Το παρακάτω κείμενο αναγκαζομαι να στείλω στο μόνο Μέσο που έχω στην Ελλάδα ως μερική απάντηση στο άρθρο του Ριχάρδου Σωμερίτη (Το Βήμα, Δευτέρα 4 Ιουλίου (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=409351&wordsinarticle=%CE%93%CE%AC%CE%B6%CE%B1%3a%3b%CE%B7%3b%CE%B4%CE%B9%CF%80%CE%BB%CE%AE%3b%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE ), ο οποίος φαίνεται πως επικροτεί τις προσπάθειες που γίνονται τελευταία για απονομιμοποίηση του Ισραήλ, και κινήται από αντιισραηλινες ή φιλοπαλαιστινιακές προκαταλήψεις και όχι από γνώση του ισραηλινοπαλαιστινιακού προβλήματος ή δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Χρησιμοποιόντας συνθήματα όπως "Σαρόν και οι διάδοχοί του" κτλ. και αποσιωπόντας καν θύματα την παλαιστινιακής τρομοκρτατίας και τους βομβαρδισμούς της Χαμάς εναντίον πολεων και χωριών στο Ισραήλ, μοιαζει σαν τα θύματα στην ισραηλινή πλευρά να είναι μικρότερης αξίας από τα θύματα στην άλλη πλευρά και να μην τον ενδιαφέρουν.
7.7.11
Δρ.Ιακώβ Σιμπή
Ο πόλεμος των Έξη Ημερών αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία αναφοράς στην ιστορία του Ισραήλ και στον αραβικό κόσμο, μετά, βέβαια, από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας και την 14η Μαΐου 1948, που υπογράφηκε η "Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας". Αυτή η στρατιωτική νίκη καθόρισε, στα μάτια των Ισραηλινών, το στάτους του ισραηλινού στρατού, ως στρατού σύγχρονου, ποιοτικού και δυνατού. Παράλληλα όμως προκάλεσε και εφησυχασμό, μια ανεμελιά που τα αποτελέσματά της φάνηκαν στον πόλεμο του 1973. Πέραν τούτου, η κατάκτηση της Δυτική Όχθης και η έναρξη του εποικισμού διαίρεσε, με την πάροδο του χρόνου, τον λαό σε δύο στρατόπεδα – το "αριστερό" και το "δεξιό" – το ένα αντιμέτωπο με το άλλο, σε μια αντιπαράθεση που μπορούμε να την συνοψίσουμε σε μια μόνο αράδα: "Παραίτηση από εδάφη από τη μια, άρνηση κάθε τέτοιας διαδικασίας από την άλλη".
Παρ' όλα αυτά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη. Η δημόσια συζήτηση που διεξάγεται στο Ισραήλ μέχρι τις μέρες μας και που φαίνεται πως θα συνεχισθεί και στα επόμενα χρόνια, απορρέει από τη μια από την έπιθυμία να έρθει το τέλος σε αυτή την υπερεκατονταετή αντιπαράθεση, και από την άλλη, από την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του στρατού και του κράτους να αντιμετωπίσουν οποιονδήποτε κίνδυνο σε οποιαδήποτε στιγμή.
Το συναίσθημα αυτό το θυμάμαι όπως το βίωσα μετά τον πόλεμο των Έξη Ημερών. Θυμάμαι εκείνη την τεράστια κινητοποίηση εθελοντισμού, όταν όλος ο πληθυσμός, ακόμα και Εβραίοι εθελοντές από όλον τον κόσμο, έσκαβαν καταφύγια, γέμιζαν τσουβάλια με χώμα, και βοηθούσαν τα αγροτικά χωριά που οι άντρες τους ήταν επιστρατευμένοι στις εφεδρείες.
Όλοι, και κυρίως οι νέοι που βρισκόντουσαν σε ηλικία στράτευσης, ένιωθαν την επιθυμία να λάβουν ενεργό μέρος στον πόλεμο, να αποτελέσουν μέρος από το ήθος του νικητήριου στρατού. Ένα συναίσθημα ανάτασης και δύναμης που δεν προσπέρασε κανέναν. Κι επειδή δεν μπορούσαν όλοι να επιστρατευτούν, έδιναν ό,τι μπορούσαν στον κοινό αγώνα για την ύπαρξη του κράτους.
Αυτό το συναίσθημα τινάχθηκε στον αέρα έξη χρόνια μετά, δεν κλόνισε όμως την πίστη πως ο στρατός θα ξέρει να δώσει την κατάλληλη απάντηση σε κάθε έκτακτη ανάγκη.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ...
Η διαίρεση "πριν από το 67" και "μετά το 67" είναι μια συζήτηση που δεν διεξάγεται μόνο στο Ισραήλ. Σε όλο τον κόσμο μιλούν για τα σύνορα πριν από το 1967 ως δυνατή λύση. Στην πραγματικότητα, όμως, διαπιστώνεται πως η ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη δεν άρχισε μετά τη λήξη του πολέμου των Έξη Ημερών. Η διαμάχη δεν είναι μόνο εδαφική, δεν θα λήξει με την μεταβίβαση εδαφών στην Παλαιστινιακή Αρχή. Η διαμάχη στην ουσία αφορά την ύπαρξη ή μη του Ισραήλ, και αφορά περισσότερο αυτό που οι Παλαιστίνιοι και η Παλαιστινιακή Αρχή αποκαλούν "Κατοχή από το 1948" και όχι "Κατοχή από το 1967".
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) ιδρύθηκε διόμισυ χρόνια πριν από τον πόλεμο των Έξη Ημερών και πριν ακόμη το Ισραήλ καταλάβει τα εδάφη που σήμερα οι Παλαιστίνιοι απαιτούν να μεταβιβασθούν στην κυριαρχία τους, Και η πρώτη προσπάθεια για τρομοκρατική ενέργεια εναντίον ισραηλινού στόχου επιχειρήθηκε από την οργάνωση την τελευταία νύχτα του 1964 (31 Δεκεμβρίου 1964, μια μέρα πριν την επίσημη ίδρυσή της).
Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε πως για τους Παλαιστίνιους ο πόλεμος των Έξη Ημερών αποτελεί απλώς ένα σημείο αναφοράς και όχι διαχωριστική γραμμή. Ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν – κι ας αντικαταστάθηκαν οι στρατιωτικές στολές με κοστούμια και γραβάτες, κι ας μεταφράζονται τα αραβικά σε άπταιστα αγγλικά - πως τα εδάφη του παλαιστινιακού κράτους πρέπει να είναι από τη θάλασσα μέχρι τον ποταμό. Όχι μόνο στη Συχέμ και στη Τζενίν ή στη Ραμάλα, αλλά και στη Χάιφα, στο Τελ Αβίβ και στο Ασκελόν. Αυτή είναι η παλαιστινιακή αφήγηση.
Σήμερα ασκείται κριτική και στην ισραηλινή ηγεσία για την απροθυμία της να αναλάβει πρωτοβουλία στην πολιτική διαδικασία με τους Παλαιστίνιους. Αυτό δεν απηχεί όλη την αλήθεια, καθώς στην ουσία η γνώση της παραπάνω παλαιστινιακής θέσης, όπως εκφράζεται και στις διαπραγματεύσεις, επηρεάζει την πρόοδο των συνομιλιών.
Εδώ και χρόνια τώρα, η ισραηλινή ηγεσία δηλώνει πως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να έχει Παλαιστίνιους υπό την εξουσία της. Στην ουσία, σήμερα το Ισραήλ δεν ασκεί κυριαρχία πάνω σε Παλαιστίνιους και οι Παλαιστίνιοι αυτοδιοικούνται. Το Ισραήλ αποχωρίστηκε πολιτικά τους Παλαιστίνιους. Και δηλώνει πως είναι διατεθειμένο να αρχίσει απευθείας διαπραγματεύσεις χωρίς όρους.
Παρ' όλα αυτά, το Ισραήλ δεν είναι διατεθειμένο να καταλήξει σε εδαφικές διευθετήσεις και αποφάσεις για τα σύνορα πριν λάβει από τους Παλαιστίνιους απαντήσεις σε τρία τουλάχιστον βασικά ερωτήματα:
1. συμφωνούν οι Παλαιστίνιοι, όχι ως όρο για την έναρξη των διαπραγματεύσεων αλλά στο τέλος της διαδικασίας, να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος του εβραϊκού λαού;
2. Αποδέχονται οι Παλαιστίνιοι ότι κάθε τελική και μόνιμη συμφωνία θα αποτελέσει και το τέλος των αμοιβαίων απαιτήσεων και το τέλος της αντιπαράθεσης;
3. Θα αναγνωρίσουν οι Παλαιστίνιοι τις ανάγκες ασφάλειας και αυτοάμυνας του Ισραήλ;
Σε αυτά τα τρία ζητήματα οι Παλαιστίνιοι διαπραγματευτές είναι μέχρι σήμερα ανένδοτοι.
Σε ό,τι αφορά τα δύο πρώτα, το Ισραήλ έλαβε μέχρι σήμερα αλλεπάλληλες αρνητικές απαντήσεις. Όχι μόνο η κυβέρνηση Νετανιάου αλλά και η κυβέρνηση του Εούντ Μπαράκ και του Εούντ Ούλμαρτ και η Τσίπι Λίβνι έλαβαν από τους Παλαιστίνιους ένα "όχι" ως απάντηση, πράγμα που εμποδίζει κάθε δυνατότητα να καταλήξουν οι συζητήσεις σε μόνιμη συμφωνία..
Άλλο πρόβλημα που το Ισραήλ θεωρεί ως τεστ για τους Παλαιστίνιους είναι η εκπαίδευση. Όσο οι Παλαιστίνιοι δεν εκπαιδεύουν την νέα τους γενιά στην ειρήνη, δεν θα υπάρξει αληθινή ειρήνη. Όσο στους σχολικούς τους χάρτες δεν υπάρχει το Ισραήλ και διαψεύδεται η σχέση του εβραϊκού λαού με τη χώρα του, δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή συμβίωση. Όσο τα παιδιά στα παλαιστινιακά σχολεία διδάσκονται να θαυμάζουν τους Σαΐντ (μάρτυρες) και τους τρομοκράτες που ζώνονται βόμβες, όσο τα παλαιστινιακά Μέσα μαζικής ενημέρωσης απευθύνονται προς τους Άραβες του Ισραήλ σαν να βρίσκονται υπό κατοχή, η διαμάχη δεν θα βρει τη λύση της. Και όσο αναφερόμενοι στη "Νάκμπα" ως ημέρα καταστροφής, τονίζουν πως η κατοχή άρχισε το 1948 και όχι το 1967, δεν υπάρχει περίπτωση η επιθυμία για ειρήνη να καταλάβει τις καρδιές τους.
Οι Παλαιστίνιοι ασπάζονται ακόμα τη πολύ σαφή "θεωρία των σταδίων": Θα αρχίσουμε από τη Ραμάλα, και μετά θα συνεχίσουμε με το Τελ-Αβίβ. Δεν το κρύβουν και αυτός είναι και ο λόγος που διαφωνούν ώστε κάθε τελική και μόνιμη συμφωνία να αποτελέσει και το τέλος των αμοιβαίων απαιτήσεων και το τέλος της αντιπαράθεσης.. Φροντίζουν όμως πάντα να αναφέρονται στη λύση των "δύο κρατών" και όχι των "δύο κρατών για δύο λαούς", διότι υποστηρίζουν ότι ο Εβραϊσμός είναι θρησκεία και όχι λαός ή έθνος, και ως θρησκεία δεν έχει δικαίωμα κράτους. Επίσης δεν αποδέχονται καμιά λύση του προσφυγικού προβλήματος, και τονίζουν πως όσο και ο τελευταίος πρόσφυγας δεν ικανοποιηθεί, το παλαιστινιακό πρόβλημα δεν θα βρει τη λύση του. Γενικά το προσφυγικό είναι και αυτό ένα πολύ περίπλοκο θέμα και θα ασχολειθούμε με αυτό σε άλλη ευκαιρία.
Παρ' όλα αυτά, η μεγάλη ισραηλινή πλειοψηφία τάσσεται σήμερα υπέρ της παραίτησης από εδάφη που το Ισραήλ κατέλαβε στον πόλεμο των Έξη Ημερών, υποστηρίζει τις συμφωνίες του Όσλο και πιστεύει πως αν το Ισραήλ επιστρέψει εδάφη που το κατέλαβε στον πόλεμο των Έξη Ημερών, θα γίνει ειρήνη με τους Παλαιστίνιους.
Το μεγαλύτερο μέρος του ισραηλινού λαού δεν εξαγιάζει τη γη περισσότερο από ό,τι εξαγιάζει τη ζωή. Η ζωή είναι σημαντικότερη από τη γη. Γνωρίζει όμως την πραγματικότητα και τις προσπάθειες που γίνονται να απογυμνώσουν το κράτος του από όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, χωρίς να του δοθεί τίποτα ως αντίκρισμα. Βέβαια υπάρχει και μια μεγάλη ισραηλινή μειοψηφία που πιστεύει πως το πρόβλημα είναι μόνο εδαφικό.
Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι Ισραηλινοί, είτε είναι μετριοπαθείς είτε ανένδοτοι, γνωρίζουν πως οι παλαιστινιακές απαιτήσεις δεν είναι αυτές που διαρρέουν έξω από τις αίθουσες των διαπραγματεύσεων. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ και δύσκολο, καθώς οι Παλαιστίνιοι ακόμα δεν έχουν, φαίνεται, αφομοιώσει την ύπαρξη του Ισραήλ και δεν έχουν αποδεχτεί τη λύση των "δύο κρατών για δύο λαούς".