ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 28.6.2013
Του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ*
«Η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος μπορεί να γίνει η αρχή του Ολοκαυτώματος της Δημοκρατίας», ισχυρίστηκε σε άρθρο του με τίτλο ο Αντιρατσιστικός νόμος και Ολοκαύτωμα στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο φίλος και συνάδελφος Ζαν Κοέν. Η απάντηση στον ισχυρισμό αυτό θα μπορούσε να είναι ότι «η άρνηση του Ολοκαυτώματος μπορεί να γίνει η αρχή του Ολοκαυτώματος της Δημοκρατίας» Ακριβώς για το λόγο αυτό η ίδια η Δημοκρατία, με τα εργαλεία που διαθέτει οφείλει να αυτοπροστατευθεί.
Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι αναπόσπαστο τμήμα μιας εγκληματικής ιδεολογίας: του Νεο-ναζισμού. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι αναπόσπαστο τμήμα του Αντισημιτισμού. Γιατί; Μα γιατί οι σύγχρονοι οπαδοί του Ναζισμού, οι οποίοι αρνούνται το Ολοκαύτωμα, το κάνουν όχι επειδή αποποιούνται την ιδέα της «τελικής λύσης» του εβραϊκού προβλήματος και τη θεωρεία της ανώτερης Αρείας φυλής, του Αδόλφου Χίτλερ. Κάποιοι το κάνουν ισχυριζόμενοι οτι η ναζιστική μηχανή δεν ήταν αρκετά αποτελεσματική προκειμένου να εξολοθρεύσει το σύνολο των Εβραίων. Κάποιοι άλλοι, προκειμένου να εξαγνίσουν το Ναζισμό, και κυρίως οι θεωρητικοί των αρνητών του Ολοκαυτώματος, μειώνουν τον αριθμό των θυμάτων επικαλούμενοι διάφορους αριθμούς «μερικών χιλιάδων», σαν να μην επρόκειτο για ανθρώπινες ζωές αλλά αναλώσιμα υλικά.
Κατά συνέπεια, η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν είναι μια αθώα διατύπωση γνώμης, δεν είναι ένα αθώο επιστημονικό συμπέρασμα ιστορικής έρευνας. Είναι ακριβώς το σημείο που ο σύγχρονος αντισημιτισμός διαχέει στη κοινωνία το δηλητήριο του. Είναι μια μεθοδευμένη προσπάθεια όπου καταγγέλλονται οι Εβραίοι οτι οι ίδιοι κατασκεύασαν το «μύθο» του Ολοκαυτώματος για να δημιουργήσουν το κράτος του Ισραήλ και οικονομική δύναμη ώστε να ελέγχουν το κόσμο. Πρέπει να εκδιωχθούν και να εξολοθρευθούν! Το σκεπτικό αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα οτι η άρνηση του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί να ενταχθεί στη σφαίρα της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, διότι ακριβώς οι αρνητές του Ολοκαυτώματος έχουν άμεσο και σαφή στόχο: τη δαιμονοποίηση μιας ομάδας ανθρώπων που πιστεύουν σε ένα διαφορετικό θρήσκευμα και την άσκηση βίας εναντίον τους.
Η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος είναι απαραίτητη, όχι για να προστατευθούν οι Εβραίοι, αλλά για να προστατευθεί η αξία του διαφορετικού. Διότι το Ολοκαύτωμα έγινε για να εξολοθρευθεί αυτό το διαφορετικό που η ναζιστική μηχανή θεωρούσε ως απειλή για το Γερμανικό έθνος. Εάν λοιπόν η Δημοκρατία επιτρέπει στους αρνητές του Ολοκαυτώματος να διατυπώνουν και να προπαγανδίζουν οτι το Ολοκαύτωμα είναι ένα μεγάλο παραμύθι των ίδιων των Εβραίων για να αποκτήσουν την παγκόσμια εξουσία, δεν είναι ένα απλό «φρόνημα» ή μια απλή «έκφραση γνώμης», είναι μια σαφής πρόκληση σε άσκηση βίας. Είναι η χειρότερη μορφή του σύγχρονου Αντισημιτισμού. Γιατί οι Εβραίοι δια της μεθόδου αυτής ενοχοποιούνται για το παρελθόν τους, το παρόν τους, ακόμη και για τις μελλοντικές τους προθέσεις. Ολοι, καλοί και κακοί, Ελληνες, Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Ισραηλινοί, όλοι τους κρίνονται ένοχοι και πρέπει να τιμωρηθούν!
Η ποινικοποίηση της άρνησης του Ολοκαυτώματος στο πλαίσιο ενός Αντιρατσιστικού νόμου, είναι απαραίτητο συστατικό του Νομικού οπλοστασίου της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Από μόνο του όμως δεν αρκεί. Είναι αλήθεια οτι το Ολοκαύτωμα, ως λεκτική έννοια, αποτύπωσε την εξόντωση των 6.000.000 Εβραίων από τους Ναζί γιατί είχε διαστάσεις γεννοκτονίας τόσο ως προς την ιδεολογική θέση του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού περί εθνοκάθαρσης όσο και ως προς τη βιομηχανοποιημένη μέθοδο εξολόθρευσης ενός ολόκληρου λαού για τον αποκλειστικό λόγο οτι γεννήθηκαν Εβραίοι. Τα εγκλήματα όμως των Ναζί είχαν θύματα Τσιγγάνους, ομοφυλόφυλλους, Κομμουνιστές και «διαφορετικούς ανθρώπους». Γι’ αυτό άλλωστε ο Ναζισμός εκτέλεσε εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας και όχι μόνο κατά των Εβραίων.
Για το λόγο αυτό η μνήμη, δηλαδή η Παιδεία, είναι αυτή που ενοχλεί περισσότερο τους αρνητές του Ολοκαυτώματος. Και όσο αυτοί που τα έζησαν και επιβίωσαν της φρίκης, οι ζωντανοί μάρτυρες των στρατοπέδων συγκέντρωσης και θανάτου φεύγουν από κοντά μας, τόσο πιο απαραίτητη γίνεται η γνώση ώστε οι νέοι να μάθουν και να διδαχθούν για τη θηριωδία του χθες και την ανάγκη προάσπισης της Δημοκρατίας του σήμερα απέναντι σε εκείνους που επιδιώκουν να τη καταργήσουν για να επαναλάβουν τη βαραβαρότητα του παρελθόντος.
*Ελληνο-εβραίος δημοσιογράφος, ανταποκριτής της Ισραηλινής εφημερίδας Maariv στην Ελλάδα.
Σημείωση Ζαν Κοέν: Με μεγάλη χαρά δημοσιεύω το παραπάνω άρθρο του Βίκτωρ Ελιέζερ με τον οποίο γνωρίζομαι και δουλεύουμε μαζί από τότε που ήμασταν και οι δύο νέοι και ωραίοι (τώρα είμαστε μόνο ωραίοι!!!). Η σελίδα θα ήθελε πολύ να ακούσει και άλλες απόψεις γύρω από το τόσο σοβαρό αυτό θέμα. Την αρχή την έκανε ο Βίκτωρας ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλοι.