Ιστορικός
Το 1943 ήταν μια στιγμή καταλυτική για τον εβραϊσμό της Θεσσαλονίκης. Μια προσπάθεια που είχε αρχίσει τριάντα χρόνια πριν εύρισκε με τη βοήθεια του από μηχανής θεού τη λύση της.
Ο έμψυχος πληθυσμός της Θεσσαλονίκης αποδεκατίσθηκε...
Ο άψυχος πληθυσμός της πόλης με τους τάφους του (το νεκροταφείο) συλήθηκε και καταστράφηκε...
Το μεγαλύτερο μέρος των περιουσιών των ιστορικών κατοίκων αυτής της κοινότητας λεηλατήθηκαν και εκλάπησαν ή δεν βρήκαν που να επιστραφούν εφόσον οι ιδιοκτήτες τους και οι συγγενείς τους δεν αφήσαν ίχνη.
Αυτό που έμεινε μετά από αυτή τη καταστροφή και το οποίο αιωρείτο τώρα πάνω από την πόλη ήταν η μνήμη τους...
Μετά τον πόλεμο, αυτή τη μνήμη, με μια καλά οργανωμένη εκστρατεία στην οποία όλοι μας είμαστε συνυπεύθυνοι, την έσβησαν και αυτήν. Μια ιστορία δύο και πλέον χιλιάδων χρόνων απήλθε και αφανίστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Το μόνο πράγμα που διασώθηκε από την ιστορία αυτής της μακραίωνης σφριγηλής ύπαρξης είναι η στιγμή της εξαφάνισής της –λες και κάποια στιγμή εμφανίστηκαν αιφνιδίως, από το τίποτα και το πουθενά, κάποιοι και εξαφανίστηκαν αυτοστιγμεί. Και αυτό διότι η στιγμή αυτή, η Σοά (το Ολοκαύτωμα στα εβραϊκά), έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της απόλυτης αγριότητας, του απόλυτου εγκλήματος, του απολύτου προσχεδιασμένου, άνευ αιτίας, αποδεκατισμού, σε συνεργασία με όλους τους τομείς της ανθρώπινης γνώσης (τεχνολογίας, επιστήμης, κοινωνιολογίας κτλ).
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια πολύ συντονισμένη προσπάθεια συρρίκνωσης και της σχέσης αυτού του πανανθρώπινου συμβόλου με τον εβραϊσμό, με τους Εβραίους, συγκρίνοντας το με άλλα Ολοκαυτώματα που όχι μόνο δεν μοιάζουν με τη Σοά ούτε αριθμητικά, ούτε στο περιεχόμενο, ούτε στην ουσία τους, ούτε στην σύλληψή τους ούτε στον τρόπο εκτέλεσης του σχεδίου, ή αντικαθιστώντας τους Εβραίους με άλλους δεινοπαθούντες λαούς.
Τρία διαδοχικά πλήγματα:
Ο αφανισμός ψυχών...
Ο αφανισμός της μνήμης τους...
Η συρρίκνωση και μετασχηματισμός του συμβόλου...
Είναι πάρα πολύ...
Την 5η Μαΐου οι Εβραίοι σε όλο το κόσμο γιόρτασαν τη δική τους παραδοσιακή ημέρα Μνήμης (Γιομ Ασοά).
Στην Ελλάδα τη γιορτάζουν πάντα Κυριακή (8 Μαΐου φέτος), για να μπορούν να παρίστανται στη τελετή όσο το δυνατόν περισσότεροι Εβραίοι.
Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι η τελετή θα είναι σεμνή, μια μέρα πραγματικής περισυλλογής (όχι το φαντασμαγορικό υπερθέαμα της 27ης Ιανουαρίου, στα διάφορα Μέγαρα Μουσικής).
Ξέρω ότι πάντα υπάρχει στον άνθρωπο η τάση της υπερθεαματοποίησης. Ξέρω ότι πολλοί, Χριστιανοί και Εβραίοι, θα ζητήσουν, ο καθένας για τους λόγους, να σταθούν μπρος στο κοινό, να πουν τα δικά τους.
Υπάρχουν όμως και Εβραίοι που θέλουν να θυμηθούν, να κλάψουν πραγματικά.
Ας μη τους ενοχλήσουμε!