The Free Press, Πέμπτη 22.5.2025
Της Bari Weiss*

Καμία αστυνομική δύναμη δεν μπορεί να αναχαιτίσει μια κουλτούρα που έχει αγκαλιάσει τη βία ως μέσο έκφρασης — και που έχει χάσει την αίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Χθες το βράδυ, έξω από το Εβραϊκό Μουσείο της Πρωτεύουσας στην Ουάσιγκτον, ένας ένοπλος άνοιξε πυρ και δολοφόνησε δύο νέους ανθρώπους επειδή πίστευε ότι ήταν Εβραίοι και επειδή βρίσκονταν συγκεντρωμένοι σε έναν εβραϊκό χώρο για μια εκδήλωση που φιλοξενούσε μια εβραϊκή οργάνωση.

Πριν σας μιλήσω για τον φερόμενο δολοφόνο τους και για την κουλτούρα των ψεμάτων που δημιούργησε το κλίμα για τη δολοφονική του μανία, θέλω να σας μιλήσω για τους ανθρώπους που έκοψε το νήμα της ζωής τους. Γιατί σας το υπόσχομαι: δεν θα υπάρξουν καμπάνιες, hashtags ή βίντεο διασήμων που να μας καλούν όλους να πούμε τα ονόματά τους.

Γιάρον Λισίνσκι και Σάρα Μίλγκριμ. Αυτά είναι τα ονόματά τους. Γνωρίστηκαν στη δουλειά — ήταν συνεργάτες στην ισραηλινή πρεσβεία — και ερωτεύτηκαν. Ο Γιάρον, 30 ετών, είχε αγοράσει ένα δαχτυλίδι αρραβώνων για τη Σάρα, 26 ετών, πριν από λίγες ημέρες. Επρόκειτο να πετάξουν στο Ισραήλ αυτή την Κυριακή, ώστε εκείνη να γνωρίσει τους γονείς του, που ζουν στην Ιερουσαλήμ, πριν της κάνει πρόταση γάμου.

Ο Γιάρον γεννήθηκε στο Ισραήλ από εβραίο πατέρα και χριστιανή μητέρα. Μεγάλωσε εν μέρει στη Γερμανία — μιλούσε γερμανικά, εβραϊκά και ιαπωνικά — και ο μεικτός χαρακτήρας της ζωής του ενσάρκωνε ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η Δύση και το άνοιγμα του πολιτισμού μας. Η φίλη του Μαριάμ Ουάχμπα, Κόπτια χριστιανή γεννημένη στην Αίγυπτο, είπε ότι ήταν «ένας καλός και γενναιόδωρος φίλος, ένας ευσεβής χριστιανός και υπερασπιστής του Ισραήλ. Καθόμασταν και συζητούσαμε για ώρες την πρώιμη χριστιανική θεολογία πίνοντας τζιν με τόνικ, και με έπαιρνε τηλέφωνο μετά από κάθε επίθεση εναντίον χριστιανών στην Αίγυπτο».

Η Σάρα Μίλγκριμ ήταν Εβραία, μεγαλωμένη στο Κάνσας, και άρχισε να εργάζεται στην πρεσβεία τον Νοέμβριο του 2023 — έναν μήνα μετά τη σφαγή της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχε δύο μεταπτυχιακά — ένα στις διεθνείς σπουδές από το American University και ένα δεύτερο στους φυσικούς πόρους και τη βιώσιμη ανάπτυξη από το Πανεπιστήμιο Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών. Η Σάρα ήταν ιδεαλίστρια: προσέφερε εθελοντική εργασία στο Tech2Peace, που υποστηρίζει την επιχειρηματικότητα μεταξύ νέων Παλαιστινίων και Ισραηλινών. Όταν ήταν τελειόφοιτη στο λύκειο, το 2017, εμφανίστηκαν κάποιες σβάστικες στο δημόσιο σχολείο της. «Ανησυχώ να πηγαίνω στη συναγωγή μου, και τώρα πρέπει να ανησυχώ και για την ασφάλεια στο σχολείο μου», είχε πει τότε στον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό. «Και αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει».

Το ότι ο Γιάρον Λισίνσκι και η Σάρα Μίλγκριμ βρέθηκαν σε μια εκδήλωση για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιστινίων στη Γάζα, δεν είχε καμία σημασία για τον φερόμενο δολοφόνο. Εκείνος ήταν εκεί για να «απελευθερώσει την Παλαιστίνη» — το σύνθημα που φώναξε αφού τους εκτέλεσε. Σύμφωνα με αρκετούς αυτόπτες μάρτυρες, μετά τους πυροβολισμούς έβαλε το χέρι σε μια τσάντα, έβγαλε μια κεφίγια και είπε: «Το έκανα αυτό για τη Γάζα».

Αυτό μπορεί να ακούγεται παράλογο στους συνηθισμένους ανθρώπους. Πώς θα μπορούσε η δολοφονία δύο υπαλλήλων της ισραηλινής πρεσβείας να βελτιώσει την κατάσταση στη Γάζα; Φυσικά, θα μπορούσε κανείς να θέσει το ίδιο ερώτημα για τη σφαγή περίπου 1.200 ανδρών, γυναικών και παιδιών από μαχητές της Χαμάς που εισέβαλαν στο Ισραήλ σε μια εβραϊκή γιορτή στις 7 Οκτωβρίου 2023 και έφεραν τόση καταστροφή στη Γάζα.

Όμως η διεστραμμένη κοσμοθεωρία του δράστη έχει τη δική της νοσηρή λογική — και, όπως απέδειξε, αποτελεί κίνδυνο για όλους μας.

Είναι μια κοσμοθεωρία που λέει ότι οι Εβραίοι και όσοι υποστηρίζουν το εβραϊκό κράτος — όπου κι αν ζουν — είναι πλέον αποδεκτοί στόχοι. Είναι μια κοσμοθεωρία που επιμένει ότι μια όμορφη νέα γυναίκα και ένας νέος άνδρας, ερωτευμένοι, στην πρωτεύουσα του έθνους μας, μπορεί να φαίνονται αθώοι στους ανυποψίαστους, ενώ στην πραγματικότητα είναι τέρατα άξια θανάτου.

Ένα από τα πράγματα που βρήκα ψάχνοντας ειδήσεις για τη δολοφονία του Λισίνσκι και της Μίλγκριμ χθες το βράδυ ήταν ένα βίντεο από τις 12 Οκτωβρίου 2023, στο οποίο καμιά δωδεκαριά μασκοφόροι κυματίζουν παλαιστινιακές σημαίες μπροστά από το μουσείο.

Είναι παράξενο να το βλέπει κανείς τώρα. Μερικοί άνθρωποι με μάσκες που φωνάζουν συνθήματα. Άλλοι χτυπούν τύμπανα. Κάποιοι κρατούν πλακάτ.

Αν το πρόσεξε κανείς μέσα στο χάος που ξεκίνησε σε αυτή τη χώρα στις 8 Οκτωβρίου, πιθανότατα το απέρριψε ως μια ομάδα γραφικών ή το αγνόησε εντελώς. Σαν να ήταν ποτέ φυσιολογικό να στοχεύεται ένα εβραϊκό μουσείο για να διαμαρτυρηθεί κανείς για έναν πόλεμο στη Μέση Ανατολή εναντίον μιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Σαν να είχε ποτέ οποιαδήποτε σχέση με την «Παλαιστίνη».

Έπειτα, με τις εβδομάδες και τους μήνες, οι σημαίες μετατράπηκαν σε συνθήματα για «παγκοσμιοποίηση της ιντιφάντας», και οι επαγγελματίες σχολιαστές τα υποβάθμισαν ως μεταφορές και όχι ως αυτό που πάντα ήταν: μια απαίτηση για ανοιχτό κυνήγι εναντίον των Εβραίων σε όλο τον κόσμο.

Όσο πιο ελίτ τα ιδρύματα, τόσο περισσότερο οι άνθρωποι που τα στελεχώνουν εξύμνησαν το κακό. Στο Πανεπιστήμιο George Washington, φοιτητές πρόβαλαν με γιγαντιαία γράμματα στα κτίρια της πανεπιστημιούπολης τις φράσεις «Δόξα στους μάρτυρές μας» και «Ελεύθερη Παλαιστίνη από το Ποτάμι μέχρι τη Θάλασσα». Στο Cooper Union στο Μανχάταν, εβραίοι φοιτητές αναγκάστηκαν να κρυφτούν στη βιβλιοθήκη από έναν όχλο συμφοιτητών τους που χτυπούσε την πόρτα. Στο Χάρβαρντ, περισσότερες από 30 φοιτητικές ομάδες υπέγραψαν μια ανακοίνωση που κατάφερε να κατηγορήσει τα εβραϊκά θύματα για τον ίδιο τους τον θάνατο — λέγοντας ότι «θεωρούν το ισραηλινό καθεστώς εξ ολοκλήρου υπεύθυνο για όλη τη βία που εκτυλίσσεται». Φοιτητές και μέλη ΔΕΠ στο Χάρβαρντ περικύκλωσαν απειλητικά έναν ισραηλινό φοιτητή, τον εκφόβισαν και δεν αντιμετώπισαν καμία ουσιαστική συνέπεια.

Αφίσες με γυναίκες και παιδιά που κρατούνταν όμηροι από βαρβάρους κατεβάστηκαν από ανθρώπους με διδακτορικά, πολλοί από τους οποίους χαμογελούσαν καθώς το έκαναν.

Την ίδια στιγμή, ο διαδικτυακός κόσμος των ανίδεων influencers και podcasters συσπειρώθηκε για να καταδικάσει τους Σιωνιστές, να χαρακτηρίσει το κίνημα για εβραϊκή κυριαρχία στην εβραϊκή πατρίδα — όπως είχαν προσπαθήσει να κάνουν οι Σοβιετικοί τη δεκαετία του ’70 — ως μορφή ρατσισμού.

Και αυτή την εβδομάδα, οι επαγγελματίες σχολιαστές επανέλαβαν προφανή ψέματα, όπως την ιδέα ότι 14.000 βρέφη θα μπορούσαν να πεθάνουν μέσα σε 48 ώρες στη Γάζα — μια δήλωση που έγινε και στη συνέχεια ανακλήθηκε από τον υφυπουργό ανθρωπιστικών υποθέσεων του ΟΗΕ, Τομ Φλέτσερ.

Δηλητηριώδεις, αναληθείς δηλώσεις για το Ισραήλ, τους υποστηρικτές του και τον πόλεμο κατά της Χαμάς στη Γάζα αποδόμησαν το παλιό ταμπού ενάντια στον ανοιχτό αντισημιτισμό στην Αμερική. Η διαρκής δαιμονοποίηση των Αμερικανών Εβραίων και των Σιωνιστών είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα δημοκρατικό κράτος και οι υποστηρικτές του μετατράπηκαν σε στόχους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο στήθηκε η «δομή αδειοδότησης» για τη βία εναντίον των Εβραίων στην Αμερική.

Μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας για τον Σίμωνα του Τρέντο ή άλλες μεσαιωνικές συκοφαντίες αίματος, αναρωτιόμουν πώς κάτι τόσο αφύσικο, τόσο παράφρον, θα μπορούσε ποτέ να συμβεί. Πώς τα ψέματα θα μπορούσαν να διαδοθούν τόσο μακριά, να μεταμορφωθούν σε κίνημα, να μολύνουν την κουλτούρα τόσο ολοκληρωτικά και να γεννήσουν φονική δράση.

Όσοι συμμετέχουν σε αυτή την κουλτούρα των ψεμάτων και τώρα θέλουν να αποστασιοποιηθούν από τη χθεσινή βία θα επιμείνουν ότι οι πράξεις του φερόμενου δολοφόνου δεν τους αντιπροσωπεύουν. Ότι βλάπτουν το κίνημά τους. Αλλά πώς μπορεί κάποιος έντιμος με τον εαυτό του να μην δει τη σύνδεση ανάμεσα σε μια κουλτούρα που λέει ότι οι Σιωνιστές είναι υπάνθρωποι — ακόμη και οι ίδιοι Ναζί — και στους τρομοκράτες που επιτίθενται τώρα σε Εβραίους σε ολόκληρο τον κόσμο;

Την ώρα που αυτή η τρομοκρατική επίθεση λάμβανε χώρα στην Ουάσιγκτον, εγώ καθόμουν σε ένα άλλο εβραϊκό μουσείο — το Εβραϊκό Παιδικό Μουσείο στο Crown Heights — για μια βραδιά μνήμης του Άρι Χάλμπερσταμ, ενός 16χρονου που δολοφονήθηκε το 1994 στη Γέφυρα του Μπρούκλιν από έναν ισλαμιστή τρομοκράτη. Ο δολοφόνος είπε αργότερα ότι το έκανε για έναν και μόνο λόγο: «Τους πυροβόλησα μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι».

Ο φερόμενος δράστης στην Ουάσιγκτον χθες το βράδυ μπορεί να φώναξε τα λόγια «Ελεύθερη Παλαιστίνη», αλλά αυτός δεν είναι ο λόγος που δολοφόνησε τον Γιάρον και τη Σάρα. Τους δολοφόνησε επειδή πίστευε ότι ήταν Εβραίοι.

Ανάμεσα στους πολλούς εντυπωσιακούς ανθρώπους που μίλησαν χθες το βράδυ, ένας από αυτούς ήταν ο Μάικλ Μουκάσεϊ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Ορίστε ένα μέρος από όσα είπε:

«Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν περάσει 31 χρόνια από τότε που ο Άρι Χάλμπερσταμ δολοφονήθηκε σε μια πράξη αντισημιτικής τρομοκρατίας — και πράγματι είναι δύσκολο — αλλά ακόμη δυσκολότερο είναι να πιστέψει κανείς ότι ζούμε εν μέσω μιας εκτεταμένης αναζωπύρωσης του αντισημιτισμού. Όχι μόνο σε όλο τον κόσμο, αλλά και στη δική μας χώρα, όπου πολλοί από εμάς — και συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου — πιστεύαμε ότι, παρότι μπορεί να υπήρχαν περιστασιακά αντισημιτικά επεισόδια, ο αντισημιτισμός δεν θα γινόταν ποτέ ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο. Αμ δε. Πόσο λάθος κάναμε».

Καθισμένοι στο βάθρο πίσω του ήταν τα ανώτατα στελέχη της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης. Όλοι όσοι μίλησαν, συμπεριλαμβανομένης και εμένα, τους ευχαρίστησαν για όσα κάνουν για να κρατούν τους Εβραίους — να κρατούν όλους μας — ασφαλείς.

Αλλά καμία αστυνομική δύναμη, ούτε καν η καλύτερη στον κόσμο, δεν μπορεί να αναχαιτίσει μια κουλτούρα που έχει αγκαλιάσει τη βία ως μέσο έκφρασης, που έχει χάσει την αίσθηση της διαφοράς ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. ֍

*Η Bari Weiss είναι ιδρύτρια και αρχισυντάκτρια του The Free Press και παρουσιάστρια του podcast Honestly. Από το 2017 έως το 2020 ήταν αρθρογράφος γνώμης και επιμελήτρια στη New York Times. Πριν από αυτό, ήταν επιμελήτρια άρθρων γνώμης και βιβλιοκριτικής στη Wall Street Journal και ανώτερη συντάκτρια στο περιοδικό Tablet.

https://www.thefp.com/p/welcome-to-the-global-intifada?utm_source=substack&utm_medium=email