Ενώ οι περισσότεροι Ισραηλινοί θα συμβιβάζονταν με μια λύση δύο κρατών αύριο κιόλας, πρέπει εμείς να συνεχίζουμε αυτήν την παρωδία των δήθεν διαπραγματεύσεων μ’ έναν πραγματικό 'ειρηνευτικό εταίρο' εν όψει των πρόσφατων εξελίξεων;

Αν ζούσαμε σ’ ένα λογικό κόσμο, τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων με αποκορύφωμα τις διαρροές εγγράφων του Wikileaks, θα έπρεπε να είχαν επιβεβαιώσει την ορθότητα της προσέγγισής μας απέναντι στην ειρηνευτική διαδικασία. Όμως, δυστυχώς, ένα μεγάλο μέρος των φιλελεύθερων παγκόσμιων μέσων μαζικής ενημέρωσης έχει για μια ακόμη φορά δείξει την τάση του για αποφυγή κάθε πραγματικότητας που δεν συμβιβάζεται με την ατζέντα του.

Τα έγγραφα που διέρρευσαν παρέχουν κι άλλα αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία για το ότι οι Άραβες ηγέτες μιλούν με διχαλωτή γλώσσα όταν επιτίθενται δημόσια στη στάση του Ισραήλ προτρέποντας ταυτόχρονα τους Αμερικανούς ν’ αναλάβουν στρατιωτική δράση προκειμένου να εμποδίσουν τους Ιρανούς - τους οποίους σιχαίνονται - να γίνουν μια πυρηνική δύναμη. Σε μια κατάσταση που μπορεί να περιγραφεί μόνο ως σουρεαλιστική, ο Βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Abdullah – απ’ όπου προέρχεται ο κύριος όγκος της συνολικής χρηματοδότησης της al-Qaida και άλλων τρομοκρατικών ομάδων - κάλεσε τις ΗΠΑ “να κόψουν το κεφάλι του φιδιού” ενώ ο διάδοχος του θρόνου του Abu Dhabi Muhammad bin Zayed προειδοποίησε τους Αμερικανούς ότι “ο [Mahmoud] Ahmadinejad είναι ο Χίτλερ” και ουσιαστικά κάθε Άραβας ηγέτης μετέφερε παρόμοια φρενήρη μηνύματα προς τις ΗΠΑ.

Στο πλαίσιο αυτό, η υποκρισία και κυνική χειραγώγηση των Ισραηλινών από τον πρόεδρο Barack Obama ήταν απλώς εξωφρενική. Γνωρίζουμε τώρα ότι ψευδόταν εν γνώσει του όταν δήλωνε ότι το Ισραήλ πρέπει να προβεί σε περαιτέρω μονομερείς παραχωρήσεις προς τους Παλαιστινίους προκειμένου να πειστούν τ’ Αραβικά κράτη να στηρίξουν κυρώσεις ή να εγκρίνουν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν.

Οι νέες αποκαλύψεις εκθέτουν επίσης τον παραλογισμό των αναλυτών εξωτερικών υποθέσεων και των υποστηρικτών των πολιτικών του Obama στη Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένων Εβραίων στενών συνεργατών του Obama όπως η J Street) που έχουν ισχυριστεί επανειλημμένα ότι μόνον οι Ισραηλινοί και οι “νεοσυντηρητικές κλίκες” είναι υπέρ μιας στρατιωτικής επιλογής αναφορικά με το Ιράν.

Το Wikileaks αποκάλυψε επίσης ότι, παρά τις προειδοποιήσεις Αράβων ηγετών ότι η Συρία δεν θα πειθόταν ν’ αποδυναμώσει τους δεσμούς της με το Ιράν, οι ΗΠΑ συνέχισαν να προσπαθούν να κατευνάσουν τον Πρόεδρο Basher Assad. Παρά τις διαψεύσεις, οι Αμερικανοί γνώριζαν επίσης ότι οι Σύριοι συνεργάζονταν με τους Ιρανούς για την παροχή θανατηφόρων όπλων στη Hezbollah, χρησιμοποιώντας ακόμη και ασθενοφόρα για τη μεταφορά τους στο Λίβανο.

Παράλληλα, σε συνεννόηση με άλλους Αμερικανούς συμμάχους, το Ισραήλ εξεπλάγη από τις αδύναμες Αμερικανικές αντιδράσεις στην απρόκλητη επίθεση της Βόρειας Κορέας, ενός αδίστακτου κράτους με το οποίο οι ΗΠΑ “εμπλέκονταν” για κάποιο χρονικό διάστημα. Το γεγονός αποκάλυπτε ένα ανατριχιαστικό μάθημα σχετικά με την αξιοπιστία των ΗΠΑ ως συμμάχου. Οι Νοτιοκορεάτες σοκαρίστηκαν που οι μόνες αντιδράσεις του Αμερικανού προστάτη τους ήταν εκφράσεις ανησυχίας, έπαινοι για την “αυτοσυγκράτησή” τους και εκκλήσεις προς στους Κινέζους να σταματήσουν το μεγαλομανή σύμμαχό τους ο οποίος τώρα γνωρίζουμε ότι παρείχε και πυραύλους στους Ιρανούς.

Για μια επιπλέον δόση πραγματικότητας, η ανικανότητα του "μετριοπαθή" εταίρου μας στην ειρήνη Mahmoud Abbas έγινε για μια ακόμη φορά ορατή όταν ενέκρινε ψηφίσματα που συντάχθηκαν κατά το διήμερο Επαναστατικό Συμβούλιο της Fatah στη Ραμάλλα. Ξεκινώντας με την απότιση φόρου τιμής στον ενορχηστρωτή της σφαγής των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου Amin al-Hindi, το Συμβούλιο αποφάσισε σθεναρά ότι δεν θα υπάρξουν συμβιβασμοί με τους Ισραηλινούς, αρνήθηκε ν’ αναγνωρίσει “το λεγόμενο Εβραϊκό κράτος”, επανέλαβε το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα επιστροφής των Αράβων - μια συνταγή για την καταστροφή του Ισραήλ - και απέρριψε κάθε πρόταση για εδαφικές ανταλλαγές επιμένοντας ότι πρέπει ν’ απελαθούν όλοι οι Εβραίοι που ζουν πέρα από τις γραμμές ανακωχής του 1949.

Λίγες μέρες αργότερα, το Υπουργείο Πληροφοριών της ΠΑ δημοσίευσε μια "μελέτη" που επανέφερε στο προσκήνιο τον ισχυρισμό του Yasser Arafat ότι το Όρος του Ναού και το Δυτικό Τείχος δεν είχαν καμία σχέση με τους Εβραίους αλλά, αντίθετα προς τη “Σιωνιστική κατοχή”, η περιοχή ήταν ιδιοκτησία της Wakf. Αυτό ήταν τόσο περίεργο που, οκτώ ημέρες αργότερα, σε μία από τις σπάνιες επιπλήξεις της προς την ΠΑ, ακόμη και οι ΗΠΑ καταδίκασαν την εν λόγω μελέτη.

Σε ακόμα μια απεικόνιση του περιβάλλοντος της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων μέσα στο οποίο ενορχηστρώνεται η φαιδρή ειρηνευτική διαδικασία, δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή υπό Παλαιστινιακή δικαιοδοσία αποκάλυψε ότι ακόμη και “μετριοπαθείς” Παλαιστίνιοι δεσμεύονται να δουν τους Εβραίους να ρίχνονται στη θάλασσα και θα έβλεπαν ένα ανεξάρτητο Αραβικό κράτος απλά και μόνο ως ένα σκαλοπάτι στο δρόμο προς την “απελευθέρωση” ολόκληρης της χώρας. Η πλειοψηφία προβλέπει επίσης μια αναπόφευκτη επιστροφή στον “ένοπλο αγώνα”.

Παρ’ όλα αυτά, ο Obama και η Υπουργός Εξωτερικών Hillary Clinton συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν την αστόχαστη επωδό ενός “οράματος” δύο κρατών που θα ζουν ειρηνικά δίπλα-δίπλα.

Ενώ οι περισσότεροι Ισραηλινοί δεν έχουν καμία επιθυμία να διοικούν Άραβες και θα συμβιβάζονταν με μια λύση δύο κρατών αύριο κιόλας, πρέπει εμείς να συνεχίζουμε αυτήν την παρωδία των δήθεν διαπραγματεύσεων μ’ έναν πραγματικό 'ειρηνευτικό εταίρο' εν όψει των πρόσφατων εξελίξεων;

Ορισμένοι επικριτές υποστηρίζουν ότι, από τη στιγμή που το σύνολο σχεδόν του κόσμου είναι εναντίον μας, ίσως θα έπρεπε ν’ αμφισβητήσουμε την προσέγγισή μας κι όχι να κατηγορούμε όλους τους άλλους για ανάρμοστη συμπεριφορά.

Πολλοί από μας θα έμπαιναν στον πειρασμό ν’ απαντήσουν ότι, αυτό που περνάμε τώρα, είναι απλώς μια επέκταση όσων υπέμενε ο Εβραϊκός λαός εδώ και καιρό με το Εβραϊκό κράτος σήμερα να παίζει το ρόλο του υποκατάστατου για το μίσος εναντίον των Εβραίων. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και, σε μεγάλο βαθμό, ολόκληρος ο ΟΗΕ έχουν μετατραπεί σε μια παγκόσμια αρένα για την προώθηση πογκρόμ εναντίον του Ισραήλ. Ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώνονται με Ισλαμιστές αντισημίτες και τα πιο απεχθή στοιχεία της κοινωνίας σε μια προσπάθεια να επιφέρουν την πτώση του.

Θέτοντας όμως στην άκρη το συναισθηματισμό, οι πρόσφατες αποκαλύψεις θα έπρεπε να ενθαρρύνουν τον Πρωθυπουργό μας να σταθεί με αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους καταχρώνται τη διπλωματία για να μας πιέσουν να προβούμε σε περαιτέρω μονομερείς παραχωρήσεις.

Ξανά και ξανά, οι πράξεις καλής μας θέλησης έχουν γυρίσει εναντίον μας. Υπάρχει, φυσικά, μια κρίσιμη ανάγκη για αποφυγή μιας ολοκληρωτικής ρήξης με τις ΗΠΑ. Ίσως ο Binyamin Netanyahu θα μπορούσε να παραδειγματιστεί από πρώην Πρωθυπουργούς - τον Yitzhak Rabin και τον Menachem Begin - οι οποίοι αντιστάθηκαν μ’ επιτυχία στην Αμερικανική πίεση που πίστευαν ότι έθετε σε κίνδυνο τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια του έθνους. Ένας παράγοντας που μπορεί να εξετάσει ο Netanyahu είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών θ’ αποδοκίμαζε έντονα τυχόν ενέργειες της κυβέρνησης Obama που θα έθεταν σε κίνδυνο το Ισραήλ.

Ο Netanyahu θα έπρεπε επίσης να σταματήσει να προβαίνει σε υπερβολικές "διπλωματικές" δηλώσεις που εγκωμιάζουν τον ανίκανο και διπρόσωπο Abbas ως έναν άνθρωπο της ειρήνης. Απλά μπερδεύουν τους φίλους του Ισραήλ. Η μόνη διαφορά μεταξύ των στόχων της ΠΑ και της Hamas είναι στρατηγική. Και οι δύο οντότητες θεωρούν στόχο τους τη διάλυσης της Εβραϊκής κυριαρχίας. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να πάψουμε ν’ αποτίουμε ψευδή φόρο τιμής σε αδιάλλακτους Άραβες ηγέτες και να επικεντρωθούμε στην πραγματικότητα στρέφοντας την προσοχή μας στην κουλτούρα του θανάτου που, δυστυχώς, κυριαρχεί στα περισσότερα επίπεδα της Παλαιστινιακής ζωής.

http://www.jpost.com/Opinion/Columnists/Article.aspx?id=198602