περιοδικό 'Molecular Biology and Evolution' που δείχνει τον τρόπο που υπολογιστικές αναλύσεις σε επίπεδο γονιδιακής αλληλουχίας οδηγούν σε καλύτερη κατανόηση του τρόπου χειρισμού της δράσης των τοξινών.

http://www.israel21c.com/