Κουρδιστόπορτοκάλι.com Τετάρτη 26.4.2023
Kείμενο-Eικόνες Βασίλης Μπόνιος
Η Ιστορία του δεν θα μπορούσε να είναι πιο διδακτική για τον ελληνικό λαό και τους ηγέτες του
Καθώς το Ισραήλ γιορτάζει (σήμερα 26 Απριλίου 2023) την 75η Επέτειο της Ανεξαρτησίας του η Ιστορία του δεν θα μπορούσε να είναι πιο διδακτική για τον ελληνικό λαό σήμερα ο οποίος εξαιτίας της μαλθακότητός του, της διαβρωμένης πολιτικής ηγεσίας του, των ατιμασμένων και αναξιόπιστων ΜΜΕ που εμπορεύονται ένα νέφος υποκολτούρας και θανάσιμης προπαγάνδας, παραδομένος στα συναισθήματα, την ανωριμότητα και την απουσία λογικής είναι έτοιμος για ένα ακόμη οδυνηρό άλμα στο κενό.
Ενα άλμα που μοιάζει χωρίς επιστροφή καθώς εκεί έξω δεν υπάρχει ούτε μία χαραμάδα ελπίδας για την ώρα. Ίσως αυτό το 20% των αναποφάσιστων ψηφοφόρων που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις να είναι η τελευταία μας ελπίδα.
Ίσως από εδώ αναπηδήσει ένας Έλληνας Theodor Herzl ή ένας David Ben-Gurion.
Στις 26 Απριλίου, όλοι όσοι κάνουν πρόποση για την 75η επέτειο του Ισραήλ – σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο – θα χορέψουν στην ιστορία.
Η αρχαία ιστορία αγάπης μεταξύ του εβραϊκού λαού και της πατρίδας τους, της Γης του Ισραήλ, πηγαίνει πίσω 3.500 χρόνια στη Βίβλο. Η ρομαντική ιστορία του Σιωνισμού φτάνει ενάμιση αιώνα πίσω. Και η ιστορία του Κράτους του Ισραήλ καταγράφει μια από τις λίγες λειτουργικές μετα-αποικιακές δημοκρατίες που εμφανίστηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρόλο που η ιστορία δεν ήταν πάντα ευγενική με τον εβραϊκό λαό, η συνεχιζόμενη περιπέτεια του Ισραήλ είναι εντελώς θαυματουργή. Κάπως έτσι ξεκινάει το αφιέρωμά της Νational Post.
Η επίκληση της Βίβλου για να εξηγήσει μια μικρή δημοκρατία υψηλής τεχνολογίας που έχει δημιουργήσει 92 από τις νεοφυείς επιχειρήσεις μονόκερου, αξίας σχεδόν 1.200 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μπορεί να φαίνεται περίεργο – αλλά αυτή είναι η εβραϊκή ιστορία. Πέρα από την αποκάλυψη των βαθιών ριζών των Εβραίων στη Γη της Επαγγελίας, η Βίβλος εξηγεί τη μοναδική φύση της εβραϊκής ταυτότητας.
Ο Ιουδαϊσμός είναι θρησκεία, αλλά και οι Εβραίοι είναι λαός. Αυτή η μοναδική διαπλοκή μπορεί να δημιουργήσει μη θρησκευόμενους Εβραίους και ένα εβραϊκό κράτος που είναι δημοκρατία, όχι θεοκρατία.
Οι Εβραίοι έζησαν για αιώνες χωρίς να ανησυχούν ότι δεν ταιριάζουν βολικά σε δυτικές κατηγορίες. Ήταν Εβραίοι, συνδύαζαν τις εθνικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές και εθνοτικές τους ταυτότητες – προσεύχονταν προς τη Σιών, την Ιερουσαλήμ, την παντοτινή πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού, όπου κι αν ζούσαν.
Κατά τραγικό τρόπο, στους αιώνες που ακολούθησαν την καταστροφή του Δεύτερου Ναού από τους Ρωμαίους το 70 C.E* οι Εβραίοι ανησυχούσαν για πολύ περισσότερα από την επισήμανση. Η συντριπτική πλειοψηφία που ζούσε υπό χριστιανικές μοναρχίες στην Ευρώπη, η διευρυνόμενη μειονότητα που ζούσε υπό μουσουλμανική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και η μικρότερη μειονότητα που ζει ακόμα στη γη που οι Ρωμαίοι μετονομάστηκαν σε «Παλαιστίνη», ήταν συχνά απασχολημένοι με την καταπολέμηση της δίωξης και της φτώχειας, ενώ οικοδόμηση ενός ισχυρού θρησκευτικού και ηθικού πολιτισμού.
Ξεκινώντας από το 1700, ο νεωτερισμός κυνήγησε τους Εβραίους της Ευρώπης. Το διανοητικό κίνημα που βασίζεται στη λογική (ο Διαφωτισμός) και τα κινήματα πολιτικής χειραφέτησης που βασίζονται στην ελευθερία απελευθέρωσαν ορισμένους Εβραίους από το γκέτο. Οι λίγοι Εβραίοι που αφομοίωσαν επιθυμούσαν την ισότητα, την αποδοχή και την αξιοπρέπεια, όχι μόνο την ευημερία.
Αλίμονο, ένα ανανεωμένο εβραϊκό μίσος διέλυσε τις ελπίδες τους. Ενθαρρυμένοι από τον νέο, επιστημονικά άκουσμα όρο «αντισημιτισμός», οι Εβραίοι-μισητές απέδειξαν ότι αυτό το αρχαίο μίσος ήταν επίσης το πιο πλαστικό από τα μίσος — ρυθμιζόμενο, τεχνητό και συχνά τοξικό. Μέχρι τα τέλη του 1800, οι «Εβραίοι» δέχονταν κομμουνιστές και καπιταλιστές, ως πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί, επειδή ταιριάζονταν πολύ καλά και ξεχώριζαν πολύ.
Ο σιωνισμός ήταν μια από τις πολλές εβραϊκές απαντήσεις σε αυτά τα σοκ. Ενώ ο Αβραάμ και η Σάρα δημιούργησαν τη Σιωνιστική ιδέα ότι οι Εβραίοι είναι ένας λαός με δεσμούς με μια συγκεκριμένη πατρίδα, ο Theodor Herzl ίδρυσε το επίσημο σιωνιστικό κίνημα.
Ένας αφομοιωμένος Βιεννέζος δημοσιογράφος γεννημένος το 1860, με διαπεραστικά μάτια και εντυπωσιακή μαύρη γενειάδα, ο Herzl ενσάρκωσε την πίστη των Εβραίων στον εκσυγχρονισμό. Το 1895, ο Herzl ισχυρίστηκε ότι είχε τα Σιωνιστικά Θεοφάνειά του. Εκείνη την εποχή, ο Alfred Dreyfus, ένας Εβραίος-Γάλλος αξιωματικός του πυροβολικού, δικαζόταν για προδοσία — ψευδώς. Αντί να του επιτεθούν μεμονωμένα ως προδότη, τα πλήθη του Παρισιού φώναξαν: «Θάνατος στους Εβραίους». Ο Herzl συνειδητοποίησε ότι χωρίς ένα εβραϊκό κράτος, οι Εβραίοι δεν θα γίνονταν ποτέ σεβαστοί.
Στην πραγματικότητα, αυτό το Judenfrage – το εβραϊκό ζήτημα – στοίχειωνε τον Herzl από το πανεπιστήμιο. Η υπόθεση Dreyfus επέτρεψε στον εσωτερικό του θεατρικό συγγραφέα να σχεδιάσει το σιωνιστικό ταξίδι του εβραϊκού λαού σε τρεις πράξεις: Προσπαθήσαμε να ταιριάξουμε. Mας απέρριψαν. Γίναμε Εβραίοι εθνικιστές, επιδιώκοντας να ξαναχτίσουμε την ιστορική μας πατρίδα στην Παλαιστίνη.[we tried to fit in; they rejected us; we became Jewish nationalists, seeking to rebuild our historic homeland in Palestine.]
Το 1897, ο Theodor Herzl συγκάλεσε το Πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο. Αυτό ξεκίνησε το επίσημο σιωνιστικό κίνημα, μετά από χιλιετίες λαχτάρας, αιώνες προσευχών και δεκαετίες άλλων προσπαθειών. Μετά από πάρα πολλά παραλυτικά άλματα πίστης, οι Εβραίοι τελικά έκαναν ένα άλμα ελπίδας.
Αυτό ήταν το μεγάλο δώρο του Herzl στους ανθρώπους του. Η ελπίδα ενέπνευσε τους καταπιεσμένους Εβραίους να πιστέψουν ότι το αύριο θα ήταν καλύτερο – ενώ τους προκάλεσε να σηκώσουν τα μανίκια για να το πραγματοποιήσουν. Και το όνειρο έκανε τον Σιωνισμό ισχυρότερο από τον αντισημιτισμό. Ο Σιωνισμός προσπάθησε να ξαναχτίσει την εβραϊκή ψυχή. Κατάλληλα, ο εβραϊκός εθνικός ύμνος έγινε “Hatikvah” – “The Hope”.
Πέρα από την παροχή ενός σεναρίου που δείχνει τη λύτρωση — επιστρέψτε στο σπίτι! — Ο Herzl ξεκίνησε έντονες διπλωματικές πρωτοβουλίες. Όταν πέθανε στα 44 του το 1904, μετά από μόλις 11 ενεργά χρόνια ως Σιωνιστής, οι Οθωμανοί Τούρκοι εξακολουθούσαν να ελέγχουν την Παλαιστίνη.

Ο Theodor Herzl
Μέχρι το 1917, η σιωνιστική διπλωματία είχε τη μεγάλη της ανακάλυψη. Ένας κορυφαίος Σιωνιστής, ο Chaim Weizmann, βοήθησε στην ανάπτυξη συνθετικής ακετόνης, η οποία χρησιμοποιήθηκε για την εκτόξευση βρετανικών οβίδων. Αυτό τον τοποθέτησε να εξηγεί τον Σιωνισμό στους Βρετανούς ηγέτες.
Όταν ένας αριστοκράτης αναρωτήθηκε γιατί οι Εβραίοι επέμεναν στην Παλαιστίνη «όταν υπάρχουν τόσες πολλές υπανάπτυκτες χώρες που θα μπορούσες να εγκατασταθείς πιο άνετα», ο Weizmann απάντησε: «Είναι σαν να ρωτάω γιατί οδήγησες 20 μίλια για να επισκεφτείς τη μητέρα σου την περασμένη Κυριακή, όταν υπάρχουν τόσο πολλές ηλικιωμένες κυρίες που ζουν στο δρόμο σας».
Ο Weizmann κατάλαβε ότι το σπίτι σου προσφέρει ταυτότητα, όχι απλώς καταφύγιο.
Ευγνώμων για την υποστήριξη των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία αναγνώρισε το δικαίωμα των Εβραίων σε μια πατρίδα, στην Παλαιστίνη. Η Διακήρυξη του Μπάλφουρ-Balfour Declaration ήταν η πιο δραματική επιβεβαίωση της νομιμότητας του εβραϊκού εθνικού κινήματος. Η Διάσκεψη του Σαν Ρέμο-San Remo Conference του 1920 επισημοποίησε την εντολή της Βρετανίας στην Παλαιστίνη. Ο Βρετανός πρωθυπουργός David Lloyd George είπε στον Weizmann: «Τώρα έχεις ξεκινήσει, όλα εξαρτώνται από σένα»
Καθώς οι Βρετανοί κυβερνούσαν μια κουτσορεμένη Παλαιστίνη, έχοντας κυψελώσει στην Υπεριορδανία, οι Εβραίοι γύρισαν στα σπίτια τους. Αυτή η μετανάστευση αναστάτωσε ορισμένους ντόπιους Άραβες – ακόμη και όταν οι περιπλανώμενοι Άραβες εγκαταστάθηκαν εκεί, επίσης, καθώς τους έλκυε η βρετανική τάξη και ευημερία. Ωστόσο, μια σειρά συγκρούσεων όξυνε την παλαιστινιακή αραβική ταυτότητα ενάντια στους «Παλαιστίνιους Εβραίους».
Μέχρι τη δεκαετία του 1930, ορισμένοι Βρετανοί αξιωματούχοι θεώρησαν την περιοχή ακυβέρνητη. Οι συζητήσεις για διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε εβραϊκές και αραβικές οντότητες αυξήθηκαν. Δυστυχώς, το ίδιο έκαναν και οι βρετανικές προσπάθειες να κατευνάσουν τους απορριπτικούς Άραβες επιβάλλοντας σκληρές ποσοστώσεις μετανάστευσης — ακριβώς όπως εμφανίστηκε ο Αδόλφος Χίτλερ.
Η ναζιστική δολοφονία έξι εκατομμυρίων Εβραίων επιβεβαίωσε αυτό που ο Theodor Herzl και άλλοι Σιωνιστές είχαν πει δεκαετίες νωρίτερα: οι Εβραίοι ήταν ένας λαός και χρειάζονταν ένα κράτος στην πατρίδα τους.

O David Ben-Gurion
Στις 29 Νοεμβρίου 1947, τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία ιδρύθηκαν για να εξασφαλίσουν μια μεταπολεμική ειρήνη, συμφώνησαν. Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο η Σοβιετική Ένωση όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες ενέκριναν το ψήφισμα 181, το οποίο αναγνώριζε το δικαίωμα των Εβραίων σε μια πατρίδα στην Παλαιστίνη, αλλά χώριζε τη γη σε ένα εβραϊκό κράτος και μια απροσδιόριστη αραβική οντότητα.
Οι περισσότεροι Εβραίοι αποδέχθηκαν αυτόν τον επώδυνο συμβιβασμό. Ο προσωρινός ηγέτης των Εβραίων της Παλαιστίνης, David Ben-Gurion δέχτηκε το «μισό καρβέλι» ως καλύτερο από κανένα, ειδικά σε έναν λαό που ταλαιπωρείται από τόση απώλεια. Υποκινούμενοι από τον μεγάλο μουφτή της Ιερουσαλήμ, Haj Amin al-Husseini, οι Άραβες εξτρεμιστές απέρριψαν κάθε συμβιβασμό — και στόχευσαν Άραβες μετριοπαθείς. Αυτή η απόρριψη, υποστηρίζει ο ιστορικός Efraim Karsh, ήταν η αληθινή «προδοσία» των Παλαιστινίων.
Ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε, καθώς οι Βρετανοί ετοιμάζονταν να φύγουν τον Μάιο του 1948. Πίσω τον Νοέμβριο, καθώς οι περισσότεροι Εβραίοι χάρηκαν, ο Ben-Gurion ανησύχησε. Ήξερε ότι πολλοί από τους νέους που χόρευαν από χαρά δεν θα επιζούσαν από τον επερχόμενο πόλεμο. Και ήξερε πόσα έπρεπε να γίνουν.
Η λίστα με τις υποχρεώσεις του περιελάμβανε μια κυβέρνηση, ένα σύνταγμα, έναν ύμνο, ένα όνομα, ένα κεφάλαιο, ένα νόμισμα, έναν προϋπολογισμό, αεροδρόμια, μια αστυνομία, έναν στρατό. Μετά από δεκαετίες κατασκευής υποδομών, πληθυσμιακής αύξησης και ιδεολογικής ανάπτυξης, το σιωνιστικό κίνημα ήταν έτοιμο.
Μέχρι τον Μάιο, με πάνω από 1.000 Εβραίους νεκρούς και το χάος να εξαπλώνεται, πολλοί συμβούλευσαν τους Σιωνιστές να καθυστερήσουν την κήρυξη της ανεξαρτησίας. Ο υπουργός Άμυνας της Αμερικής, στρατηγός George Marshall, προέτρεψε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Harry Truman να μην αποξενώσει τον αραβικό κόσμο αναγνωρίζοντας ένα σαφώς καταδικασμένο εβραϊκό κράτος.
Ο σιωνιστικός μύθος λέει για έναν αναλυτή που προειδοποιεί τον Ben Gurion ότι οι Εβραίοι δεν είχαν όπλα, σφαίρες, λάδι. Ο Ben Gurion απάντησε: «Αλλά έχουμε ελπίδα». Ο Ben Gurion αγαπούσε να αψηφά τους αρνητές. Όταν μια επιτροπή ειδικών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πόλη της ερήμου Beersheba δεν θα ξεπερνούσε ποτέ τους 28.000 κατοίκους της, εκείνος απάντησε: «Διορίστε μια νέα επιτροπή». Σήμερα, πάνω από 650.000 άνθρωποι ζουν στην ακμάζουσα μητροπολιτική περιοχή.
Το προσωρινό συμβούλιο συζήτησε εάν έπρεπε να ανακηρυχθεί κράτος. Όταν ο Chaim Weizmann άκουσε ότι μετά από 12 ώρες, ο Ben-Gurion κέρδισε και το κράτος θα ανακηρύχθηκε, ο Weizmann είπε απότομα: «Τι περιμένουν, οι ηλίθιοι». Δύο χιλιάδες χρόνια αναμονής ήταν αρκετά.
Στις 4 μ.μ. στις 14 Μαΐου 1948, λίγο πριν από το εβραϊκό Σάββατο, ο David Ben Gurion διάβασε την Ισραηλινή Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας στο Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ — σήμερα γνωστό ως Αίθουσα Ανεξαρτησίας. Ο Ben Gurion επιβεβαίωσε τις βιβλικές ρίζες των Εβραίων – και το επιτακτικό, νόμιμο δικαίωμά τους να ιδρύσουν ένα κράτος στην πατρίδα τους. Ξεκινώντας αυτήν την εβραϊκή δημοκρατία, ο Ben Gurion πρόσφερε «ισότητα» σε όλους τους «κατοίκους» του κράτους, παρά τον επικείμενο πόλεμο.
(VIDEO του Κουρδιστού Πορτοκαλιού από τις προετοιμασίες των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων τα τελευταία 24ωρα για τον εορτασμό της 75ης Επετείου της Ανεξαρτησίας του) https://twitter.com/i/status/1649323990572212225
Επτά αραβικοί στρατοί επιτέθηκαν. Ξεκινώντας με πληθυσμό μόνο 600.000, το Ισραήλ θα έχανε 6.000 ανθρώπους. Με την εκεχειρία του 1949, το Ισραήλ είχε εξασφαλίσει πιο αμυντικά σύνορα, ενώ 700.000 Άραβες εγκατέλειψαν τα σπίτια τους — κάποιοι οικειοθελώς, περιμένοντας τη νίκη, άλλοι φοβισμένοι.
Ο Πόλεμος της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ ίδρυσε αυτό το παλιό-νέο κράτος. Παρά τους περισπασμούς του πολέμου, ο Ben Gurion πήρε μια άλλη μοιραία απόφαση: παρακάμπτοντας και πάλι τους οικονομικούς του συμβούλους, καλωσόρισε κάθε Εβραίο που ήθελε να μεταναστεύσει.
Η αραβική εχθρότητα σε όλα τα μουσουλμανικά εδάφη και τη Βόρεια Αφρική προκάλεσε σύντομα μια έξοδο 850.000 Εβραίων από τις αραβικές χώρες. Αυτοί οι Εβραίοι πρόσφυγες έγιναν Ισραηλινοί πολίτες κατά την άφιξή τους – σταθεροποιώντας το κράτος που οι Άραβες είχαν προσπαθήσει να καταστρέψουν.
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά από αυτά τα γεγονότα εποχής, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ζωή στο Ισραήλ ήταν συχνά αγχωτική. Από το 1948, το Ισραήλ χρειάστηκε να ξεπεράσει πολλές προκλήσεις.
Ενώ η πλήρης ειρήνη παραμένει άπιαστη, από τότε που το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο του Yom Kippur το 1973, κανένας αραβικός στρατός δεν έχει επιτεθεί στο Ισραήλ. Η άλλοτε μονολιθική σύγκρουση Ισραήλ-Αραβών είναι τώρα μια σειρά από συγκρούσεις, που οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις συνθήκες ειρήνης που υπογράφηκαν με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μαρόκο.
Στην πορεία, το Ισραήλ έλυσε τη λειψυδρία του, εξελίχθηκε από μια φτωχή, πρωτόγονη οικονομία σε ένα μεγαθήριο υψηλής τεχνολογίας και έβαλε τέλος στη συχνά χυδαία και φαλλοκρατική κουλτούρα του. Αν και ο φανατισμός δεν εξαφανίζεται ποτέ πλήρως, η αρχική εχθρότητα ενάντια στους Εβραίους από τα αραβικά εδάφη, τους «Mizrachim», έχει υποχωρήσει και οι Αραβο-Ισραηλινοί, που ήταν υπό στρατιωτική κυριαρχία μέχρι το 1966, έχουν πλέον δημιουργήσει μια ακμάζουσα μεσαία τάξη με πλήρη νόμιμα δικαιώματα.
Τελικά, η αστάθεια που είχαν οι Ισραηλινοί πριν από τον πόλεμο του 1967 και αστειεύονταν ότι το τελευταίο άτομο που θα φύγει από τη χώρα θα έπρεπε να «σβήσει τα φώτα» στο αεροδρόμιο, δεν υπάρχει πια.
Υπάρχουν όμως τα επτά θαυματουργά επιτεύγματα του Ισραήλ.
Πρώτον, μετά από χιλιετίες αστέγων, οι Εβραίοι αποκατέστησαν την κυριαρχία στην πατρίδα τους.
Δεύτερον, το Ισραήλ έχει ενσωματώσει τρία εκατομμύρια μετανάστες από το 1948, κυρίως πρόσφυγες που διέφυγαν από τις διώξεις στη μεταναζιστική Ευρώπη, τα αραβικά εδάφη, την Αιθιοπία και την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Τρίτον, οι Εβραίοι επέστρεψαν στην ιστορία, ως πλήρεις συμμετέχοντες, μερικές φορές αντιμέτωποι με περίπλοκα διλήμματα, αλλά όχι πια θύματα.
Τέταρτον, η δυτικού τύπου καπιταλιστική δημοκρατία του Ισραήλ διατηρεί ένα έντονο εβραϊκό άρωμα, που εκφράζεται στις γιορτές, τις παραδόσεις και την εβραϊκή εθνική κουλτούρα, ενώ εγγυάται σε όλους τους πολίτες ίσα δικαιώματα.
Πέμπτον, το όραμα του Herzl για την «Altneuland», την παλιά-νέα γη, εξισορροπεί τις παραδοσιακές αξίες με την κουλτούρα που διαμορφώνει τις τάσεις.
Έκτον, η κάποτε αδρανής εβραϊκή γλώσσα έχει ξαναζωντανέψει.
Και Έβδομο, παρ’ όλες τις προκλήσεις του, το Ισραήλ έφερε επανάσταση στην εικόνα -και την αυτοεικόνα- των Εβραίων παγκοσμίως.
Το Ισραήλ παραμένει ένα έργο-information. Είναι μια από τις λίγες δημοκρατίες στον κόσμο, που εγγυάται τακτικές ψήφους και μόνιμα δικαιώματα σε κάθε πολίτη. Και για τους περισσότερους Εβραίους, το Ισραήλ παραμένει αγαπημένος προορισμός, σημείο υπερηφάνειας και η μεγαλύτερη συλλογική τους προσπάθεια στον κόσμο σήμερα.
Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται σήμερα Πέμπτη με τις εντυπωσιακές πτήσεις των Ισραηλινών μαχητικών πάνω από την παραλία του Tel Aviv. Το βράδι της Τετάρτης στο Tel Aviv, η Dizengoff Square, το 1 της Rothschild Boulevard και η Nachalat Binyamin βρέθηκαν στο επίκεντρο του εορτασμού.
O Iσραηλινός πρωθυπουργός Naftali Bennett έδωσε τον τόνο στην ομιλία του στην κρατική τελετή για τον εορτασμό της 74ης Ημέρας Ανεξαρτησίας>
-Το κράτος του Ισραήλ είναι ισχυρότερο από ποτέ. 74 χρόνια πολιτείας μας δίδαξαν ότι όταν ο λαός του Ισραήλ είναι ενωμένος, κανείς δεν μπορεί να μας νικήσει»
«Αγαπητοί πολίτες του Ισραήλ, η Ημέρα της Ανεξαρτησίας είναι μια ημέρα μεγάλης υπερηφάνειας για όλους μας», είπε ο Bennett. «Εθνική υπερηφάνεια για όσα περάσαμε μαζί και για όσα πετύχαμε εδώ μαζί».
Ο ισραηλινός πρωθυπουργός επεσήμανε τη σημασία της βιομηχανίας υψηλής τεχνολογίας, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης του Ισραήλ και τις ευκαιρίες που παρέχονται στην περιφέρεια, λέγοντας «δόξα τω Θεώ, το Ισραήλ μπορεί να προσφέρει τα προς το ζην για όποιον ψάχνει».
Όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας, ο Bennett τόνισε ότι «παρόλο που οι εχθροί μας δεν ησυχάζουν ούτε στιγμή από την προσπάθεια να μας βλάψουν, το κράτος του Ισραήλ είναι πιο ισχυρό από ποτέ».
«Το IDF, το Shin Bet και η Mossad ενισχύονται με πρωτοφανή ρυθμό: με λέιζερ, πυραύλους, κυβερνοχώρο και πάνω απ’ όλα – επενδύοντας στους τολμηρούς και καλούς στρατιώτες μας»
Ως αυτός που φέρει την τελική ευθύνη για την ασφάλεια του Ισραήλ, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα: το Ισραήλ θα ξεπεράσει κάθε απειλή από έξω, κοντά ή μακριά. Έχουμε χτίσει εδώ ένα πολύ χοντρό σιδερένιο τείχος μπροστά στους εχθρούς μας”
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επανέλαβε το μήνυμα που δήλωσε την προηγούμενη Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Τρομοκρατίας, τονίζοντας ότι ο σεχταρισμός κατέστρεψε το εβραϊκό κράτος στη Δεύτερη Περίοδο του Ναού και ότι «ένα κυρίαρχο και ενωμένο εβραϊκό κράτος δεν επιβίωσε ποτέ εδώ για περισσότερα από 80 χρόνια».
«Τώρα βρισκόμαστε στην όγδοη δεκαετία του κράτους του Ισραήλ», είπε ο Bennett. “Tη δεκαετία που δεν καταφέραμε ποτέ να την περάσουμε. Αυτή τη φορά έχουμε άλλη μια ευκαιρία, μια τρίτη ευκαιρία για τον εβραϊκό λαό. Αυτή τη φορά πρέπει, απλά πρέπει να πετύχουμε.”
“Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μίσος να μας αιχμαλωτίσει, να μας ελέγξει. Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με καλό μάτι, να πιστεύουμε ότι και ο άλλος θέλει το καλό για το κράτος, ακόμα κι αν η γνώμη του είναι εντελώς διαφορετική. Πρέπει όλοι πάντα να βάζουμε το καλό του κράτους πάνω από τον κλάδο μας, πάνω από το συμφέρον μας», είπε ο ισραηλινός πρωθυπουργός.
Ως αυτός που φέρει την τελική ευθύνη για την ασφάλεια του Ισραήλ, μπορώ να σας πω ξεκάθαρα: το Ισραήλ θα ξεπεράσει κάθε απειλή από έξω, κοντά ή μακριά. Έχουμε χτίσει εδώ ένα πολύ χοντρό σιδερένιο τείχος μπροστά στους εχθρούς μας”.
Ο Bennett επανέλαβε το μήνυμα που δήλωσε την Ημέρα Μνήμης, τονίζοντας ότι ο σεχταρισμός κατέστρεψε το εβραϊκό κράτος στη Δεύτερη Περίοδο του Ναού και ότι «ένα κυρίαρχο και ενωμένο εβραϊκό κράτος δεν επιβίωσε ποτέ εδώ για περισσότερα από 80 χρόνια».
«Εδώ βρισκόμαστε στην όγδοη δεκαετία του κράτους του Ισραήλ», είπε ο Bennett. “Η δεκαετία που δεν καταφέραμε ποτέ να την περάσουμε. Αυτή τη φορά έχουμε άλλη μια ευκαιρία, μια τρίτη ευκαιρία για τον εβραϊκό λαό. Αυτή τη φορά πρέπει, απλά πρέπει να πετύχουμε.”
“Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο μίσος να μας αιχμαλωτίσει, να μας ελέγξει. Πρέπει να βλέπουμε ο ένας τον άλλον με καλό μάτι, να πιστεύουμε ότι και ο άλλος θέλει το καλό για το κράτος, ακόμα κι αν η γνώμη του είναι εντελώς διαφορετική. Πρέπει όλοι πάντα να βάζουμε το καλό του κράτους πάνω από τον κλάδο μας, πάνω από το συμφέρον μας», είπε ο πρωθυπουργός.֍
Το Κουρδιστό Πορτοκάλι σας μεταφέρει εικόνες και video από τη χθεσινή νύχτα. https://kourdistoportocali.com/news-desk/israil-gt-pos-ta-kataferan-se-75-chronia-ekei-poy-emeis-apotygchanoyme-ta-teleytaia-200-chronia/