Μπορεί κάποιος να καταδικάζει την ισραηλινή συμπεριφορά και την ίδια στιγμή να είναι εναντίον των αντιεβραϊκών προκαταλήψεων.
Την επαύριο των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και της 7ης Ιουλίου 2005, η βρετανική Αριστερά επέδειξε τα ευγενή ανακλαστικά της. Πολιτικοί, σχολιαστές και ακτιβιστές ένωσαν τη φωνή τους, για να πουν στους συμπατριώτες τους ότι παρά την οργή τους για τις ανθρώπινες απώλειες δεν θα έπρεπε να στρέψουν τον θυμό τους εναντίον της μουσουλμανικής κοινότητας. Προοδευτικές φωνές επέμεναν ότι δεν έπρεπε να θεωρηθούν ένοχοι όλοι συλλήβδην οι μουσουλμάνοι, μόνο και μόνο επειδή οι δράστες της 11/9 και της 7/7 ήταν μουσουλμάνοι και είχαν δηλώσει ότι ενεργούν εκ μέρους όλων των μουσουλμάνων.
Παρότρυναν τους Βρετανούς να προσέχουν τι λένε, να μη γενικεύουν και να καταστήσουν σαφές στους Βρετανούς μουσουλμάνους ότι είναι ευπρόσδεκτοι. Μια εβδομάδα μετά τις επιθέσεις της 7/7 στο Λονδίνο, συγκεντρώθηκε ένα τεράστιο πλήθος στην πλατεία Τραφάλγκαρ, για να ακούσουν μια έκκληση ενότητας από τον τότε δήμαρχο Κέβιν Λίβινγκστοουν, ο οποίος είπε στους Λονδρέζους ότι δεν θα έπρεπε ν’ αρχίσουν να αναζητούν «ποιον να κατηγορήσουν και ποιον να μισήσουν». Ηταν η σωστή αντίδραση, και είμαι ευτυχής που συμμετείχα, αποκηρύσσοντας την έξαρση της ισλαμοφοβίας.
Παράξενη σιωπή
Εντούτοις, υπάρχει μια παράξενη σιωπή τις τελευταίες λίγες εβδομάδες. Για μια ακόμη φορά, πολύς κόσμος είναι εξαγριωμένος με τις τόσο εκτεταμένες απώλειες αμάχων – αυτή τη φορά στη Γάζα. Παρ’ όλ’ αυτά, δεν ακούστηκαν εκείνες οι φωνές, οι οποίες θα έλεγαν στον κόσμο να μη στρέψει την οργή του εναντίον της βρετανικής εβραϊκής κοινότητας.
Αξίζει να επισημάνει κανείς το αυτονόητο, πως η επιχείρηση Συμπαγές Μολύβι δεν είναι 11/9 ή 7/7 και ότι το Ισραήλ δεν είναι Αλ Κάιντα και να δηλώσει ότι η σιωπή δεν είναι απόλυτη. Με μια καλοδεχούμενη κίνηση, μια ομάδα επιφανών μουσουλμάνων έγραψε ανοιχτή επιστολή, με την οποία καταδίκασε τις επιθέσεις εναντίον Εβραίων, λόγω Γάζας. Επιπλέον, ο πρώην υπουργός Ντένις ΜακΣέιν σ’ ένα φλογερό του άρθρο στο περιοδικό Progress κάλεσε την Αριστερά «να μη μετατρέπει την κριτική εναντίον του Ισραήλ σε καταδίκη των Εβραίων».
Πέραν αυτών, όμως, επικρατεί παράξενη ηρεμία. Σύμφωνα με το ίδρυμα το οποίο ελέγχει τα κρούσματα αντι–εβραϊκού ρατσισμού, στη Βρετανία, τις τέσσερις εβδομάδες μετά την έναρξη της ισραηλινής επιχείρησης οκταπλασιάστηκαν τα αντισημιτικά επεισόδια στη Βρετανία, σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρυσι. Ανέφερε 250 περιστατικά –σχεδόν 10 την ημέρα– τον μεγαλύτερο αριθμό, αφότου άρχισε τις εργασίες του, πριν από 25 χρόνια. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται επιθέσεις σε συναγωγές και βίαιες επιθέσεις εναντίον Εβραίων. Υβριστικά γκράφιτι έχουν κάνει την εμφάνισή τους σε εβραϊκές περιοχές, σε όλη τη χώρα, ενώ τα εβραϊκά σχολεία έχουν τεθεί σε επιφυλακή για τον φόβο επιθέσεων. Τα περισσότερα έχουν τοποθετήσει φρουρούς στις πόρτες τους και σε ορισμένα υπάρχει αστυνομική παρουσία. Η απειλή είναι πραγματική και παρ’ όλ’ αυτά δεν έχει ακουστεί κουβέντα από εκείνους, οι οποίοι υπερηφανεύονται ότι εχθρεύονται τον ρατσισμό.
Ωστόσο, εδώ υπάρχει κάτι περισσότερο από απλή παράλειψη. Ας πάρουμε τις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου εναντίον του Ισραήλ. Η δημοσιογράφος Riazat Butt αναφέρει σε άρθρο της ότι σε μια διαδήλωση δεν άκουσε μόνο την κραυγή «Κάτω το Ισραήλ», αλλά και «Σκοτώστε τους Εβραίους». Σε αντιπολεμική διαδήλωση στο Αμστερνταμ ακούστηκε το σύνθημα «Χαμάς, Χαμάς, ρίξε τους Εβραίους στους θαλάμους αερίων». Στις διάφορες εκδηλώσεις του Λονδίνου υπήρχαν πολλά «πλακάτ», όπου εξισωνόταν το εβραϊκό αστέρι του Δαβίδ με τη σβάστικα. Ο βουλευτής Τζορτζ Γκαλογουέι διακήρυξε από την πλευρά του ότι «σήμερα, ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα αποτελεί τη νέα εκδοχή του γκέτο της Βαρσοβίας κι εκείνοι που τον δολοφονούν είναι το ανάλογο εκείνων, που δολοφόνησαν τους Εβραίους στη Βαρσοβία, το 1943».
Ορισμένοι θα πουν ότι αγωνίζονται να διακρίνουν ανάμεσα σε σιωνιστές και Εβραίους. Θεωρητικώς είναι κατανοητό, αλλά το ζήτημα είναι ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν σημαίνει και πολλά πράγματα στον δρόμο – τουλάχιστον όχι για εκείνον, ο οποίος είδε μια παρέα Εβραίων του Μάντσεστερ να φεύγει από τη συναγωγή, στις 17 Ιανουαρίου, και τους φώναξε «Ελευθερώστε την Παλαιστίνη», συνοδεύοντας την παραίνεσή του αυτή με βαρύτατες ύβρεις.
Επιπλέον, αυτός ο δήθεν διαχωρισμός μεταξύ καλών και κακών Εβραίων έχει μακρά ιστορία. Ο Αντονι Τζούλιους, μελετητής του αγγλικού αντισημιτισμού, λέει ότι με εξαίρεση τους ναζί, όσοι μισούσαν τους Εβραίους έκαναν πάντα διακρίσεις. Οι χριστιανοί αντισημίτες αποδέχονταν τους Εβραίους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να αλλαξοπιστήσουν και απέρριπταν όσους αρνούνταν. Πριν από έναν αιώνα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε τραβήξει μια διαχωριστική γραμμή, ανάμεσα στους αυτόχθονες Βρετανούς Εβραίους και όσους διέδιδαν τον μπολσεβικισμό. Σήμερα, η διαχωριστική γραμμή είναι η σχέση με το Ισραήλ.
Δεν είναι το ίδιο
Οντως, οι περισσότεροι έχουν στενούς και οικογενειακούς δεσμούς με το εβραϊκό κράτος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υποστηρίζουν κάθε πολιτική του, περιλαμβανομένης αυτής που οδήγησε στο μακελειό της Γάζας. Και νομίζουμε ότι εκείνοι που γρονθοκόπησαν τον νεαρό Εβραίο στο Golders Green, δεν τον ρώτησαν προηγουμένως τη γνώμη του για το Συμπαγές Μολύβι.
Γνωρίζω ότι κάποιοι θα πουν, πως ακόμη και η αναφορά στο θέμα είναι μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της προσοχής από το πραγματικό και μεγαλύτερο ζήτημα, την ισραηλινή βαναυσότητα στη Γάζα και τον κολοσσιαίο αριθμό των νεκρών αμάχων, στον οποίο κατέληξε. Δεν το δέχομαι. Ωστόσο, αυτά τα δυο ζητήματα είναι διαφορετικά. Είναι απολύτως δυνατόν να καταδικάζεις την ισραηλινή συμπεριφορά και την ίδια στιγμή να είσαι απολύτως εναντίον των αντιεβραϊκών προκαταλήψεων. Κι είναι καιρός τα προοδευτικά κόμματα και η Αριστερά να το πουν.
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_1_08/02/2009_302671