15.7.09
Ζαν Κοέν.

Και ξαφνικά ο Mousaviί του Ιράν έγινε ο νέος αγαπημένος της Δύσης και φυσικά όλων των «προοδευτικών» δυνάμεων.

Ποιός;  Ο Mir Hossein Mousavi. 

Σε αυτόν έχουν εναποθέσει όλοι, εντός και εκτός Ιράν, τις ελπίδες τους να ρίξει το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, να πάψει το Ιράν να αποσταθεροποιεί τα αραβικά κράτη, να διακόψει τη  χρηματοδότηση της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, να σταματήσει το πολεμικό πυρηνικό πρόγραμμα και να τα βρει με τη Δύση.

 Μάλιστα όλα αυτά ο Mousavi.     

Αλλά όποιος παρακολουθεί στενά τα διαδραματιζόμενα στη Μέση Ανατολή θα πρέπει να θυμάται το ποιος είναι ο Mousavi. Γιαυτούς λοιπόν που δεν παρακολουθούν τα θέματα της ΜΑ ορίστε ένα συντομότατο πολιτικό «βιογραφικό».

Όπως και ο Ahmadinejad, ο Mousavi αντρώθηκε στη Ισλαμική επανάσταση του 1979 με την ανατροπή του Σάχη από τον Χομεϊνί. Μάλιστα από το 1981-1989 ήταν ο Πρωθυπουργός του Ιράν, θέση που έχει καταργηθεί σήμερα.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, και συγκεκριμένα το 1987, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ξανάρχισε .

Ο Mousavi είναι ένθερμος υποστηρικτής του συστήματος διακυβέρνησης Vilayet a-Faqih, και επί το ελληνικότερο και σε ελεύθερη μετάφραση διακυβέρνηση από θρησκευτικούς δικαστές, δηλαδή το σημερινό σύστημα με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ο Mousavi  εκπροσωπεί τη συντηρητική πτέρυγα της Ισλαμικής δημοκρατίας και ήταν ένθερμος οπαδός του πρώην προέδρου Akbar Hashemi Rafsanjani, σε αντίθεση με τους «καθαρόαιμους» και ποιο ακραίους ισλαμιστές που στηρίζονται βασικά από το Φρουρούς της Επανάστασης όπως ο Ahmadinejad .

Το γεγονός ότι πήρε με το μέρος του στις πρόσφατες εκλογές τους δυσαρεστημένους του Ahmadinejad, δεν τον κάνει προοδευτικό ή αναμορφωτή.

Η διαμάχη  Mousavi και  Ahmadinejad  δεν είναι διαμάχη μεταξύ δημοκρατίας η θεοκρατίας. Η διαμάχη είναι μία εσωτερική διαμάχη του θεοκρατικού συστήματος.

 Ας μην ξεχνάμε ότι ο  αγαπημένος της Δύσης, Mousavi, είναι υπέρ του πολεμικού πυρηνικού προγράμματος, υπέρ της χρηματοδότησης της Χαμάς και της Χεζμπολάχ  και δεν έχει κανένα πρόβλημα στο να επέμβει με όποιο τρόπο μπορεί στα εσωτερικά των αραβικών χωρών προκειμένου να επιβάλει την Ισλαμική επανάσταση.

Αλλά ακόμα και να κέρδιζε ο  Mousavi κα ήθελε να αλλάξει την πολιτική του Ιράν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και πυρηνικών δεν θα μπορούσε αφού για τα θέματα αυτά τον πρώτο και τελευταίο λόγο τον έχει ο δια βίου και μη εκλεγμένος «υπέρτατος ηγέτης» Khamenei.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για προοδευτικό άτομο στο Ιράν τότε μάλλον θα πρέπει να στραφούμε προς τον Μέγα Αγιατολάχ Hussein Ali Montazeri. Ο  Montazeri θεωρείτο ο φυσικός διάδοχος του Χομεϊνί αλλά έπεσε σε δυσμένεια όταν το 1988 καταδίκασε και εναντιώθηκε στη σφαγή χιλιάδων πολιτικών κρατουμένων στις φυλακές Evin. Σημειωτέον ότι για τις σφαγές αυτές οι Rafsanjani, Mousavi και Khameini  έκαναν όλοι την πάπια και σφύριζαν αδιάφορα.

Το μόνο ίσως καλό που μπορεί να βγει από το Mousavi είναι ο λαός  να τον ξε περάσει και να πάει τις διαμαρτυρίες στο επόμενο επίπεδο  και να ρίξει το θεοκρατικό καθεστώς.