The Times of Israel Πέμπτη 16.4.2015
Του Mitch Ginsburg

Καθώς φθάνει η Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, δύο ιστορικοί τραβούν τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις αντίθετες, παθιασμένες θέσεις για τις αιτίες και τα αποτελέσματα της αδράνειας

Το ερώτημα γιατί οι Σύμμαχοι δεν βομβάρδισαν το Auschwitz (κεντρικό θέμα της σιωνιστικής αφήγησης και θέμα που έχει αναλάβει η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, η οποία έχει γεμίσει αφίσες ολόκληρη τη χώρα που δείχνουν τα ασημένια αεροπλάνα της να πετούν πάνω από τα χορταριασμένα στρατόπεδα το 2003) έτυχε ριζικά διαφορετικής υποδοχής φέτος, σε μια συνδιάσκεψη που έγινε πριν από την Ημέρα Μνήμα του Ολοκαυτώματος, η οποία ξεκινά το απόγευμα της Τετάρτης στο Ισραήλ.

Τις αντίθετες απόψεις, που προσπαθούν να ακολουθήσουν τα ίχνη της ιστορίας, παρόλο που δεν θεμελιώνονται με κάποιο ατράνταχτο επιχείρημα, σκιαγράφησαν ο ομότιμος καθηγητής Alex Groth του πανεπιστημίου UC Davis και ο ομότιμος καθηγητής Yehuda Bauer από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο [της Ιερουσαλήμ].

O Groth διατείνεται ότι η απουσία ανάληψης δράσης των Συμμάχων κατά των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποτελούσε τμήμα ενός ευρύτερου υλικού εμπεριστατωμένων αποδείξεων που δείχνουν ότι οι Winston Churchill και Franklin Delano Roosevelt ήσαν αντισημίτες που διψούσαν να “αποδυναμώσουν” τους Εβραίους. Ο Bauer υποστήριξε ότι ο βομβαρδισμός των στρατοπέδων του θανάτου εκείνα τα κρίσιμα χρόνια της βιομηχανικής καταστροφής των Γερμανών όχι μόνο ήταν εφικτός αλλά ότι, ακόμη και σήμερα, “όλοι μας είμαστε απλοί θεατές”, ένοχοι για αδράνεια μπροστά σε μια γενοκτονία και ως εκ τούτου, είμαστε ήκιστα σε θέση να σηκώσουμε το δάχτυλο δείχνοντας [ως ενόχους] τους Συμμάχους. 

Η εφημερίδα Times of Israel μίλησε με τους δύο ερευνητές και παρακολούθησε τις διαλέξεις τους, τον περασμένο Μάρτιο, στο Πολιτιστικό Κέντρο Menachem Begin της Ιερουσαλήμ, με συνδιοργανωτές το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων του Ισραήλ και το Κοινοτικό Ίδρυμα InFaith της Καλιφόρνιας.

Ο Groth, επιζών του Γκέτο της Βαρσοβίας, που κατάφερε να ζήσει κατά τα χρόνια του πολέμου σε Πολωνικό έδαφος, έκανε μια δήλωση που σπάνια ακούγεται στο Ισραήλ, όπου ο Winston Churchill εκλαμβάνεται ως υποστηρικτής της σιωνιστικής υπόθεσης και ως η φωνή της ηθικής μπροστά στο αρχικώς ανεξέλεγκτο κακό του Αδόλφου Χίτλερ. “Υπάρχουν εμπεριστατωμένες αποδείξεις για συμπαιγνία στο Ολοκαύτωμα μεταξύ των Winston Churchill και Franklin Delano Roosevelt από τη μία και του Hitler από την άλλη” δήλωσε στους Times of Israel. “Αυτό σημαίνει ότι γνώριζαν ότι συνεργούσαν στο έγκλημα αυτό, ότι το προήγαν με τις πολιτικές τους, τις οποίες υιοθέτησαν και ακολούθησαν σε όλη τη διάρκεια του πολέμου”.

Κυριλέ Μίσος εναντίον των Εβραίων;

Το αδιάσειστο αποδεικτικό στοιχείο, από την πλευρά του, είναι η Κοινή Διακήρυξη της 17ης Δεκεμβρίου 1942 στην Βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων εκ μέρους των 11 συμμαχικών κρατών, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Anthony Eden ανέβηκε στο βήμα και διακήρυξε ότι “οι γερμανικές Αρχές, μη-ικανοποιημένες με την άρνηση σε πρόσωπα της εβραϊκής φυλής σε όλες της περιοχές που βρίσκονται κάτω από τη βαρβαρική τους εξουσίας, και των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτή τη στιγμή εφαρμόζουν στην πράξη την συχνά επαναλαμβανόμενη πρόθεση του Χίτλερ να εξαλείψει τον εβραϊκό πληθυσμό της Ευρώπης.

“Από όλες τις υπό κατοχή χώρες οι Εβραίοι μεταφέρονταν στην Ανατολική Ευρώπη μέσα σε συνθήκες αποκρουστικής φρίκης και βαρβαρότητας. Στην Πολωνία, που υπήρξε το κατεξοχήν σφαγείο των Ναζί, τα γκέτο που είχαν δημιουργήσει οι Γερμανοί εισβολείς εκκενώνονταν συστηματικά από όλους τους Εβραίους εκτός από λίγους εργάτες με υψηλή εξειδίκευση που χρειάζονταν στις πολεμικές βιομηχανίες. Δεν έγινε ποτέ γνωστό κανένα νέο για όσους απομακρύνθηκαν”.

Πριν από αυτή τη δήλωση, που περιγράφει με ακρίβεια τα δεινοπαθήματα των Εβραίων, είπε ο Groth “είχε προηγηθεί σιωπή, αλλά και την ακολούθησε σιωπή” γεγονός που τον οδηγεί στο “αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι υπήρξε σκόπιμη, γνωστή συνεργία ανάμεσα στους δύο μεγάλους εκείνους πολιτικούς άντρες” και το Τρίτο Ράιχ. 

Η σιωπή δεν ήταν απόλυτη. Τον Σεπτέμβριο του 1942, εν μέσω της εκτόπισης των Εβραίων της Γαλλίας, ο Churchill είπε στην Βουλή των Κοινοτήτων ότι οι “βαρβαρικοί διωγμοί” των Γερμανών σε “κάθε χώρα στην οποία έχουν εισέλθει τα στρατεύματά τους” έχουν επιδεινωθεί “από τα πιο κτηνώδη, τα πιο ελεεινά και τα πιο παράλογα εγκλήματα, ήτοι την μαζική εκτόπιση των Εβραίων από τη Γαλλία, με τις οικτρές φρικιαστικές πράξεις, επακόλουθο του υπολογισμένου και τελικού διασκορπισμού των οικογενειών τους”, σύμφωνα με τα όσα γράφει ο Martin Gilbert στο βιβλίο του “Ο Churchill και οι Εβραίοι: Η Φιλία μιας Ζωής”.

Και πρόσθεσε: “Αυτή η τραγωδία με αφήνει έκπληκτο και έμπλεο αγανάκτησης και περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο, την έσχατη εξαχρείωση του χαρακτήρα και της φύσης των Ναζί και την εξαχρείωση όλων όσοι πρόσφεραν τον εαυτό τους σε αυτά τα αφύσικα και διεστραμμένα πάθη”. Σταμάτησε, σημείωσε ο Gilbert, και συνέχισε: “Όταν η ώρα της απελευθέρωσης χτυπήσει την Ευρώπη, καθώς θα χτυπά, θα είναι επίσης και η ώρα της δίκαιης ανταπόδοσης”.

Ο Churchill υπερασπίστηκε την Διακύρηξη της Μόσχας του 1943, η οποία υποσχόταν ότι θα καταδιωχθούν όλοι όσοι έχουν διαπράξει “ακρότητες, σφαγές και εν ψυχρώ μαζικές εκτελέσεις” μέχρι “εσχάτων της γης”. Και τον Ιούλιο του 1944, καθώς σπρώχνονταν βιαστικά στους θαλάμους αερίων και οι τελευταίοι από τους Εβραίους της Ουγγαρίας, έγραψε στον Αρχιεπίστοπο του Canterbury: “Φοβούμαι ότι είμαστε μάρτυρες ενός από τα μεγαλύτερα και φοβερότερα εγκλήματα που έχουν ποτέ διαπραχθεί στην παγκόσμια ιστορία”. 

Ωστόσο ο Groth επιβεβαίωσε ότι ο Churchill κακόβουλα είχε έμμονη ιδέα με τους Εβραίους πριν από τον πόλεμο και σκόπιμα υπήρξε επιλήσμων για τα δεινοπαθήματά τους κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν.

Στην εξάτομη ιστορία του για τον πόλεμο, που πήρε και Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας και γράφτηκε μεταξύ 1948 και 1953 -μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης- δεν υπήρξε “ούτε μία λέξη” σχετικά με το Ολοκαύτωμα, είπε ο Groth. Ούτε μία αναφορά, εκτός από κάποιες σημειώσεις τέλους για τον αφανισμό ή την εξάλειψη των Εβραίων της Ευρώπης. Χαρακτήρισε την παράλειψη “απίστευτη αφήγηση εκ μέρους του Churchill”.

Οι πρώτοι σπόροι της αντιπάθειας του Churchill, είπε ο Groth, φύτρωσαν τον Φεβρουάριο του 1920. Εκείνη την αποχή, ο 46χρονος υπουργός πολέμου άρχισε να γράφει μια στήλη στην εφημερίδα Illustrated Sunday Herald με το δηκτικό σχόλιο: “Σε μερικούς αρέσουν οι Εβραίοι, σε άλλους όχι· όμως κανείς έλλογος άνθρωπος δεν μπορεί να αμφιβάλλει για το γεγονός ότι είναι, πέραν οιασδήποτε αμφιβολίας, η πιο τρομακτική και πιο αξιοσημείωτη φυλή που έχει εμφανιστεί στον κόσμο”.

Αφού επαίνεσε το εβραϊκό δώρο των Γραφών (“Οφείλουμε στους Εβραίους, διά της αποκάλυψης του Χριστιανισμού, ένα αξιακό σύστημα, που ακόμη κι αν διαχωριστεί εντελώς από το υπερφυσικό, θα ήταν ασύγκριτα το πιο πολύτιμο απόκτημα της ανθρωπότητας, που αξίζει στην πραγματικότητα όλους τους καρπούς όλης της υπόλοιπης σοφίας και γνώσης μαζί“) ο Churchill προχώρησε στη διάκριση των τριών τύπων Εβραίου: του εθνικού, του διεθνούς και του Σιωνιστή.

Έγραφε: “Οι εθνικοί Εβραίοι παίζουν ευγενή και χρήσιμο ρόλο στην εθνική ζωή” του κράτους με “ορισμένους να ανέρχονται σε ανώτερες θέσεις στο στράτευμα και με άλλους να κερδίζουν το (μετάλλιο) του Σταυρού της Νίκης για τον ηρωισμό τους”.

Η σιωνιστική ιδέα “παρουσιάζει στους Εβραίους μια εθνική ιδέα με επιβλητικό χαρακτήρα” και βρίσκεται “εναρμονισμένη με το πλέον γνήσια ενδιαφέροντα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας”.

Όμως ο διεθνής Εβραίος -ένας τύπος που ελέγχεται καλύτερα από τον Σιωνισμό- αποτελεί τμήμα “μιας μοχθηρής συνομοσπονδίας” ή των κυρίαρχων άθεων Εβραίων, που εμπλέκονται σε “μια παγκόσμια συνωμοσία για την ανατροπή του πολιτισμού και για την οικοδόμηση μας κοινωνίας βασισμένης στην περιορισμένη ανάπτυξη, τη φθονερή κακοβουλία και την απίθανη ισότητα” έγραψε ο Churchill.

“Αυτός ο δεσμός εξαιρετικών προσωπικοτήτων από τον υπόκοσμο των μεγάλων ευρωπαϊκών και αμερικανικών πόλεων, (που αντιπροσωπεύουν τη ρίζα κάθε ανατρεπτικού κινήματος κατά τη διάρκεια του 19ου αι. και έχουν διαδραματίσει επιζήμιο ρόλο στην Γαλλική Επανάσταση) έχουν αρπάξει το ρωσικό λαό από τα μαλλιά της κεφαλής του και έχουν στην πράξη γίνει οι αδιαφιλονίκητοι αφέντες της τεράστιας αυτοκρατορίας”.

Εν ολίγοις ο Churchill πρότεινε: “Το ευαγγέλιο του Χριστού και το ευαγγέλιο του Αντιχρίστου” ίσως να “είναι προορισμένα να προέλθουν από τον ίδιο λαό· και ότι αυτή η μυστική και μυστηριώδης φυλή να έχει επιλεχθεί για τις υπέρτατες εκφάνσεις, τόσο του θεϊκού όσο και του διαβολικού”. Εκείνη την εποχή, γράφει ο Gilbert, είχε επηρεαστεί από τα “Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών” τα οποία του είχαν σταλεί λίγες εβδομάδες νωρίτερα.

Ο κυριότερος βιογράφος του Churchill, ωστόσο, έγραψε ότι κατά τη διάρκεια των χρόνων του πολέμου “εν μέσω όλων των πιεστικών μεριμνών για τον πόλεμο στην ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα και την απελπισμένη πάλη για να βρει τα μέσα να αντιμετωπίσει την πρόκληση της συνεχιζόμενης ναζιστικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, ο Churchill έβρισκε πάντοτε χρόνο για να ασχοληθεί με τα εβραϊκά θέματα”.

Ο Gilbert παραθέτει τους 793 παράνομους μετανάστες στο πλοίο Darien, στους οποίους επετράπη να παραμείνουν στην Παλαιστίνη το Φεβρουάριο του 1942 χάρι στην άμεση επέμβαση του Churchill·  την επιμονή του να ανακληθούν οι νόμοι του Vichy στην Αλγερία από τη στιγμή που εκδιώχθηκαν οι Αρχές του Vichy· και την απαίτηση το 1943 να ανοίξει η Ισπανία τα γαλλο-ισπανικά σύνορα κατά μήκος των Πυρηναίων για τους Εβραίους που δραπέτευαν.

Δυστυχώς η εξόριστη πολωνική κυβέρνηση απαίτησε από τα βρετανικά βομβαρδιστικά να ρίξουν μαζί με τις βόμβες τους και φυλλάδια που έγραφαν ότι οι αεροπορικές επιθέσεις εναντίον της Γερμανίας αποτελούσαν πράξη αντεκδίκησης για την μεταχείριση των Πολωνών και των Εβραίων· τα φυλλάδια υπέγραφε ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας Sir Charles Portal, ο οποίος προειδοποίησε, σύμφωνα με τα όσα γράφει ο Gilbert, ότι τέτοιου είδους επιδρομές “ομολογουμένως θα λειτουργούσαν σε βάρος των Εβραίων και θα ήταν προς όφελος της προπαγάνδας του εχθρού”.   

Ο Gilbert γράφει, καθόλου πειστικά, ότι “ο Churchill δεν είχε καμία αρμοδιότητα να διατάζει τον αρχηγό του αεροπορικού επιτελείου σε επιχειρησιακά θέματα”.

Ο Groth είπε ότι το κυριλέ μίσος εναντίον των Εβραίων, κοινό τόσο στον Churchill όσο και στην FDR οδήγησε στην πολιτική μιας “εθελοτυφλίας”. Επιβεβαίωσε ότι ούτε ο πρωτεργάτης διέθεσε χρήματα για την απελευθέρωση των Εβραίων· η FDR ξόδεψε περίπου 50 δις στην διακριτική χρηματοδότηση μίσθωσης γης, που ισοδυναμούσαν σχεδόν με το εν τρίτον ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων σε σημερινές τιμές, σε βοήθεια σε 38 διαφορετικές χώρες, μερικές όπως η Βραζιλία, που δεν είχαν εισέλθει ακόμη στον πόλεμο αλλά “για τους Εβραίους δεν μπορούσε να βρεθεί ούτε ένα δολάριο”. Ούτε κατέβαλε πολλή προσπάθεια να συγκεντρώσει πληροφορίες ή να ενθαρρύνει έστω και την απλούστερη δολιοφθορά, συμπεριλαμβανομένων, ας πούμε, ναρκών κατά μήκος των οδών ή άλλων σχεδίων για να καθυστερήσει η δολοφονία που συνετελείτο με βιομηχανική μέθοδο.

Στην πραγματικότητα ο Groth πιστεύει πως ο Joseph Goebbels, στενός συνεργάτης του Χίλτερ, εξέφραζε επακριβώς την κυρίαρχη αίσθηση που είχαν οι ηγέτες των Συμμάχων. “Το ζήτημα του διωγμού των Εβραίων στην Ευρώπη κυριαρχούσε στις πρώτες θέσεις των αγγλικών και αμερικανικών μέσων” έγραφε ο αρχηγός της ναζιστικής προπαγάνδας στο ημερολόγιό του στις 13 Δεκεμβρίου 1942. “Ωστόσο, πιστεύω ότι στο βάθος τόσο οι Βρετανοί όσο και οι Αμερικανοί είναι ευτυχείς που εξολοθρεύουμε τoν εβραϊκό συρφετό”.

Αυή την αίσθηση, και όχι οι προτεραιότητες του πολέμου ή η αεροπορική απόσταση, είναι που εμπόδισε τον βομβαρδισμό του Auschwitz, είπε ο Groth. Η αποδεκτή άποψη, πρόσθεσε, είναι ότι το Auschwitz εισήλθε στην εφικτή απόσταση των Συμμάχων μόνο με την κατάκτηση της αεροπορικής βάσης στην Foggia της Ιταλίας, τον Νοέμβριο του 1943 και ότι συγκεκριμένη απόδειξη της γενοκτονίας παρουσιάστηκε μόλις προς το καλοκαίρι του 1944 καθώς ο πυρετώδης εκτοπισμός και η εξολόθρευση των Εβραίων της Ουγγαρίας έδειχνε να σταματά. Και δήλωσε: “Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες εσφαλμένες δηλώσεις”.

Αντ΄ αυτού ο Groth διατείνεται ότι η απόσταση από την Αεροπορική Βάση Lowestoft στη νοτιοανατολική Αγγλία μέχρι το Auschwitz ήταν εντός του βεληνεκούς των Συμμάχων, ήδη από τον Νοέμβριο του 1942, όταν οι ΗΠΑ παρέδωσαν το πρώτο σμήνος βομβαρδιστικών B-24 σε βρετανικό έδαφος. Και στην πραγματικότητα, η επιχειρησιακή ακτίνα των B-24 ήταν 2.100 μίλια· η απόσταση από το Lowestoft μέχρι το Auschwitz μετ΄ επιστροφής ήταν, σύμφωνα με το Worldatlas.com 1.538 μίλια.

Ο Bauer απέρριψε αυτόν τον ισχυρισμό και προσπάθησε να τοποθετήσει τη γενοκτονία -μια λέξη που δεν είχε δημιουργηθεί τότε- εντός του ευρύτερου πλαισίου του παγκόσμιου πολέμου, όπου οι Σύμμαχοι υπερτέρησαν αλλά όχι επειδή η νίκη είχε προλεχθεί.

Δεν θα μπορούσε να είχε γίνει σχεδόν τίποτε;

Η άποψή του, ό,τι δηλ. θα μπορούσαν να είχαν διασωθεί χιλιάδες αλλά όχι εκατομμύρια Εβραίοι προς το τέλος του πολέμου, ξεκινά από τη γνώση. Η διαδικασία της γνώσης, έγραφε, έρχεται σταδιακά: πρώτα πρέπει να διαδοθεί η πληροφορία· έπειτα θα πρέπει να γίνει πιστευτεί· στη συνέχεια πρέπει να εσωτερικευθεί και, τελικώς, αν απαιτηθεί η ανάληψη δράσης, να αναληφθεί δράση.

Το Νοέμβριο 1940, οι Ηνωμένες Πολιτείες φερ΄ ειπείν, όταν έκλεισε για το κοινό το Γκέτο της Βαρσοβίας, ήσαν υπέρ της απομόνωσης, μη-φιλικές προς τους Εβραίους, και ανέρχονταν από τη χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία τους, έγραψε ο Bauer στο Περιοδικό Εξωτερικής Πολιτικής του Ισραήλ. Στο οβάλ γραφείο, ο πρόεδρος Roosevelt, έγραφε: “ότι έβλεπε όλα τα εβραϊκά ζητήματα σαν κάτι μικρής σημασίας” και θα συμφωνούσε με τη άποψη ότι “ο αντισημιτισμός” -μια λέξη που επιμένει να την γράφει με μικρό και χωρίς διαχωριστική παύλα- “ήταν μάλλον να μην σου αρέσουν οι Εβραίοι περισσότερο από το κανονικό”.

Και για την FDR ήταν “κανονικό” από αυτή την άποψη. [Λοιπόν, τέτοιος ήταν και o Richard Law, ο ανώτερος Βρετανός αντιπρόσωπος στην αγγλο-αμερικανική Συνδιάσκεψη των Βερμούδων στις 19 Απριλίου 1943, που διεξήχθη έπειτα από την Διακύρηξη των Συμμάχων το Δεκέμβριο του 1942. Ο Bauer σημείωσε ότι ο Law έστειλε επιστολή στον προϊστάμενό του υπουργό εξωτερικών Anthony Eden που έγραφε: “Συγνώμη που σας ενοχλώ με τους Εβραίους. Ξέρω πόσο βαρετό είναι”].

Ακόμη και αν η FDR και ο Churchill αντιλαμβάνονταν πλήρως την άνευ προηγουμένου, βιομηχανικής διαδικασίας εξόντωση των Εβραίων -ενός στόχου των Ναζί που είχε “προ-εμφανιστεί ιδεολογικά αλλά όχι προ-σχεδιαστεί”, δεν θα ήταν δυνατό να γίνει τίποτα, σύμφωνα με τον Bauer.

Και ναι, ο Bauer παραδέχτηκε σε μια συνέντευξη ότι τα B-17 και αργότερα τα B-24 είχαν την δυνατότητα να πετάξουν από την νοτιοανατολική Αγγλία μέχρι την Πολωνία αλλά οι Σύμμαχοι δεν διέθεταν ακόμη τα μαχητικά μεγάλων αποστάσεων που θα συνόδευαν τα βομβαρδιστικά. Χωρίς τα Mustang P-51, που μπήκαν στον πόλεμο στο τέλος του 1943, είπε ότι “θα τα κατέρριπταν σαν πάπιες”.

Τον Φεβρουάριο του 1943 οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να βομβαρδίζουν τη Γερμανία. Δεν βομβάρδιζαν ανατολικότερα του Βερολίνου μέχρι τον Οκτώβριο. Μέχρι τότε, σημείωσε, σταμάτησαν να λειτουργούν τα στρατόπεδα στην Treblinka, το Bełżec, το Sobibor, και το Chełmno. Το Birkenau, ωστόσο, συνέχισε να λειτουργεί.

Τον Νοέμβριο, μετά την εισβολή των Συμμάχων στη Σικελία, οι δυνάμεις των ΗΠΑ έφθασαν στο αεροδρόμιο της Foggia και το έκανε πάλι επιχειρησιακό. Σ΄αυτό το σημείο οι πληροφορίες από την Πολωνία έφθαναν στους ηγέτες των ηνωμένων Συμμάχων. Ο Jan Kasrki, Πολωνός μυστικός πράκτορας, που είχε διεισδύσει κρυφά στο Γκέτο της Βαρσοβίας και είχε δει αυτό που εθεωρείτο ως το στρατόπεδο συγκέντρωσης Belzec, είχε συνάντηση με τον πρόεδρο τον Ιούλιο. Κατά τη διάρκεια της 80-λεπτης συνομιλίας τους, ο Karski δήλωσε αργότερα στον Claude Lanzamann, ότι ο πρόεδρος δεν έκανε ούτε μία ερώτηση σχετικά με τους Εβραίους, εκτός από την αρχική δήλωση του Karski ότι είχε δει το στρατόπεδο εξόντωσης, ωστόσο ρωτήθηκε για το ρόλο των αλόγων στην γεωργική οικονομία της Πολωνίας. Την άνοιξη του 1944, συγκεκριμένες πληροφορίες που περιέγραφαν τον δολοφονικό μηχανισμό έφτασαν από το Auswitsch-Birkenau. Οι αναφορές των Εβραίων δραπετών έφταναν το Απρίλιο-Μάιο και παραδίνονταν στην Ελβετία τον Ιούνιο. Από εκείνο το σημείο και πέρα, οι Σύμμαχοι όφειλαν να έχουν αναλάβει δράση, δήλωσε ο Bauer.    

Τα φορτηγά που είχαν βομβαρδιστεί θα μπορούσαν πιθανόν να επισκευαστούν ενός 48 ωρών, είπε. Οι βόμβες εκείνης της περιόδου δεν θα μπορούσαν να φτάσουν στους τέσσερις θαλάμους αερίων του Birkenau· εξ όσων γνωρίζει, δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση επιτυχούς ακριβούς βομβαρδισμού σε ολόκληρη τη διάρκεια του πολέμου. Αντίθετα, θα έπρεπε να βομβαρδίσουν κατά κύματα. Και προκειμένου να διατρήσουν τα κτίρια των θαλάμων αερίων, θα έπρεπε να ρίξουν βόμβες των 500 λιβρών. Στις 2 Αυγούστου, ο αμερικανικός διοικητής της Αεροπορικής Δύναμης στη Foggia Carl J. Spaatz, αμερικανός γερμανικής καταγωγής, έστειλε μήνυμα στην Ουάσιγκτων  ζητώντας άδεια να πράξει ακριβώς αυτό.

Η αποτυχία να εγκριθεί ένας τέτοιος βομβαρδισμός, είπε ο Bauer, ήταν “μια ηθική αποτυχία πρώτου βαθμού” αλλά όχι στρατιωτική αποτυχία. Η μάχη εναντίον της Ναζιστικής Γερμανίας δεν ήταν μόνο για εδάφη, είπε στη συνδιάσκεψη, αλλά “για ένα κόσμο όπου αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί” και ως εκ τούτου το να πληγεί το κακό στην καρδιά του ήταν μια ηθική επιτακτική ανάγκη.

Κι όμως, ακόμη κι αν οι Σύμμαχοι είχαν βομβαρδίσει, υποστήριξε, δεν θα είχαν διασωθεί οι Εβραίοι.

Στις 9 Ιουλίου, σταμάτησαν οι εκτοπίσεις στο Auschwitz. Από τότε και μέχρι το Νοέμβριο του 1944, οπότε και σταμάτησε η βιομηχανοποιημένη δολοφονία, έχασαν τη ζωή τους στο στρατόπεδο 80.000 Εβραίοι. Όμως από εκείνο το σημείο και μέχρι το τέλος του πολέμου σχεδόν άλλοι 400.000 Εβραίοι δολοφονήθηκαν επιτόπου ή εξαναγκάστηκαν σε θάνατο κατά τη διάρκεια πορειών. Σε ολόκληρο το Ολοκαύτωμα, είπε ο Bauer, οι μισοί από τα 5,6 εκατομμύρια Εβραίων έχασαν τη ζωή τους χωρίς θανατηφόρα αέρια. Πέθαναν από την πείνα, από τις ασθένειες ή πυροβολήθηκαν. Η δολοφονία των Εβραίων αποτελούσε προτεραιότητα των Ναζί, είπε, και μόνο μια στρατιωτική ήττα θα τη σταματούσε.

Γι’ αυτό το λόγο, είπε, η έκθεση της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας και η εμπέδωση του μηνύματος ότι, εάν είχε ιδρυθεί τότε το Ισραήλ, θα είχε σταματήσει τη γενοκτονία των Ναζί με τα αεροπλάνα της, “είναι μια ανόητη επίδειξη” και μια “απόλυτη αυταπάτη”.

Αντίθετα, ο Bauer πρότεινε ότι το μήνυμα θα έπρεπε να εστιαστεί όχι στο δήθεν μίσος των ηγετών των Συμμάχων για τους Εβραίους και στην ανεπαρκή ανταπόκρισή τους στην γενοκτονία των Εβραίων αλλά μάλλον στον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στις γενοκτονίες και τις πράξεις γενοκτονίας που συμβαίνουν παντού. “Βρέχουμε τις γλώσσες μας στο τσάι και τον καφέ με κέικ και πραγματικά ενθουσιαζόμαστε” είπε “αλλά η ιδέα ότι ο κόσμος παρέμεινε σιωπηλός είναι εντελώς εσφαλμένη άποψη”. 

Όπως είπε ο Bauer στο γερμανικό κοινοβούλιο το 1998, θα πρέπει να προσθέσουμε τρεις ακόμη εντολές στις δέκα: “Ουκ έσει δράστης. Ουκ έσει θύμα. Και ουκ έσει ποτέ, θεατής. Και το λέω αυτό γιατί όλοι μας είμαστε θεατές”. 

http://www.timesofisrael.com/should-the-allies-have-bombed-auschwitz-a-still-incendiary-question/