The Boston Globe 11.3. 2009
Από τον Jeff Jacoby
Ο αντι-Σημιτισμός είναι μία αρχαία παράνοια, η παλαιότερη έχθρα, επομένως είναι παράξενο που στερείται μιας πιο βαρυσήμαντης ονομασίας. Η λανθασμένη ονομασία «αντι-σημιτισμός» - ένας όρος που επινοήθηκε το 1879 από το Γερμανό επαναστάτη Wilhelm Marr, ο οποίος επεδίωκε έναν επιστημονικοφανή ευφημισμό για τους εχθρούς των Εβραίων – είναι ιδιαίτερα άστοχη, εφόσον η εχθρότητα απέναντι στους Εβραίους δεν είχε ποτέ να κάνει με τους Σημίτες. (Γι’ αυτό κι εκείνοι οι οποίοι διαμαρτύρονται ότι οι Άραβες δεν μπορούν να είναι αντι-Σημιτικοί αφού «οι Άραβες είναι κι αυτοί Σημίτες» το υποστηρίζουν αυτό, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω ανειλικρίνειας).
Ενδεχομένως δεν υπάρχει καμία καλή ορολογία για έναν ιό τόσο ευμετάβλητο και αμείλικτο όσο είναι ο αντι-Σημιτισμός. «Οι Εβραίοι έχουν γίνει αντικείμενο μίσους σε παγανιστικές, θρησκευόμενες, και κοσμικές κοινωνίες,» γράφουν οι Joseph Telushkin και Dennis Prager στο Why the Jews?, την κλασική τους μελέτη για τον αντι-Σημιτισμό. «Οι φασίστες τους έχουν κατηγορήσει ότι είναι Κομμουνιστές, και οι Κομμουνιστές τους έχουν στιγματίσει ως καπιταλιστές. Οι Εβραίοι οι οποίοι ζουν σε μη-εβραϊκές κοινωνίες έχουν κατηγορηθεί ότι έχουν διπλή πίστη, ενώ οι Εβραίοι που ζουν στο εβραϊκό κράτος έχουν καταδικασθεί ως «ρατσιστές». Οι φτωχοί Εβραίοι είναι εξαγριωμένοι, και οι πλούσιοι Εβραίοι δυσανασχετούν. Οι Εβραίοι έχουν χαρακτηριστεί και κοσμοπολίτες χωρίς ρίζες και εθνικοί σωβινιστές. Οι Εβραίοι οι οποίοι αφομοιώνονται έχουν θεωρηθεί μία «πέμπτη κολώνα», ενώ εκείνοι οι οποίοι μένουν μαζί αντιμετωπίζουν εχθρότητα επειδή παραμένουν αυτόνομοι».
Είναι τόσο ανθεκτικός ο αντι-Σημιτισμός, που μπορεί να ευδοκιμήσει και χωρίς τους Εβραίους. Η εμπαθής απεικόνιση από τον Σαίξπηρ του Εβραίου τοκογλύφου Shylock γράφτηκε για κοινά τα οποία δεν είχαν δει ποτέ Εβραίο, μια και όλοι οι Εβραίοι είχαν απελαθεί από την Αγγλία περισσότερα από 300 χρόνια νωρίτερα. Ο αντι-Σημιτικός φανατισμός κατακλύζει τη Σαουδική Αραβία, όπου δεν έχουν κατοικήσει Εβραίοι για τουλάχιστον 5 αιώνες· η μοχθηρότητα υπαγορεύεται από την κυβερνητική εφημερίδα Al-Riyadh, η οποία δημοσίευσε μία πραγματεία που υποστηρίζει ότι οι Εβραίοι αρέσκονται σε «γλυκίσματα αναμειγμένα με ανθρώπινο αίμα».
Υπήρχε έχθρα εναντίον των Εβραίων πριν από την ύπαρξη του Χριστιανισμού ή του Ισλάμ, πριν από το Ναζισμό ή τον Κομμουνισμό, πριν από το Σιωνισμό ή τη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Αυτή την εβδομάδα οι Εβραίοι γιορτάζουν το Purim, και συγκεντρώνονται σε συναγωγές για να διαβάσουν το βιβλικό βιβλίο της Esther. Η υπόθεση του βιβλίου τοποθετείται στην αρχαία Περσία και μιλά για τον Haman, έναν ισχυρό βασιλικό σύμβουλο που προσβάλλεται όταν ο Εβραίος σοφός Mordechai αρνείται να τον προσκυνήσει. Ο Haman αποφασίζει να εξολοθρεύσει τους Εβραίους της αυτοκρατορίας και προσπαθεί να κερδίσει τη συγκατάθεση του βασιλιά για τη γενοκτονία:
«Υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός ανθρώπων που είναι διάσπαρτοι τριγύρω… σε όλες τις επαρχίες του βασιλείου σας, των οποίων οι νόμοι είναι διαφορετικοί από αυτούς των υπολοίπων ανθρώπων, και δεν τηρούν τους νόμους του βασιλιά, επομένως το να τους ανεχόμαστε δεν προσφέρει κανένα όφελος στο βασιλιά. Αν αυτό ευχαριστεί το βασιλιά, ας επιτραπεί εγγράφως η καταστροφή τους». Αφού κερδίζει τη συγκατάθεση του βασιλιά, ο Haman κάνει σχέδια προκειμένου «να εξαφανίσει, να σκοτώσει και να καταστρέψει όλους τους Εβραίους, τους νέους και τους μεγαλύτερους, τα παιδιά και τις γυναίκες, μέσα σε μια μέρα… και να πάρει τις περιουσίες τους για λάφυρο».
Τι είναι αυτό που οδηγεί σε τέτοια αιματοχυσία; Ο Haman κατηγορεί τους Εβραίους για έλλειψη εθνικής πίστης, για υπόγειες κινήσεις σε κάθε σημείο της αυτοκρατορίας, για χλευασμό του νόμου του βασιλιά. Αλλά οι Εβραίοι της Περσίας δεν είχαν κάνει τίποτε που να δικαιολογεί το φονικό αντι-Σημιτισμό του Haman – ακριβώς όπως οι Εβραίοι σε μεταγενέστερες εποχές δεν έκαναν τίποτε που να δικαιολογεί την καταδίωξή τους από την Εκκλησία του Ισλάμ, ή την εκδίωξή τους από τόσο πολλές χώρες στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, ή την καταστολή τους στα χέρια των Ρώσων τσάρων και των Σοβιετικών κομμουνιστικών επιτρόπων, ή το σφαγιασμό τους από τους Γερμανούς Ναζί. Όταν ο πρόεδρος του Ιράν σήμερα απαιτεί τον εκμηδενισμό του Εβραϊκού κράτους, όταν ο ηγέτης της Hamas ορκίζεται να σκοτώσει παιδιά Εβραίων σε όλο τον κόσμο, όταν εμπρηστικές βόμβες εκτοξεύονται σε συναγωγές στο Λονδίνο και το Παρίσι και το Σικάγο, αυτό δεν συμβαίνει επειδή οι Εβραίοι αξίζουν να τιμωρηθούν.
Μερικοί Εβραίοι δεν είναι άγιοι, αλλά η παρανοϊκή φρενίτιδα του αντι-Σημιτισμού δεν εξηγείται από αυτά που κάνουν οι Εβραίοι, αλλά από αυτό που είναι. Οι Εβραίοι είναι το αντικείμενο του αντι-Σημιτισμού, όχι η αιτία του. Γι’ αυτό το σκεπτικό αυτών που μισούν τους Εβραίους μπορεί να είναι τόσο ανακόλουθο και οι πράξεις τους τόσο αντιφατικές. Τι κοινό, μετά από όλα αυτά, έχουν εκείνοι που συκοφαντούν τους Εβραίους ως άπληστους τραπεζίτες με εκείνους που τους στηλιτεύουν ως στασιαστικούς Μπολσεβίκους; Τίποτα, εκτός από μία παράλογη εμμονή με τους Εβραίους.
Σε ένα σημείο στο βιβλίο της Esther, ο Haman αφήνει τις μάσκες να πέσουν. Καυχιέται στους φίλους και την οικογένειά του για «το μεγαλείο του πλούτου του, και για το μεγάλο αριθμό των γιων του, και για όλα όσα ο βασιλιάς τον προήγαγε και τον εξύψωσε». Ωστόσο, τον κυριεύει οργή και απογοήτευση: «Όμως όλα αυτά είναι χωρίς αξία για μένα όσο βλέπω τον Mordechai τον Εβραίο να κάθεται στην πόρτα του βασιλιά». Αυτή είναι η ασυγχώρητη προσβολή: «Ο Mordechai ο Εβραίος» αρνείται να συμβιβαστεί, να εγκαταλείψει τις ηθικές του αξίες, να γίνει σαν οποιονδήποτε άλλο. Συνεχίζει να κάθεται εκεί – αχώνευτος, ανεξάρτητος, και γι’ αυτό το λόγο ανυπόφορος.
Φυσικά, ο Haman είχε τους φαινομενικούς του λόγους για τη στοχοποίηση των Εβραίων. Το ίδιο έκαναν και ο Hitler και ο Arafat· το ίδιο κάνει και ο Ahmadinejad. Άλλες φορές ο αντι-Σημίτης επικεντρώνεται στη θρησκεία των Εβραίων, άλλες φορές στους νόμους και τον τρόπο ζωής τους, άλλες φορές στην εθνική τους ταυτότητα ή τα επαγγελματικά τους επιτεύγματα. Εν τέλει, ωστόσο, είναι ο Εβραϊσμός των Εβραίων, και η επιδίωξη για υψηλότερα πρότυπα που αυτός εκφράζει, τον οποίο ο αντι-Σημίτης δεν μπορεί να δεχθεί.
Με όλα τους τα ελαττώματα και τις αποτυχίες, οι Εβραίοι αντέχουν, ο ρόλος τους στην ιστορία δεν έχει τελειώσει ακόμη. Το ίδιο αντέχει και η παλαιότερη παγκόσμια έχθρα, τόσο υπερβολική και τόσο ακατάλυτη – και θανατηφόρα – όσο ήταν πάντοτε.
http://www.boston.com/bostonglobe/editorial_opinion/oped/articles/2009/03/11/historys_oldest_hatred/