ΑΔΩΝΙ 7
ΠΟΛΥΚΑΣΤΡΟ
61200
ΕΛΛΑΣ


Ονομάζομαι Καμπουρουδης Δήμος.
Γεννήθηκα στην Ανατολική Ρωμυλία τον Νοέμβριο του 1919.
Είμαι παλαίμαχος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.


Είμαι υπερήφανος που βοήθησα 6 Εβραίους συνανθρώπους μου να γλυτώσουν από τις θηριωδίες των ΝΑΖΙ.

Εδώ θα περιγράψω όσο καλά μπορώ να θυμηθώ την περίπτωση τριών νέων που ξεκίνησαν από την Θεσσαλονίκη για να γλυτώσουν από τους Γερμανούς.

Ήταν Ιούλιος του 1942 όταν επιστρατεύτηκα στο λόχο διοικήσεως χωροφυλακής του Κιλκίς.

Μετά από δυο ή τρεις μήνες μετατέθηκα στην Διοίκηση Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης και στην συνεχεία με άλλους 10 Χωροφυλακές μετατεθήκαμε στον Πλαταμώνα .

Η Ελλάδα τότε ήταν υπό την κατοχή των Γερμανών και στον σιδηροδρομικό σταθμό του Πλαταμωνα οι Γερμανοί έκαναν εξονυχιστικό έλεγχο των επιβατών.

Εμάς μας έστειλαν εκεί για την φύλαξη του σιδηροδρομικού σταθμού μαζί με τους Γερμανούς.

Εκεί λοιπόν γινόταν ο έλεγχος και όσοι ήταν Εβραίοι από τους επιβάτες συλλαμβάνονταν και κρατούνταν για να σταλούν στην συνεχεία στην Θεσσαλονίκη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης .

Ποτέ δεν ξεχώρισα τους συνανθρώπους μου σε καλούς Έλληνες και σε κακούς Εβραίους ή το αντίθετο, όλοι ήμασταν ίδιοι εναντίον των Γερμανών και ο αγώνας μας ήταν κοινός, εναντίον ενός εχθρού. (Πριν από δυο χρόνια, το 1940, ήμουν με Εβραίο Έλληνα στρατιώτη στην πρώτη γραμμή, ο στρατιώτης αυτός ήταν στην τροφοδοσία πυρομαχικων και μαζί μπήκαμε στην Κορυτσά της Β. Ηπείρου και μαζί προχωρήσαμε μέχρι το Κούρε Μπρε).

Όσον αφορά το περιστατικό που θέλω να σας διηγηθώ.
Δεν θυμάμαι ημερομηνία αλλά ήταν απόγευμα και έκανε λίγο κρύο.

Το τρένο ηρθε από την Θεσσαλονίκη και οι Γερμανοί το σταμάτησαν για να κάνουν τον καθιερωμένο σχολαστικό έλεγχο.
Πριν μπουν οι Γερμανοί μέσα, μπήκα εγώ και περπάτησα όλο το διάδρομο ανάμεσα στα βαγόνια.

Εκεί στο προτελευταίο βαγόνι παρατήρησα ότι ανάμεσα στους επιβάτες υπήρχαν τρία φοβισμένα παιδιά, μια εβραιοπούλα και δυο παλικαράκια εβραιόπουλα.

Χωρίς να χάσω χρόνο τους λέω να κατεβούν γρήγορα και να παν στο καφενείο γιατί ο έλεγχος των Γερμανών ακολουθούσε και ότι αν τους έπιαναν θα τους κρατούσαν.

Και οι τρεις έκαναν αυτό ακριβώς που τους είπα,

Μετά από λίγο πήγα και εγώ στο καφενείο, εκεί τους βρήκα και τους έδωσα το κλειδί του δωματίου μου, (εμένα στο διπλανό Ξενοδοχείο).


Στο δωμάτιο μου υπήρχε μόνο ένα κρεβάτι, το κρεβάτι το έδωσα στην κοπελίτσα, στους άλλους έδωσα κουβέρτες και κοιμήθηκαν κάτω στο πάτωμα, ενώ εγώ κοιμήθηκα στο δωμάτιο του συναδέλφου μου που είχε υπηρεσία εκείνη την νύχτα.

Το πρωί σηκωθήκαμε όλοι καλά αλλά ο φόβος κυριαρχούσε.

Η κοπέλα και τα αγόρια ήταν στενοχωρημένα, επίμονα με ρωτούσαν πως μπορούσαν να σωθούν και αν επρόκειτο να σωθούν.

Έπρεπε να τους φυγαδέψω όσο πιο γρήγορα μπορούσα.

Πήγα στην υπηρεσία μου (την ιδία μέρα) και αφού προφασίστηκα ότι είχα κάποια προσωπική δουλειά, ζήτησα την αντικατάσταση μου.

Γύρισα στο ξενοδοχείο και εκεί αποφάσισα αντί να τους φυγαδέψω από τον Παντελεημωνα ή στους Πόρους να τους φυγαδέψω από ακόμα πιο μακριά, από τη Ραψανη , διότι εκεί υπήρχε σιδηροδρομικός σταθμός ελεύθερος από Γερμανούς.

Περπατήσαμε αρκετά, άκρη άκρη στη θάλασσα.
Αλλού ήταν εύκολα αλλού δυσκολότερα τελικά όμως φτάσαμε στο σταθμό της Ραψανης.
Εκεί, συναντήσαμε τον σταθμάρχη ο οποίος ήταν παρά πολύ καλός, του μίλησα και του είπα ότι είχα τρία παιδιά μαζί μου που έπρεπε να φύγουν προς Λάρισα, γιατί ήταν Εβραίοι και ότι διέτρεχαν τον κίνδυνο της σύλληψης τους από τους Γερμανούς.

Περιμέναμε αρκετές ώρες μέχρι που ηρθε μια εμπορική αμαξοστοιχία.

Αγκαλιαστήκαμε φιληθήκαμε χαιρετηθήκαμε, γιατί θα έφευγαν ελεύθεροι προς Λάρισα.

Με ευχαρίστησαν και εγώ από τη μεριά μου τους ευχήθηκα καλή τύχη.

Το τρένο που περνούσε αν και ήταν εμπορικό ο σταθμάρχης το σταμάτησε τους τακτοποίησε μέσα στα εμπορεύματα.
Τα τρία παιδιά τα τρία εβραιοπουλα αφού κρυφτήκαν καλά έφυγαν προς Λάρισα.

Εγώ ήμουν 23 χρονών τότε και τα παιδιά ήταν 17 ή 18, εύχομαι, να είναι εν ζωή.