26 Ιανουαρίου 2011

Πήραμε τα μαθήματά μας από το Ολοκαύτωμα;

Για εμάς, για τον Εβραϊκό λαό, η απάντηση είναι “ναι”.

Για τον υπόλοιπο κόσμο, η απάντηση είναι “όχι” ή τουλάχιστον “όχι ακόμη”.

Σήμερα, 66 χρόνια έπειτα από την φρίκη, είμαστε εδώ, στην Ιερουσαλήμ, στην αιώνια πρωτεύουσα του έθνους μας. Εμείς, οι αντιπρόσωποι του Εβραϊκού έθνους, κάνουμε μια ιδιαίτερη τελετή για να υπογραμμίσουμε την Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος.

Το μάθημα που πήραμε, πάνω από όλα, είναι ότι είμαστε εδώ, στην κυρίαρχη χώρας μας, στην πρωτεύουσά μας.

Μάθαμε επίσης και ένα ακόμη σημαντικό μάθημα, πιθανόν το πιο κρίσιμο μάθημα που μαθαίνεται από την κτηνωδία, από την αλυσίδα ωμοτήτων που προξένησαν μια ακόμη χειρότερη: αυτό συνεχίστηκε για εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια, από τότε που χάσαμε την χώρα μας και την κυριαρχία μας και από τότε που χάσαμε τη δυνατότητά μας να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας. Το μάθημα που πήραμε ήταν ότι έπρεπε να αποκαταστήσουμε την ικανότητα αυτοάμυνας του Κράτους και του στρατού.

Αυτό το μάθημα έγινε κατανοητό από τον Herzl πριν να λάβει σάρκα και οστά η κτηνωδία. Την προείδε και εμείς την υπέστημεν.

Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μάθημα. Στο τέλος του Ολοκαυτώματος υπήρχαν 11 εκατομμύρια Εβραίοι σε όλον τον κόσμο. Πριν από αυτό, υπήρχαν 18 εκατομμύρια.

Ακόμη και με τον μικρότερο φυσικής ρυθμό αύξησης του πληθυσμού, θα υπήρχαν τώρα ήδη 30 εκατομμύρια Εβραίοι παγκοσμίως, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο 13.5 εκατομμύρια. Πολύ λιγότεροι, οι μισοί από ό,τι θα έπρεπε. Και αυτό δεν οφείλεται σε φυσική απώλεια. Συνέβη λόγω της  αφομοίωσης και της απώλειας ταυτότητας.

Το μοναδικό μέρος όπου ο Εβραϊκός λαός αυξήθηκε είναι εδώ στο Έρετς Γισραέλ (σ.μ. Στη Γη του Ισραήλ), στο Κράτος του Ισραήλ. Έχουμε μια συνεχή ουσιαστική και ευλογημένη ανάπτυξη. Δεν υπάρχει κανένα έθνος που θα μπορούσε να ζήσει στο κεφάλι μιας καρφίτσας, Ως εκ τούτου, καθώς καλλιεργούμε την χώρα μας, πρέπει να συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε την αλιγιά, να φέρνουμε Εβραίους στο Ισραήλ και να αποτρέπουμε την αφομοίωσή τους στο εξωτερικό. Όλα τα προγράμματα που τρέχουμε -τα Birthright, Masa και το Moreshet- στοχεύουν σε νεαρούς ενήλικες και νέους Εβραίους του εξωτερικού. Αυτοί συνιστούν τα ουσιαστικά στοιχεία της εξασφάλισης του μέλλοντός μας.

Πήραμε το μάθημά μας; Η απάντηση είναι “ναι”. Πήρε ο κόσμος το μάθημά του; Λοιπόν, νομίζω πως μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: το πασιφανές γεγονός πως ο παγκόσμιος Αντισημιτισμός ανανεώνεται και εξαπλώνεται. Αν κανείς πιστεύει ότι ο Αντισημιτισμός σταμάτησε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα,  τώρα αποδεικνύεται πως ήταν μόνο ένα κενό. Οι ίδιες δυνάμεις πως αναφέρατε ότι συνεργάστηκαν, μοιράζονται ένα νέο/παλιό Αντισημιτισμό, και έτσι οφείλουμε και εμείς να τον πολεμήσουμε σε παγκόσμιο επίπεδο. Γι' αυτόν τον λόγο τη φίλη μου Silvan Shalom, που, υπηρετώντας στο Υπουργείο Εξωτερικών, πέρασε μια απόφαση που υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ.

Αυτή η απόφαση όντως υιοθετήθηκε σε πολλές χώρες, πράγμα πως συνιστά σημαντικό επίτευγμα και από πολλές απόψεις μοναδικό, τουλάχιστον για την δυνατότητα να γίνεται πρόταση προς τον οργανισμό ενός σχεδίου Ισραηλινής απόφασης. Οργανισμό που γνωρίζω πολύ καλά αφού πέρασα πολλά χρόνια εκεί. Ήταν μια ιστορική καμπή. Αλλά ακόμη διερωτώμαι: όντως η παγκόσμια κοινή γνώμη καταδικάζει αυτόν τον Αντισημιτισμό όπως καταδικάζει και εκείνον;

Όπως τότε, έτσι και τώρα, πολύ υποτονικά – δεν είναι απλά Αντισημιτισμός: είναι ένα καθεστώς, ένα κράτος-μέλος του ΟΗΕ, το καθεστώς των αγιατολάχ το οποίο εγείρεται και συνειδητά και ανοικτά διακηρύσσει τον αφανισμό τουλάχιστον άλλων έξι εκατομμυρίων Εβραίων, χωρίς καν ίχνος προσποίησης. Και κανείς δεν λέει τίποτα. Λοιπόν, το πράγμα δεν είναι ακριβώς έτσι. Εδώ και εκεί μπορεί να ακουστεί κάποιο σχόλιο, αλλά πού είναι ο θυμός, πού είναι η οργή; Πού είναι η κατακραυγή; Πού είναι το “κατηγορώ”. Και δεν μιλάω για μας. Εμείς είμαστε εδώ: πήραμε το μάθημά μας. Πού είναι η οχλαγωγία που θα έπρεπε να είχε ξεσηκωθεί από προηγμένες κοινωνίες σε ολόκληρο τον κόσμο σε απάντηση στις ρητές διακηρύξεις γενοκτονίας, εκμηδενισμού ενός λαού, του ίδιου πάλι λαού!

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Η διπλωματία προσδιορίζει, αρχικώς και πάνω από όλα, την κατάσταση όπως είναι. Αν θέλουμε να την αλλάξουμε, πρέπει να την κατανοήσουμε. Και έχουμε ένα πολύ ενοχλητικό ιστορικό φαινόμενο. Δεν πιστεύω πως είναι σκληρό μόνο για μας, αλλά και για όλους τους πολιτισμένους λαούς, όλους τους πολιτισμένους λαούς, οι οποίοι επιτρέπουν να διατυπώνονται και να διαδίδονται  τέτοιες συμφορές, τέτοιες δηλώσεις, τέτοια καφρίλα, τέτοια βαρβαρότητα και πρωτογονισμός. Έχει ειπωθεί: διαδίδεται, γίνεται αποδεκτό, κοινός τόπος και πάντα προετοιμάζει το έδαφος για την επόμενη δράση και από την άλλη εμποδίζει εκείνες τις δράσεις που δεν θα λάβουν χώρα.

 Every now and then

Γνωρίζω πως υπάρχουν πολλοί ηγέτες με καλές προθέσεις, συνειδητοί άνθρωποι σε όλον τον κόσμο. Και ξέρω πως σκέφτονται ό,τι σκέφτομαι. Ξέρω πως μέσα στην καρδιά τους, λένε στον εαυτό τους όσα λέω και εγώ σήμερα από αυτό το βήμα. 

Ωστόσο, αυτό δεν είναι αρκετό. Εξαιτίας του προσώπου αυτού του καθεστώτος που διακηρύσσει τον αφανισμό μας και που εξοπλίζεται με όπλα μαζικής καταστροφής προκειμένου να εκπληρώσει τις ειδεχθείς προθέσεις του, θα έπρεπε να υπάρξει πολύ ισχυρότερη διαμαρτυρία. Αυτό με αποκαρδιώνει κάπως, αγαπητή μου Silvan.

Ήμουν και εγώ σ' αυτόν τον οργανισμό, υπηρέτησα ως εκπρόσωπος του Ισραήλ. Μια μέρα άκουσα πως υπήρχαν φήμες για ένα αρχείο που αφορούσε τον Waldheim, που ήταν τότε Πρόεδρος της Αυστρίας. Ίσως να είχε γίνει και Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Ο Γενικός Γραμματέας δήλωσε πως είχε το προφίλ ενός εγκληματία πολέμου σε κάποιο αρχείο του ΟΗΕ.

Τι ήταν αυτό το αρχείο; Αποδείχθηκε ότι ήταν ένα αρχείο για εγκλήματα πολέμου που δημιουργήθηκε από τον Churchill και τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια του πολέμου και προκειμένου να συλλεγεί υλικό εναντίον των εγκληματιών Ναζί και των συνεργατών τους. Συνέλεξαν τις πληροφορίες, άκουσαν, συζήτησαν και ετοίμασαν τα αρχεία και στο τέλος του πολέμου πήραν αυτά τα αρχεία, τα έφεραν στον ΟΗΕ και τα κλείδωσαν σε ένα υπόγειο όπου παρέμεναν για δεκαετίες.

Ρώτησα εάν θα μπορούσα να πάω εκεί μέσα και μου είπαν “όχι”. Ρώτησα “γιατί;” και μου είπαν ότι χρειάζομαι την έγκριση όλων των συμμάχων χωρών, νομίζω 18 ή 19 χωρών και τέτοια έγκριση δεν έλαβα. Λοιπόν, χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος για να πάρω το “ΟΚ” και να έχω πρόσβαση στα αρχεία. 

Δεν ήσαν ακριβώς στο υπόγειο, αλλά στον πρώτο όροφο του κτιρίου του ΟΗΕ κάπου στη Νέα Υόρκη. Περπάτησα και είδα κουτιά επί κουτιών. Πήγα στο γράμμα “W”, έβγαλα από το κουτί το Waldheim, Kurt και διάφορα σημειώματα. Μου σηκώθηκαν οι τρίχες (είχα πιο πολλές τότε). Φοβερά πράγματα κείτονταν εκεί, κρυμμένα για δεκάδες χρόνια. Κοίταξα στο επόμενο αρχείο. (Δεν άρχισα να βγάζω έξω κουτιά ήταν στο ίδιο κουτί). Birkenau 1944, αρχείο εκτελέσεων, οι πορείες του θανάτου, τα τρένα τα S.S. όλα τα ντοκουμέντα. 1944 αλλά νομίζω πως είδα αρχεία που αναφέρονταν στο 1943.

Φίλοι μου, εκείνες οι 18 χώρες, ίσως οι καλύτεροι πολιτικοί στην ιστορία, διακεκριμένοι άντρες, όντως μεγάλοι άντρες, ήξεραν. Ήξεραν σε πραγματικό χρόνο και όχι από εκείνη τη συγκεκριμένη μαρτυρία που μόλις σας ανέφερα. Υπήρχαν πάμπολλα τεκμήρια: φοβερά πράγματα που είναι δύσκολο ακόμη και να διαβαστούν. Ήξερα και δεν έκαναν τίποτα.

Γιατί δεν έκαναν τίποτα; Επειδή ήσαν απασχολημένοι με το να δίνουν την μεγαλύτερη μάχη εναντίον των Ναζί, που ήταν και η κύρια έννοια τους. Αλλά πόσο δύσκολο θα ήταν να βομβαρδίσουν σιδηροδρομικές γραμμές που οδηγούσαν σε στρατόπεδα θανάτου; Όταν πάτε εκεί, και πολλοί από σας έχουν πάει εκεί -έχω πάει και εγώ εκεί πολλές φορές με κάποιους από σας- βλέπετε ότι θα μπορούσαν να είχαν βομβαρδίσει τα στρατόπεδα. Βομβάρδιζαν ήδη τις φοβερές εγκαταστάσεις χημικών όπλων λίγα δευτερόλεπτα από εκεί. Θα μπορούσαν να γείρουν λίγο το αεροπλάνο και θα μπορούσαν να είχαν βομβαρδίσει τη ράμπα και τους δυο αποτεφρωτήρες και τις ράγες. Δεν θα υπήρχε η παραμικρή διαφοροποίηση στις πολεμική τους προσπάθεια. Το ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα.

Σήμερα έχουν πλήρη συνείδηση του γεγονότος. Ήξεραν, άκουσαν, είδαν, φωτογράφησαν. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξυπνάδα, απλά πρέπει να ανοίξεις την τηλεόραση, να ακούσεις τις ειδήσεις, να διαβάσεις τις εφημερίδες. Θα δράσουν; θα μιλήσουν; Θα μιλήσουν πραγματικά; θα επιτεθούν; θα καταδικάσουν;

Οι Ιρανοί ισχυρίζονται ότι είναι εναντίον των Σιωνιστών, είναι αντι-Σιωνιστές. Ήταν ο Martin Luther King που πρώτος έσπασε αυτόν τον πομφόλυγα καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Έγραψε σε ένα απόσπασμα: “Όταν οι άνθρωποι ασκούν κριτική στους Σιωνιστές, εννοούν τους Εβραίους. Μιλάς αντισιωνιστικά!”

Ο Martin Luther King. Σωστά! Λοιπόν, αυτό λένε και οι Ιρανοί. Αλλά αυτή είναι οι αλήθεια. Δεν είναι μόνο μια απειλή εναντίον μας, αφού πάντα αρχίζει με τους Εβραίους αλλά ποτέ δεν τελειώνει με τους Εβραίους. Το μίσος εναντίον των Εβραίων ανάβει παντού πυρκαγιά και προσδοκώ αυτή τη μέρα, όταν επικρότησα την παγκόσμια κοινή γνώμη για το στιγματισμό του πλέον ειδεχθούς εγκλήματος στην παγκόσμια ιστορία και στην ιστορία του λαού μας, και το οποίο διαπράχθηκε εναντίον του λαού μας – ελπίζω να πάρουν και οι υπόλοιποι το μάθημα. Εμείς το έχουμε ήδη πάρει.

Προσδοκώ να μάθει ο κόσμος το μάθημα και να αρχίσει να πολεμά με λόγια και πράξεις αυτόν τον νέο Αντισημιτισμό. Αυτό είναι που προσδοκώ και είμαι βέβαιος, φίλοι μου, ότι και εσείς την ίδια προσδοκία έχετε.