Προς την Εφημερίδα
ΤΟ ΒΗΜΑ
ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Μιχαλακοπούλου 80
115 28 Αθήνα
![]()

![]()
![]()

![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
211 3657000![]()
tovima@dolnet.gr
Θεσσαλονίκη, Πέμπτη, 4 Μαΐου 2006
ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ
Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά,
Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή και ενδιαφέρον το άρθρο [Ανταπόκριση – Ρεπορτάζ] της συντάκτριάς σας Κυρίας Μαρίας Αντωνιάδου στην έγκριτη Εφημερίδα σας, ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή, 16 Απριλίου 2006, στη σελίδα Α48 (ΚΟΙΝΩΝΙΑ), και με τίτλο «Το μαρτύριο του Χριστού και των . . . Εβραίων» με δυο υποτίτλους, έναν πάνω και ένα κάτω, τους εξής: «Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο ζητεί να απαλειφθούν από τις Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας οι αντισημιτικές αιχμές» και «Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανταπαντά ότι ο αντισημιτισμός των ύμνων έχει θεωρητικό χαρακτήρα».
Θέλω, πρώτα από όλα, να συγχαρώ την Κυρία Αντωνιάδου για την αρτιότητα, πληρότητα και δομή του άρθρου. Η παράθεση των ΚΕΙΜΕΝΩΝ, των ΕΒΡΑΙΩΝ, των ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ (εγώ συμπληρώνω και ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ διότι υπάρχουν και ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ) καθώς και των ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ είναι επιτυχέστατη.
Επί του άρθρου έχω να εκφράσω τη γνώμη μου, τις απόψεις μου, και τις αντιρρήσεις και παρατηρήσεις μου. Σας ευχαριστώ προκαταβολικά για τη φιλοξενία.
Ως Έλληνας, και μάλιστα Εβραίος Έλληνας, δηλώνω απερίφραστα ότι ο τυχόν αντισημιτισμός των ύμνων περί των οποίων ο λόγος ΔΕΝ αποτελεί για μένα μαρτύριο. Το θέμα για μένα δεν εξαντλείται με το να ζητά το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο από την ελληνόφωνη Ορθόδοξη Εκκλησία να εξετάσει και να εξαλείψει οτιδήποτε δημιουργεί εχθρότητα μεταξύ των πιστών των θρησκειών, αλλά αυτό να προέλθει αυθόρμητα από την Ιεραρχία ή / και ακόμη κατόπιν αιτήματος των πιστών της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Πως άραγε θα αισθάνονταν οι Χριστιανοί εάν (με τη αρχή της αμοιβαιότητας, της ισότητας και της ελευθερίας του λόγου) παρείσφρεαν σε λειτουργικά κείμενα άλλων θρησκειών εδάφια με καθαρά αντιχριστιανικό χαρακτήρα ή εάν κάθε φορά που αναφερόταν τα ονόματα όπως λ.χ. του Χίτλερ, του Χίμλερ ή του Άϊχμαν προτάσσονταν ο επιθετικός προσδιορισμός όπως ο Χριστιανός Χίτλερ, ο Χριστιανός Άιχμαν ή ο Χριστιανός Χίμλερ; Είμαι σίγουρος ότι [οι Χριστιανοί] θα δυσανασχετούσαν. Σίγουρα η κυριαρχία της Ελλάδας, του Ελληνικού Συντάγματος και Νόμων της, καθώς και των άλλων Αρχών της φθάνει μέχρι τα σύνορά της, κάτι, που μερικοί το ξεχνούν. Δεν πρέπει λοιπόν να δίνουμε δικαίωμα σε άλλους να μας ανταποδώσουν τα ίδια.
Σπεύδω να δηλώσω, προς αποφυγήν τυχόν παρεξηγήσεως, ότι εναντιώνομαι ενεργά σε οιανδήποτε εκδήλωση ή έκφανση αντισημιτισμού ή/και αντί-ιουδαϊσμού και την (τις) πολεμώ με όλα τα μέσα. Μετά που έχασα 6.000.000 ομοθρήσκους καθώς και πάνω από 100 μέλη της οικογένειάς μου, με ένα πατέρα επιζώντα του Γερμανικού Στρατοπέδου Auschwitz, με το μόνο «αιτιολογικό» ότι ήταν Εβραίοι, δεν ανέχομαι «μύγα στο σπαθί μου».
Στην εισαγωγή της η συντάκτρια αναφέρει μέρος των δηλώσεων του Μητροπολίτη Αυστρίας κυρίου Μιχαήλ ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία και ιδιαίτερα η Εκκλησία της Ελλάδος περιέθαλψε και διέσωσε χιλιάδες εβραίους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μακάρι ο αριθμός των χιλιάδων να ήταν αλήθεια για την Εκκλησία της Ελλάδος η οποία, σημειωτέον, ήταν η ΜΟΝΗ Εκκλησία η οποία ως ένα σύνολο – ένα Σώμα – περιέθαλψε Εβραίους τους χαλεπούς καιρούς της Γερμανικής Κατοχής. Το Θεάρεστο έργο Της αυτό έχει αναγνωρισθεί από όλους παγκοσμίως. Δεν γνωρίζω με τον γενικό όρο Ορθόδοξη Εκκλησία ποια εννοεί [ο Μητροπολίτης Αυστρίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου κύριος Μιχαήλ] και ποιους Εβραίους και σε ποιο τόπο έσωσε; Θα θέσω τα σχετικά ερωτήματα αλλά και θα καταθέσω τις αντιρρήσεις μου όταν θα σχολιάσω και τα λεχθέντα του Μητροπολίτη κυρίου Μιχαήλ αμέσως τώρα.
Ο Μητροπολίτης Αυστρίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου κύριος Μιχαήλ ομολογεί ότι «στην Εκκλησία υπάρχει μια δόση αντισημιτισμού» και ταυτόχρονα επισημαίνει ότι «στην περίοδο του Ολοκαυτώματος η Ορθόδοξη Εκκλησία και ιδιαίτερα η Εκκλησία της Ελλάδος έδειξε ότι ο αντισημιτισμός της έχει μόνο θεωρητική διάσταση, δεδομένου ότι στην πράξη η Εκκλησία είναι εκείνη η οποία με κάθε τρόπο και μέσο προσπάθησε να σώσει».
Πρώτα θα ήθελα να υπενθυμίσω στους αναγνώστες μερικά από τα «λαμπρά» τέκνα της Αυστρίας, χώρας της οποίας είναι Μητροπολίτης ο κύριος Μιχαήλ όπως (μεταξύ άλλων) ο Αδόλφος Χίτλερ [Adolph Hitler], ο Αδόλφος Άϊχμαν [Adolph Eichmann], ο Φράντζ Στάνγκλ [Franz Stangl – Διοικητής των Στρατοπέδων εξόντωσης Σόμπιμπορ και Τρεμπλίνκα – επί «θητείας» του εξοντώθηκαν πάνω από 1200000 άνθρωποι αλλά τον κατεδίκασαν μόνο για 900000 – κάνανε «έκπτωση»!], και ο Καρλ Σίλμπερμπαουερ [Karl Silberbauer] o βαθμοφόρος της Γκεστάπο ο οποίος συνέλαβε την Άννα Φράνκ στο Άμστερνταμ, και ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε κανονικά από την Αυστριακή Αστυνομία![1] Επί του θέματος έχω τις εξής αντιρρήσεις και παρατηρήσεις επί των όσων παραθέτει ο Μητροπολίτης Μιχαήλ:
1ο Η Εκκλησία της Ελλάδας ΔΕΝ έχει αντισημιτισμό. Αυτό το καταθέτω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Τον Ελληνικό Λαό και το Ελληνικό Έθνος ποτέ δεν τον χαρακτήριζε, αλλά και ούτε τον χαρακτηρίζει, ο ρατσισμός, ο οποίος «ευδοκιμούσε» και «ευδοκιμεί» σε άλλες χώρες και λαούς Όπως ο ίδιος [ο Μητροπολίτης] υπενθυμίζει στους αναγνώστες της εφημερίδας, το έπος ηρωισμού της Εκκλησίας της Ελλάδος να περιθάλψει Εβραίους Έλληνες και μη κατά τη διάρκεια της Κατοχής ήταν απαράμιλλο, με τον κίνδυνο θανατώσεως των Κληρικών υπαρκτό. Η Εκκλησία της Ελλάδος έκανε πράξη τις διδαχές της Πίστης της. Και σήμερα η Εκκλησία της Ελλάδος, πρωτοστατούντος και προεξέχοντος του Μακαριότατου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδας Κυρίου Χριστόδουλου, χωρίς κανείς να της το ζητήσει ή να την υποχρεώσει, με έργα και με λόγια εναντιώνεται σε κάθε μορφή, έκφραση ή έκφανση αντισημιτισμού και, εν γένει, μισαλλοδοξίας και έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ της ειρήνης στη Μέση Ανατολή χωρίς διακρίσεις μεταξύ των εκεί λαών. Ίσως όλοι μας θα πρέπει να θυμηθούμε τα λόγια του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού ο οποίος στο κήρυγμά του με το οποίο προέτρεπε τους (Χριστιανούς) Έλληνες να προσφέρουν καταφύγιο στους Εβραίους είπε, μεταξύ άλλων, ότι «Η Ιερή Θρησκεία μας δεν αναγνωρίζει καμιά διάκριση είτε ανωτερότητας είτε κατωτερότητας βασισμένη σε φυλή-έθνος ή θρησκεία»[2] Είναι λόγια – παρακαταθήκη με οικουμενική διάσταση.
2ο Με τον όρο Ορθόδοξη Εκκλησία, τι ακριβώς εννοεί ο Μητροπολίτης; Εγώ από όσα και όσο δύναμαι να γνωρίζω δεν έχω διαβάσει ή ακούσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο να έχει προβεί σε κάποια ενέργεια διαμαρτυρίας ενάντια στις διώξεις και εξολόθρευση των Εβραϊκής καταγωγής πολιτών των χωρών της Ευρώπης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν μάλιστα το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είχε το φόβο αντιποίνων των Κατακτητών της Ελλάδας λόγω της θέσης του στην Κωνσταντινούπολη, στην ασφάλεια της τότε ουδέτερης Τουρκίας. Θα χαρώ πολύ να διαψευστώ.
Αλλά εκτός του Οικουμενικού Πατριαρχείου τι έπραξαν οι Ορθόδοξες Χριστιανικές Εκκλησίες της Ρουμανίας και της Σερβίας τους καιρούς εκείνους; Ας τις εξετάσουμε μια-μια:
2α «ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ» [FINAL REPORT] της Διεθνούς Επιτροπής σχετικά με το Ολοκαύτωμα στη Ρουμανία, και η οποία εγχειρίσθη στον Πρόεδρο της Ρουμανίας Ίον Ιλιέσκου την 11η Νοεμβρίου 2004 στο Βουκουρέστι: Σ’ αυτή την αναφορά των 41 σελίδων, υπάρχει μόνο μια μικρή παράγραφος σχετική με κληρικούς της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μάλιστα, η Τελική Αναφορά σημειώνει, απερίφραστα, ότι η Ρουμάνικη Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν εχθρική προς την Εβραϊκή Κοινότητα. Την τιμή της «σώζει» ο Επίσκοπος Balan της Τρανσυλβανίας ο οποίος τεκμηριωμένα αγωνίστηκε για τη σωτηρία των Εβραίων κατοίκων της Ρουμανίας, σε αντίθεση με τον Πατριάρχη Νικόδημο, ο οποίος «όψιμα» προσπαθεί να σώσει το όνομά του με μια έκκληση προς την κυβέρνηση να μην επιβάλλει στους Εβραίους την υποχρέωση να φέρουν το άστρο στα ενδύματά τους (αφού βέβαια τα προηγούμενα χρόνια είχε υιοθετήσει μέχρι και την Γερμανική – Εθνικοσοσιαλιστική [Ναζιστική] ρατσιστική ιδεολογία και παρείχε την πλήρη υποστήριξη του προς τον Αντονέσκου!)[3] Επί αυτού τι έχει να πει ο Μητροπολίτης Αυστρίας κύριος Μιχαήλ;
2β Η Ορθόδοξη Σερβική Εκκλησία αλλά και συλλογικά (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων οι οποίες «σώζουν» την τιμή της Ορθόδοξης Χριστιανικής Σερβίας) οι [Ορθόδοξοι Χριστιανοί] Σέρβοι δεν προβήκανε σε καμιά κίνηση για να υπερασπισθούν τους δοκιμαζόμενους Εβραϊκής καταγωγής συμπολίτες τους. Δεν τους θεωρούσαν Σέρβους και, ήδη, ΠΡΙΝ τον πόλεμο, είχαν περάσει αντισημιτική νομοθεσία και αποτελεί τη μοναδική χώρα, της οποίας ο Εβραϊκός πληθυσμός εξολοθρεύτηκε σχεδόν αμέσως. Μάλιστα πολλοί εξολοθρεύτηκαν σε Στρατόπεδο Εξόντωσης δίπλα στο Βελιγράδι {στο SAJMlŠTE }όπου λειτούργησε και κινητή μονάδα θανάτωσης με δηλητηριώδη αέρια, η ΜΟΝΑΔΙΚΗ έξω από τη γεωγραφική περιοχή της Βορειοανατολική Ευρώπης, κυρίως την Πολωνία. Και όλα αυτά χωρίς ίχνος χριστιανικής συνείδησης από τους Χριστιανούς κατοίκους του Βελιγραδίου![4] Πρέπει να τονίσω ότι τον Απρίλιο του 2001 ο τότε Πρόεδρος Κοστούνιτσα επισκέφτηκε τη Συναγωγή του Βελιγραδίου για να λάβει μέρος σε μια ειδική επιμνημόσυνη λειτουργία αφιερωμένη στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Ζήτησε συγνώμη για όσα έκανε ο [Χριστιανικός] Σερβικός Λαός στους Εβραίους κατά το παρελθόν. . .
{ http://www.hic.hr/books/seeurope/014e-stefan.htm
http://www.geocities.com/famous_bosniaks/english/serbian_anti-semitism.html
http://www.geocities.com/famous_bosniaks/english/jewish_holocaust_serbia.html
http://www.iwpr.net/?p=bcr&s=f&o=248657&apc_state=henibcr2001 }
Πάλι ρωτώ τον Μητροπολίτη κύριο Μιχαήλ του Οικουμενικού Πατριαρχείου τι έχει να πει; Εκείνο που λέω εγώ είναι ότι ο χαρακτηρισμός της Εκκλησίας της Ελλάδος ως Ορθόδοξη Χριστιανική περιποιεί τη μέγιστη τιμή και με γεμίζει υπερηφάνεια που γεννήθηκα Έλληνας!
3ο Συγχαίρω τον Μητροπολίτη κύριο Μιχαήλ ο οποίος παραδέχεται ότι στην Εκκλησία υπάρχει μια δόση αντισημιτισμού και ότι έχει θεωρητική διάσταση. Ουσιαστικά δεν είναι δυνατόν να μην παραδεχθεί το αυτονόητο, δηλαδή τον προφανή αντί-ιουδαϊσμό των ευαγγελίων και τροπαρίων της εβδομάδας πριν το Ορθόδοξο Χριστιανικό Πάσχα. Όμως, με όλο το σεβασμό προς το Πρόσωπο και το Θεσμό του Μητροπολίτη Αυστρίας, τι πάει να πει «δόση αντισημιτισμού»; Ή έχει ή δεν έχει αντισημιτισμό και, ακόμη χειρότερα, τονίζει ο Μητροπολίτης ότι (κατ’ αυτόν;) ο αντισημιτισμός έχει «θεωρητική διάσταση». Και πως ορίζει ο Μητροπολίτης τον όρο Αντισημιτισμός Θεωρητικής Διάστασης; Η πρόσφατη ιστορία διδάσκει ότι η απόσταση από τo θεωρητικό αντισημιτισμό [βλέπε Eckart και Alfred Rosenberg ] στη Γενοκτονία και στον Πόλεμο με δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα [βλέπε Χίτλερ και Ολοκαύτωμα] είναι αφάνταστα μικρή! [5] Με όλο το σεβασμό τρομάζω να υποθέσω, και δε θέλω και δε μπορώ να πιστέψω, ότι τμήμα των θεμελίων της Θρησκείας του Σαούλ – Παύλου είναι, ή, ακόμη χειρότερα, αναγκαία και μια δόση αντισημιτισμού!
Εάν υποθέσω το αυτονόητο, ότι το περιεχόμενο των τροπαρίων και ευαγγελίων στηρίζεται και πηγάζει από το δόγμα τότε, κατ’ επέκταση, το δόγμα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας περιέχει και μια αντί-ιουδαϊκή διάσταση και δόση αντισημιτισμού. Διότι, εάν δεν υπάρχει στο δόγμα ο αντί-ιουδαϊσμός τότε κακώς υπάρχει στα τροπάρια κ.λπ. Όμως, το γεγονός αυτό, δημιουργεί, τουλάχιστον σε εμένα, την εξής απορία: Το Σύνταγμα της Ελλάδος στο Άρθρο 3 του Τμήματος Β' - Σχέσεις Εκκλησίας και Πολιτείας λέει στην πρώτη παράγραφο ότι Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδας, που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με τη Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη ομόδοξη Εκκλησία του Χριστού· τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς αποστολικούς και συνοδικούς κανόνες και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ' (29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4ης Σεπτεμβρίου 1928. Η ανάγνωσή της (παραγράφου) δεν επιδέχεται παρερμηνεία: Η Πολιτεία διαπιστώνει ότι η Εκκλησία της Ελλάδος ακολουθεί το δόγμα της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης [υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά] . Εάν λοιπόν το δόγμα αυτό έχει και στοιχεία αντί-ιουδαϊσμού και θεωρητική συνιστώσα αντισημιτισμού, υπάρχει ο κίνδυνος, αφού η Πολιτεία αναφέρεται σ’ αυτό (δόγμα), άθελα της, μέσω του Άρθρου αυτού του Συντάγματος όπως είναι διατυπωμένο, να παρερμηνευτεί ότι «νομιμοποιεί», ή «υιοθετεί» ή/και «θεσμοθετεί» τον αντισημιτισμό!
Σχετικά με τις τοποθετήσεις των Επιστημόνων έχω να παρατηρήσω τα εξής:
Ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Δημήτρης Καϊμάκης δηλώνει ότι στα τροπάρια «δεν υπάρχει αντισημιτισμός διότι προέρχονται από μια εποχή όπου δεν είναι αναπτυγμένο το στοιχείο του αντισημιτισμού έτσι όπως το εννοούμε σήμερα. Πρόκειται για κείμενα» προσθέτει «τα οποία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο Βυζάντιο και δεν είναι τίποτε άλλο παρά δραματικές παραστάσεις της τότε εποχής».
Σεβαστή η άποψη του κυρίου Καϊμάκη, όμως, διαβάζοντας τα τροπάρια σίγουρα ούτε φιλοσημιτισμό ή, έστω, ουδετοροσημιτισμό συναντάμε. Τουναντίον, τα τροπάρια βρίθουν αντί-ιουδαϊκών εκφράσεων και χαρακτηρισμών, εκτός εάν ο κύριος Καϊμάκης αναφέρεται σε άλλα κείμενα. Όσο για την εποχή που αναφέρεται, και μάλλον εννοεί την
Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Βυζαντίου τον καιρό των αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Ι, Θεοδοσίου ΙΙ, και Ιουστινιανού Ι και άλλων, ο αντισημιτισμός ή, καλύτερα, ο αντί-ιουδαϊσμός ήταν, αντίθετα με ότι διατείνεται ο κύριος Καϊμάκης, πολύ πιο «προηγμένος», με εκφάνσεις, μεταξύ άλλων, τις αναφορές του Κωνσταντίνου ότι οι Εβραίοι είναι «ακάθαρτοι», την αντί-ιουδαϊκή νομοθεσία του Θεοδοσίου όπως αυτή εμπεριέχεται τον Θεοδοσιανό Κώδικα, στο κεφάλαιο περί θρησκείας {http://www.fordham.edu/halsall/source/codex-theod1.html} και, τέλος, την κωδικοποιημένη αντί-ιουδαϊκή νομοθεσία του Ιουστινιανού όπως, μεταξύ άλλων, την με αριθμό 146 «Νεαρά» «Περί Εβραίων» {http://www.fordham.edu/Halsall/source/novel146.html} Άρα δεν είναι δραματικές παραστάσεις της τότε εποχής όπως διατείνεται ο κύριος Καϊμάκης αλλά, τουναντίον, άμεσο επακόλουθο της αντί-ιουδαϊκής πολιτικής του Βυζαντίου της εποχής.
Μάλιστα στο βιβλίο Ιστορία του Αρχαίου Κόσμου, της Α' Τάξης Ενιαίου Λυκείου (Γενικής Παιδείας) του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, του Δρ. Αντώνη Μαστράπα, Έκδοση ΣΤ', Αθήνα 2005, στη σελίδα 256 αναφέρεται ότι ο Ιουστινιανός αντιμετώπισε με σκληρότητα τα κατάλοιπα των αρχαίων θρησκειών, εξόντωσε παράλληλα της θρησκευτικές μειονότητες και ότι με επιείκεια συμπεριφέρθηκε μόνο προς τους Εβραίους, γι’ αυτό και διατηρήθηκε η θρησκεία τους (sic).
Αυτή είναι και η μόνη αναφορά για τους Εβραίους. Τώρα, εάν αυτό είναι αντικειμενική απόδοση των ιστορικών γεγονότων, ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους οι αναγνώστριες / -ώστες. Το ότι Έλληνες και μη Έλληνες ερευνητές δημοσιεύουν άρθρα επί άρθρων για το θέμα αυτό σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, μάλλον δεν το γνωρίζουν (ή επιλέγουν να το αγνοούν;) στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο; Ή μήπως η Χώρα μου έχει το μονοπώλιο για την Ιστοριογραφία της Βυζαντινής εποχής και δεν το ξέρω;
Η έγκριτη Εφημερίδα σας, σε άρθρο της την 25η Απριλίου 2004, με τίτλο «Ιουστινιανός 482-565 Ο αναμορφωτής του Βυζαντίου» αναφέρει, μεταξύ άλλων, στο υποκεφάλαιο περί της Θρησκευτικής Πολιτικής του Ιουστινιανού ότι παράλληλα ο Ιουστινιανός, για να επιτύχει τη θρησκευτική ενοποίηση, κατέφυγε σε σειρά διωγμών εναντίον των εθνικών, των σαμαρειτών, των ιουδαίων και των μανιχαίων. Τώρα πως μια σειρά διωγμών εναντίον των ιουδαίων μετουσιώνονται στο σχολικό βιβλίο ιστορίας ως επιεικής συμπεριφορά προς τους Εβραίους, αυτό χρήζει βαθέως στοχασμού!
Στο βιβλίο Ιστορία Ρωμαϊκή και Βυζαντινή της Β' Γυμνασίου, του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων των Λάμπρου Τσακτσίρα, Ζαχαρία Ορφανουδάκη και Μαρίας Θεοχάρη, Έκδοση ΚΔ', Αθήνα 2005, ΔΕΝ αναφέρεται ούτε λέξη για τους κατοίκους Εβραϊκής καταγωγής στο Βυζάντιο.
Στο βιβλίο Ιστορία του Μεσαιωνικού και του Νεότερου Κόσμου 565-1815 της Β' Ενιαίου Λυκείου (Γενικής Παιδείας) του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων των Ιωάννη Δημητρούκα, Θουκυδίδη Ιωάννου και Κώστα Μπαρούτα, Έκδοση Γ', Αθήνα 2005 ΠΟΥΘΕΝΑ δεν αναφέρει για τη σφαγή των Εβραίων της Ιερουσαλήμ το 629 όταν κατελήφθη από τον Αυτοκράτορα Ηράκλειο. Πιστεύω ότι αυτά τα παραδείγματα αρκούν.
Εάν οι ανωτέρω και οι αναγνώστριες / -ώστες κάνουν τον κόπο να διαβάσουν (στα Αγγλικά) το άρθρο της κυρίας Ρίβκα Ντούκερ Φίσσμαν με τίτλο «Απόψεις – Η Χριστιανική Εμμονή τον Έβδομο Αιώνα με τους Εβραίους: Ένας Ιστορικός Παραλληλισμός με το Παρών;» στο Jewish Political Studies Review 17:3-4 (Fall 2005) – στην ιστοσελίδα http://www.jcpa.org/phas/phas-duker-fishman-f05.htm { Rivkah Duker Fishman, Perspectives – The Seventh-Century Christian Obsession with the Jews: A Historical Parallel for the Present? }, θα «φρίξουν» με τις θέσεις και απόψεις τις οποίες αναπτύσσει η ανωτέρω ερευνήτρια σχετικά με το Βυζάντιο!
Τέλος, ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Κρήτης κ. Θεοχάρης Δετοράκης τονίζει ότι τα «μεγαλυνάρια αυτά είναι το χρονικώς τελευταίο είδος της βυζαντινής υμνογραφίας. Πότε ακριβώς και με ποιον τρόπο εισήχθησαν στη λειτουργική τάξη δεν είναι γνωστό».
Επ’ αυτού παραπέμπω τον κύριο Δετοράκη σε αυτά τα οποία αναφέρω πιο πάνω σχετικά με το Βυζάντιο και τους Εβραίους. Ακόμη και εάν δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς και με ποιο τρόπο τα μεγαλυνάρια εισήχθησαν στη λειτουργική τάξη το γεγονός αυτό δεν απαλλάσσει την Εκκλησία [όπως την εννοεί ο Μητροπολίτης Αυστρίας και όχι την Εκκλησία της Ελλάδος], εφόσον τα διατηρεί, από τις όποιες ευθύνες της.
Σας ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία.
Με τιμή,
Πωλ Ισαάκ Χάγουελ
Χρυσοστόμου Σμύρνης 11
546 22 Θεσσαλονίκη
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός
Ph.D. Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Μπέρκλεϊ
τηλέφωνο ![]()

![]()
![]()

![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
2310270886![]()
τηλεομοιοτυπία 2310238449
κινητό ![]()

![]()
![]()

![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
6974389086![]()
hagouel@eecs.berkeley.edu
Συμπεριλαμβάνω Σύμπακτο Δίσκο [CD] με την επιστολή σε ηλεκτρονική μορφή {ΜS Word Document}, το πλήρες κείμενο όλων των άρθρων στα οποία αναφέρομαι καθώς και άλλα επιπλέον άρθρα πλήρους κειμένου.
Αποστολή με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και Ελληνικά Ταχυδρομεία
[1] Alan Levy, The WIESENTHAL File, William B. Eerdmans Publishing Company, Grand Rapids, Michigan, 1994
[2] Eric Silver, The Book of the Just – The Silent Heroes who Saved Jews from Hitler, Weidenfeld and Nicolson, London, 1991 και
Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών, Washington
http://www.ushmm.org/greece/eng/archbish.htm
[3] The "Christian" Regimes of Romania and the Jews, 1940-1942, Jean Ancel, The Hebrew University of Jerusalem, Holocaust and Genocide Studies, V7 Nl, Spring 1993, pp 14-29
[4] SAJMlŠTE — AN EXTERMINATION CAMP IN SERBIA, Menachem Shelach, Oranim School of Education, Haifa University, Israel, Holocaust and Genocide Studies, Vol 2, No 2,pp 243-260, 1987
[5] Lucy S. Dawidowicz, The War against the Jews 1933-1945, Bantam Books, New York, 10th Edition, 1986