Iapopsi 8.12.0212
Του Διονύση Μητρόπουλου.
Παλιά μου τέχνη κόσκινο
Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το «ΒΗΜΑ» σε ό,τι αφορά τον αντισημιτισμό του?
Την προηγούμενη εβδομάδα υπέπεσε σε δύο ατοπήματα, συνηθισμένα μεν στους κύκλους των διεθνών αντισημιτικών ΜΜΕ, αλλά που δεν παύουν να είναι απαράδεκτα:
Ψέματα παντού
Φούσκωσε τον αριθμό των παλαιστινιακών παιδιών που πέθαναν στην αντιτρομοκρατική επιχείρηση του Ισραήλ το 2008 (Cast Lead), ανέφερε δηλαδή ψευδές νούμερο.
Παρουσίασε χωρίς αντίλογο τις δηλώσεις ενός Ισραηλινού δημοσιογράφου, ο οποίος είναι γνωστός για την εχθρότητά του προς τη χώρα του, αλλά και σεσημασμένος ψεύτης.
Ας ξεκινήσω με το πρώτο δημοσιογραφικό έγκλημα του ΒΗΜΑΤΟΣ. Διαβάζουμε στην εφημερίδα στις 25-11-2012: «Οι κυριότεροι σύμμαχοι του Ισραήλ στη Δύση υποστήριξαν το δικαίωμα της ισραηλινής κυβέρνησης να προστατεύει τους πολίτες της χώρας όμως στη συνέχεια κατέστησαν σαφές ότι απέκλειαν μια επανάληψη της χερσαίας επιχείρησης του 2008-2009 – κατά την οποία, σε 22 ημέρες, σκοτώθηκαν 1.330 Παλαιστίνιοι (ανάμεσά τους 430 παιδιά) [η έμφαση δική μου]».
Αντισημιτική παιδοπαγίδα
Κατ’ αρχήν να πούμε ότι το «παιδιά» που διαβάσαμε παραπάνω είναι ελαφρώς παραπλανητικό, αφού σε αυτά συγκαταλέγονται και έφηβοι. Στην προσπάθειά τους όμως να ξυπνήσουν τη συμπάθεια για τους Παλαιστίνιους, όλα τα αντισημιτικά ΜΜΕ, του ΒΗΜΑΤΟΣ συμπεριλαμβανομένου, μιλούν μόνο για παιδιά ώστε να δημιουργήσουν στο μυαλό μας συνειρμούς με τρίχρονα και τετράχρονα παιδάκια, τα οποία ξυπνούν ευκολότερα τη συμπάθεια στον αναγνώστη.
Θέλει η εταίρα να κρυφτεί, κι ο αντισημιτισμός δεν την αφήνει
Αυτή η στάση της δημοσιογράφου του ΒΗΜΑΤΟΣ, εχθρικότατη προς το Ισραήλ και προκατειλημμένη υπέρ των Παλαιστίνιων ως συνήθως, φάνηκε και σε άλλα σημεία του ίδιου ρεπορτάζ:
«Το Ισραήλ πάντα παρουσιάζει [η έμφαση δική μου] τις στρατιωτικές του επιθέσεις προς τους Παλαιστινίους ως τον μοναδικό τρόπο για να προστατεύσει τη ζωή των πολιτών του – από τις ρουκέτες που εκτοξεύει η Χαμάς προς το νότιο Ισραήλ, από τις επιθέσεις αυτοκτονίας των Παλαιστινίων κ.ά.».
Οι Εβραίοι, παιδί μου, είναι κακοί άνθρωποι, να τους προσέχεις!
Με άλλα λόγια, η δημοσιογράφος αφήνει να εννοηθεί ότι το Ισραήλ έχει άλλα κίνητρα για να επιτεθεί στους Παλαιστίνιους, όχι την προστασία του αμάχου πληθυσμού του. Δηλαδή, οι περίπου δεκατρείς χιλιάδες ρουκέτες που έχουν πέσει στο έδαφος του Ισραήλ την τελευταία δεκαετία, αλλά και οι 768 ρουκέτες μόνο μέσα στο 2012, ΠΡΙΝ ξεκινήσει στις 14/11 η πρόσφατη αντιτρομοκρατική επιχείρηση του Ισραήλ (Pillar of Defense), δεν αποτελούν κατά τη γνώμη του ΒΗΜΑΤΟΣ επαρκές κίνητρο για να επιτεθεί το Ισραήλ. Κάποιο άλλο κίνητρο, σίγουρα ανήθικο, θα έχουν οι Εβραίοι για να επιτίθενται στους τρομοκράτες.
Επανάληψη: μαμά της μάθησης (και του αντισημιτισμού του ΒΗΜΑΤΟΣ)
Και επειδή μπορεί οι αναγνώστες να μην το εμπέδωσαν την πρώτη φορά ότι το Ισραήλ έχει κρυφά, άνομα και ανομολόγητα κίνητρα, φρόντισε το ΒΗΜΑ να το επαναλάβει, λίγο παρακάτω στο ρεπορτάζ του:
«Όσο για τον αν θα βελτιωθεί η ασφάλεια για τους ισραηλινούς πολίτες – πράγμα που αποτελεί την επίσημη δικαιολογία του Ισραήλ [η έμφαση δική μου] για την παρούσα επιχείρηση στη Γάζα…»
Πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει το ΒΗΜΑ?
Πάντα φταίει ο Εβραίος
Ε, αφού δεν θέλουν να αναφέρουν εκεί στο ΒΗΜΑ την πραγματική αιτία των πρόσφατων αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων του Ισραήλ, που είναι οι ρουκέτες της Χαμάς, πρέπει να εφεύρουν μία άλλη αφορμή για τη σύρραξη, μία αφορμή που να ενοχοποιεί το Ισραήλ:
«Σύμφωνα με στοιχεία από την πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα, το 2011 εκτοξεύτηκαν 627 ρουκέτες από τη Γάζα, ενώ εφέτος ως τις 14 Νοεμβρίου –όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον στρατιωτικό ηγέτη της Χαμάς Αχμέντ Τζαμπάρι ανοίγοντας τον τελευταίο κύκλο βίας [η έμφαση δική μου]– είχαν εκτοξευτεί 768 ρουκέτες».
Το Ισραήλ φταίει δηλαδή, αφού το Ισραήλ «άνοιξε τον τελευταίο κύκλο της βίας» με τη θανάτωση του Τζαμπάρι, καμία σχέση δεν έχουν αυτές οι 768 ρουκέτες στο έδαφός του, εκτοξευμένες από τη Χαμάς, αρχηγός της οποίας ήταν ο τρομοκράτης Τζαμπαρί – «στρατιωτικός ηγέτης» ο αρχηγός τρομοκρατικής οργάνωσης, έλα Χριστέ και Παναγιά!
Ράμματα για την (αντισημιτική) γούνα του ΒΗΜΑΤΟΣ
Μετά από αυτά, φυσικά, δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις από το ΒΗΜΑ να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει σε ενημερωτικό έντυπο και να μας δώσει όλο το απαραίτητο υπόβαθρο, όπως για παράδειγμα ότι οι περισσότεροι από τους νεκρούς Παλαιστίνιους είναι τρομοκράτες και όχι άμαχοι, ή ότι το Ισραήλ κάνει το παν για να προστατέψει τους Παλαιστίνιους αμάχους αλλά η Χαμάς τους χρησιμοποιεί διά της βίας ως ανθρώπινες ασπίδες για να υπάρξουν Παλαιστίνιοι νεκροί και να κερδίσουν έτσι οι τρομοκράτες τη μάχη για τη συμπάθεια της διεθνούς κοινής γνώμης.
Αλλά εδώ δεν αναφέρουν ότι η Χαμάς είναι αναγνωρισμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως τρομοκρατική οργάνωση, θα αναφέρουν τα υπόλοιπα?
Ρουκέτα, φτώχεια, κι αχαριστία
Επί τροχάδην να αναφερθώ και σε μία ακόμη προσπάθεια του ΒΗΜΑΤΟΣ να κάνει το άσπρο μαύρο, εις βάρος του Ισραήλ:
«Η πολιορκία που επιβάλλει το Ισραήλ, η οποία έγινε στενότερη αφότου η Χαμάς πήρε τον έλεγχο της Γάζας το 2007, έχει τραγικές οικονομικές επιπτώσεις: το 38% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, η ανεργία φθάνει το 40% και ο ιδιωτικός τομέας έχει σχεδόν καταρρεύσει».
Η «πολιορκία» στην οποία αναφέρεται το ΒΗΜΑ είναι ο αποκλεισμός της Γάζας (Gaza blockade) ώστε να μην μπορούν οι τρομοκράτες να επανεξοπλιστούν εύκολα. Και ήρθε ως αποτέλεσμα της δολοφονικής μανίας της Χαμάς, η οποία αντί να αξιοποιήσει προς όφελος των Παλαιστινίων την απίστευτα γενναιόδωρη προσφορά του Ισραήλ να τους χαρίσει τη Γάζα το 2005 (βρισκόταν υπό ισραηλινή κατοχή μέχρι τότε), συνέχισε την τρομοκρατία με ρουκέτες εναντίον αμάχων Ισραηλινών – πρόκειται, μάλλον, για τον παλαιστινιακό τρόπο τού να λες «ευχαριστώ» στον ευεργέτη σου.
Με απλά λόγια, το Ισραήλ δεν είχε καμία πρόθεση να επιβάλει αποκλεισμό, αφού έφτασε μέχρι και στο σημείο να χαρίσει γη στους Παλαιστίνιους, μήπως και τους καλοπιάσει για να σταματήσουν την τρομοκρατία.
Και βέβαια, το βιοτικό επίπεδο στη Γάζα είναι σαφώς υψηλότερο από αυτό της γειτονικής Αιγύπτου των 80 εκατομμυρίων κατοίκων. Αλλά η φτώχεια των Αράβων δεν απασχολεί το ΒΗΜΑ παρά μόνο αν είναι δυνατόν, έστω και με δόλιο τρόπο, να αποδοθεί στο Ισραήλ.
Λέμε και κάνα ψεματάκι (ή, μάλλον, ψεματάρα)
Να επανέλθω όμως στην ψεματάρα του ΒΗΜΑΤΟΣ που ανέφερα στον πρόλογο, αυτή σχετικά με τον αριθμό των παιδιών που σκοτώθηκαν κατά λάθος (με υπαιτιότητα της Χαμάς) κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Cast Lead του 2008-2009. Ο αριθμός αυτός είναι ακόμη και σήμερα αμφισβητούμενος, σίγουρα όμως ΔΕΝ είναι αυτός που παρέθεσε η δημοσιογράφος του ΒΗΜΑΤΟΣ: ακόμη και το Παλαιστινιακό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (PCHR) μίλησε τότε για 313 παιδιά/εφήβους, και όχι για 430 – και είναι γνωστό πως το PCRH πολύ συχνά φουσκώνει τα νούμερα των πολιτών που πεθαίνουν με νεκρούς τρομοκράτες, έχει πολλές φορές πιαστεί να κάνει δημοσίως υπερεκτιμημένους, άρα ψευδείς, υπολογισμούς του αριθμού των απωλειών σε αμάχους, προσμετρώντας ως αμάχους νεκρούς τρομοκράτες.
Καλύτερα να σου βγει το μάτι…
Το πιθανότερο, βέβαια, είναι πως ο πραγματικός αριθμός παιδιών/εφήβων είναι αυτός που έδωσε στη δημοσιότητα ο ισραηλινός στρατός, δηλαδή 89.
Κι αυτό, όχι μόνο διότι κανείς δεν έχει μπορέσει ποτέ να αποδείξει ότι το Ισραήλ έχει πει ψέματα στα στοιχεία που παραθέτει, αλλά, κυρίως, διότι οι Παλαιστίνιοι έχει αποδειχθεί ότι συστηματικά ψεύδονται στις επίσημες δηλώσεις που κάνουν για τις εχθροπραξίες, καθώς και στα νούμερα που επικαλούνται.
Μα τι πίνουν εκεί στο ΒΗΜΑ?
Πού το βρήκαν όμως αυτό το 430 οι δημοσιογράφοι του ΒΗΜΑΤΟΣ? Είναι τόσο εκτός πραγματικότητας ο αριθμός που δικαιολογημένα θα σκεφτόταν κανείς ότι το έβγαλαν από το μυαλό τους, σε μία προσπάθεια να δημιουργήσουν αντιπάθεια προς το Ισραήλ.
ΒΗΜΑ: το εν Ελλάδι γραφείο Τύπου των τρομοκρατών της Χαμάς
Η αλήθεια είναι πως έκαναν κάτι χειρότερο: παρέθεσαν απλά το νούμερο που οι ίδιοι οι τρομοκράτες της Χαμάς έδωσαν στη δημοσιότητα (431, για την ακρίβεια, όχι 430 που μας είπε το ΒΗΜΑ) μέσω του υπουργείου υγείας της Γάζας (η οποία Γάζα ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τη Χαμάς).
Με άλλα λόγια, το ΒΗΜΑ μας έδωσε την ενημέρωση που οι τρομοκράτες της Χαμάς επιθυμούν να έχουμε, και ούτε καν μπήκε στον κόπο να μας ενημερώσει ότι αυτό το νούμερο είναι αμφισβητούμενο, καθώς και ότι προέρχεται από τρομοκράτες – οι οποίοι κατ’ επανάληψη έχουν πιαστεί να λένε ψέματα στο παρελθόν.
Τόσο μίσος πια προς το Ισραήλ?
Απαγορεύεται η είσοδος στους μη έχοντες εργασίαν κατά του Ισραήλ
Να έρθω τώρα στο δεύτερο ατόπημα του ΒΗΜΑΤΟΣ, το ότι δηλαδή έδωσε βήμα σε έναν άνθρωπο που μισεί το Ισραήλ, αλλά που, επειδή ακριβώς είναι Ισραηλινός, θα μπορέσει πιο εύκολα να πείσει τον ανυποψίαστο Έλληνα αναγνώστη για το ότι το δίκιο βρίσκεται στην πλευρά των Παλαιστινίων και όχι του Ισραήλ.
Η τακτική αυτή πολλών αντισημιτικών ΜΜΕ, να δίνουν δηλαδή χώρο να εκφραστούν μόνο οι απόψεις εκείνων των Ισραηλινών ή/και Εβραίων που εχθρεύονται το Ισραήλ, είναι συνήθης – για αυτούς δε τους Εβραίους που συκοφαντούν το Ισραήλ «ως Εβραίοι» έχει εφευρεθεί και επιθετικός προσδιορισμός στα Αγγλικά (“as a Jew”, δηλαδή «ως Εβραίος»), τόσο συνηθισμένο είναι το φαινόμενο.
Είναι μεγάλος και τρανός, να ακούτε τι σας λέει!
Όμως το ότι το ΒΗΜΑ πήρε συνέντευξη μόνο από κάποιον που βρίζει το Ισραήλ δεν είναι τίποτε μπροστά στο πραγματικό ατόπημά του να μας τον παρουσιάσει ως ηρωικό και έγκυρο δημοσιογράφο:
«…μιλώντας προς το “Βήμα” ο Γκίντιον Λέβι. Ο αρθρογράφος αυτός της “Χααρέτζ” –που ορισμένοι χαρακτηρίζουν “ηρωικό”, ενώ άλλοι “προδότη του Ισραήλ” και “προπαγανδιστή της Χαμάς”– δείχνει “κουρασμένος”, καθώς μας μιλάει τηλεφωνικά από το Τελ Αβίβ…»
«Ο κορυφαίος αυτός ισραηλινός δημοσιογράφος [η έμφαση δική μου] δεν πιστεύει ότι το Ισραήλ αποφάσισε να…»
«Ο Λέβι έχει αφιερώσει τη ζωή του να αγωνίζεται κατά της “μηχανής πλύσης εγκεφάλου” που συνοδεύει κάθε Ισραηλινό από τα γεννοφάσκια του εμποτίζοντάς τον με “μύθους” που είναι πολύ δύσκολο να ανατραπούν».
Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου
Στην πραγματικότητα, ο Λέβι θεωρείται εντελώς αναξιόπιστος στο Ισραήλ, και οι μόνοι που τον παίρνουν στα σοβαρά είναι οι αντισημίτες τού εξωτερικού, αφού το μίσος του για το Ισραήλ τον παρακινεί να γράφει κατά της χώρας του, και αυτό βολεύει τους απανταχού γης αντισημίτες που βρίσκουν στο πρόσωπό του έναν χρήσιμο σύμμαχο λόγω της ιδιότητάς του ως Εβραίου – ακούγεται πιο αξιόπιστο στο διεθνές αναγνωστικό κοινό αν κατηγορεί το Ισραήλ κάποιος Εβραίος. Ας δούμε όμως ένα πολύ μικρό δείγμα από τα ψέματα που έχει ξεφουρνίσει κατά καιρούς με κίνητρο να πλήξει τη διεθνή εικόνα του Ισραήλ.
Ψεύτικα θύματα (πολέμου) και θύματα ψεύδους (του δημοσιογράφου Λέβι)
Ο Λέβι είχε ισχυριστεί ότι την τέταρτη μέρα της επιχείρησης Cast Lead 187 Παλαιστίνιοι πολίτες είχαν σκοτωθεί. Ο στόχος του ήταν να εμφανίσει πολλά θύματα για να παρουσιάσει το Ισραήλ ως ανάλγητο.
Όμως, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, για την ίδια περίοδο τα θύματα ήταν 64.
Ισχυρίστηκε ότι μία «μαύρη καλοκαιρινή μέρα» (του 2008) εξήντα Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν στη Γάζα. Το ίδιο παραμύθι, δηλαδή, με ανύπαρκτα θύματα, για τον ίδιο σκοπό. Στην πραγματικότητα, το μάξιμουμ των Παλαιστινίων που σκοτώθηκαν μέσα σε μία μέρα εκείνο το καλοκαίρι ήταν έξι.
Ισχυρίστηκε ότι στη Δυτική Όχθη υπάρχει μία μόνο πισίνα για τους Παλαιστίνιους (στην Ιεριχώ). Εδώ επεδίωξε να δημιουργήσει συμπάθεια για τους δήθεν ταλαίπωρους Παλαιστίνιους. Όμως η αλήθεια είναι πως υπάρχουν κι άλλες πισίνες, στη Βηθλεέμ, στη Ναμπλούς, στην Τζενίν, στη Ραμάλα και αλλού.
Γυναίκα πρωθυπουργός όλο νΑζι
Ισχυρίστηκε ότι η Golda Meir (πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ) είπε: «Μετά από αυτά που μας έκαναν οι Ναζί, μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε». Απώτερος σκοπός του Λέβι με αυτό το ψέμα είναι να εμφανιστεί το Ισραήλ ως όχι απλά εκμεταλλευόμενο τη μνήμη του Ολοκαυτώματος για να συμπεριφερθεί με αγριότητα, αλλά και ως ηθικά ισοδύναμο με τους Ναζί – μία αναλογία πολύ διαδεδομένη στους σύγχρονους αντισημιτικούς κύκλους.
Η αλήθεια είναι πώς η Golda Meir ποτέ δεν είπε κάτι τέτοιο. Ο Λέβι, μετά τις διαμαρτυρίες που ξέσπασαν, το παραδέχτηκε.
Δυσανάλογα βλαπτικές αναλογίες
Η λίστα με τα ατοπήματα του ψεύτη Λέβι δεν έχει τελειωμό. Το πιο πρόσφατο ήταν ένα ψέμα που απέβλεπε στο να παρουσιάσει το Ισραήλ ως μία κοινωνία που επιδοκιμάζει το απαρτχάιντ. Η κατηγορία αυτή κατά του Ισραήλ είναι μία από τις πιο ύπουλες, διότι στοχεύει να συσχετίσει το Ισραήλ με το πρώην καθεστώς της Νότιας Αφρικής, και άρα να το καταστήσει νόμιμο στόχο διεθνών οικονομικών κυρώσεων – κάτι που αποτελεί μόνιμη επιδίωξη του αντισημιτικού συρφετού.
Εδώ, βέβαια, αρκεί να αναφέρουμε ότι στο Ισραήλ οι Ισραηλινοί Εβραίοι και οι Ισραηλινοί Άραβες είναι ίσοι απέναντι στους νόμους. Μάλιστα, ένα από τα μέλη της τριμελούς σύνθεσης του ανώτατου δικαστηρίου του Ισραήλ που καταδίκασε έναν πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ ήταν Ισραηλινός Άραβας (κάτι αντίστοιχο με το να είχαμε εμείς έναν Αρεοπαγίτη Αλβανό ή Αφρικανό μετανάστη).
Άρα, μόνο ως κοινωνία απαρτχάιντ δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το Ισραήλ.
Διαλέγω πάντα το καλύτερο (και το πιο αντισημιτικό)
Είπαμε, όμως, ο Λέβι τη μισεί τη χώρα του, θέλει να την πονέσει με κάθε δυνατό τρόπο.
Κι αυτόν τον άνθρωπο μας τον παρουσίασε το ΒΗΜΑ ως μία αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης για το Ισραήλ.
Την επόμενη φορά, παιδιά, εκεί στο ΒΗΜΑ, να παρουσιάσετε τις απόψεις του Μιχαλολιάκου για το Ισραήλ.
Νεοναζί-ξενεοναζί, από τον Λέβι πιο αντικειμενικός θα είναι – εντάξει, υπερβάλλω.