JTA — 2 Οκτωβρίου 2026
Andrew Silow-Carroll
Για πολλές γενιές Αμερικανών Εβραίων, οι New York Times ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια εφημερίδα.
Οι νέες κατηγορίες για αντι-ισραηλινή μεροληψία αναζωπυρώνουν μια διαμάχη που κρατά δεκαετίες: τον τρόπο με τον οποίο οι New York Times παρουσιάζουν το Ισραήλ και την ιδιόμορφη σχέση αγάπης και αντιπάθειας που συνδέει την εφημερίδα με τους Αμερικανούς Εβραίους.
Για χρόνια, οι Times ήταν η εφημερίδα της πόλης που φιλοξενούσε τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα εκτός Ισραήλ. Αποτελούσαν καθημερινό σημείο αναφοράς για τη Νέα Υόρκη, η οποία εξελίχθηκε σε πολιτιστικό κέντρο του αμερικανικού εβραϊσμού. Παράλληλα, εξέφραζαν τις φιλοδοξίες μιας εβραϊκής κοινωνίας που ήθελε να είναι μορφωμένη, κοσμοπολίτικη, με πολιτιστικά ενδιαφέροντα και ανοιχτή στον υπόλοιπο κόσμο.
Στα 175 χρόνια που πέρασαν από την ίδρυσή τους, στις 18 Σεπτεμβρίου 1851, κανένα θέμα δεν προκάλεσε τόσο έντονες αντιδράσεις στους Εβραίους αναγνώστες όσο η κάλυψη του Ισραήλ. Και τώρα, που η εφημερίδα γιορτάζει την επέτειό της με μια σειρά ειδικών αφιερωμάτων, η παλιά αυτή αντιπαράθεση φουντώνει ξανά.
Στις 23 Σεπτεμβρίου, το συνταξιοδοτικό ταμείο της Πολιτείας της Φλόριντα και ένα συντηρητικό ερευνητικό ίδρυμα, στο οποίο συμμετέχουν μέτοχοι των Times, προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη εναντίον της εταιρείας. Ζητούν πρόσβαση σε εσωτερικά έγγραφα, προκειμένου να διαπιστώσουν αν το διοικητικό συμβούλιο ασκεί επαρκή εποπτεία στον τρόπο με τον οποίο η εφημερίδα καλύπτει το Ισραήλ.
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι τα επανειλημμένα λάθη και άλλα στοιχεία αποκαλύπτουν αδυναμία εφαρμογής των δημοσιογραφικών κανόνων που η ίδια η εφημερίδα έχει θεσπίσει. Κατά την άποψή τους, πρόκειται για ενδείξεις αντι-ισραηλινής προκατάληψης.
Η απάντηση των Times ήταν κατηγορηματική: χαρακτήρισαν την αγωγή αβάσιμη και πολιτικά υποκινούμενη, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για προσπάθεια άσκησης πίεσης σε έναν ανεξάρτητο δημοσιογραφικό οργανισμό.
Η προσφυγή κατατέθηκε λίγες ημέρες μετά τη δημοσίευση μελέτης του Edieal Pinker, καθηγητή στη Σχολή Διοίκησης του Πανεπιστημίου Yale, την οποία επικαλούνται και οι ενάγοντες.
Ο Pinker επιχείρησε να εξετάσει με μετρήσιμα στοιχεία μια κατηγορία που διατυπώνουν εδώ και καιρό υποστηρικτές του Ισραήλ: ότι οι Times, καλύπτοντας τον πόλεμο που ξέσπασε μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023, υποβάθμισαν τόσο τα δεινά των Ισραηλινών όσο και την ευθύνη της Χαμάς για τη σύγκρουση.
Για τη μελέτη του ανέλυσε 1.559 άρθρα, δημοσιευμένα από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έως τις 7 Ιουνίου 2024.
Το συμπέρασμά του ήταν ότι κυριαρχούσε μια συγκεκριμένη αφήγηση, η οποία απέδιδε στο Ισραήλ «σχεδόν αποκλειστικά την πρωτοβουλία των ενεργειών και την ευθύνη» για όσα ακολούθησαν την επίθεση της Χαμάς.
Αντίθετα, σύμφωνα με τον Pinker, οι ισραηλινές απώλειες μετά την 7η Οκτωβρίου, οι νεκροί μαχητές της Χαμάς και η βία από παλαιστινιακής πλευράς έλαβαν πολύ μικρότερη δημοσιότητα. Επιπλέον, οι προσωπικές ιστορίες Παλαιστινίων που υπέφεραν από τον πόλεμο εμφανίζονταν πολύ συχνότερα από αντίστοιχες μαρτυρίες Ισραηλινών.
Ο Pinker αναγνωρίζει την τεράστια διαφορά ανάμεσα στον αριθμό των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών που σκοτώθηκαν. Θεωρεί, όμως, ότι αυτή η διαφορά δεν δικαιολογεί μια δημοσιογραφική προσέγγιση που επικεντρώνεται στον παλαιστινιακό πόνο, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο τους λόγους για τους οποίους οι Ισραηλινοί θεωρούσαν αναγκαία τη συνέχιση του πολέμου.
Οι Times απορρίπτουν τα συμπεράσματά του.
Εκπρόσωπος της εφημερίδας δήλωσε ότι η κάλυψη του πολέμου υπήρξε «πιο σχολαστική από εκείνη σχεδόν κάθε άλλου αμερικανικού ειδησεογραφικού οργανισμού». Πρόσθεσε ότι οι συντάκτες επιλέγουν με μεγάλη προσοχή τις λέξεις, το πλαίσιο παρουσίασης, την προβολή και τον τόνο των δημοσιευμάτων, με γνώμονα την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.
Η αντιπαράθεση γύρω από τη μελέτη και την αγωγή φέρνει ξανά στην επιφάνεια τη μακρόχρονη, σχεδόν εμμονική ενασχόληση των Αμερικανών Εβραίων με την κάλυψη του Ισραήλ από τους Times. Αναδεικνύει όμως και τις βαθιές διαφωνίες στο εσωτερικό της ίδιας της εβραϊκής κοινότητας.
Με τα χρόνια δημιουργήθηκε μάλιστα ένας ολόκληρος μικρός χώρος οργανώσεων που παρακολουθούν συστηματικά τα μέσα ενημέρωσης. Οργανώσεις όπως η CAMERA και η HonestReporting αναζητούν ανακρίβειες και λάθη στα δημοσιεύματα των Times και άλλων μέσων για το Ισραήλ.
Συνήθως επικεντρώνονται σε άρθρα και τίτλους που παρουσιάζουν το Ισραήλ αρνητικά, συνδυάζοντας τη δημοσιογραφική κριτική με την υπεράσπιση των ισραηλινών θέσεων.
Από την άλλη πλευρά, αριστεροί ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι κατηγορούν συχνά αυτές τις οργανώσεις ότι λειτουργούν με τις δικές τους προκαταλήψεις. Αμφισβητούν τη μεθοδολογία τους και υποστηρίζουν ότι επιδιώκουν να προστατεύσουν το Ισραήλ από κάθε κριτική, παραγνωρίζοντας τον ρόλο του ανεξάρτητου Τύπου.
Ο συγγραφέας και ιστορικός Eric Alterman, που έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, υποστήριξε στο βιβλίο του We Are Not One («Δεν είμαστε ένα»), το 2022, ότι οι Times είχαν, αντιθέτως, «μια σταθερή, έστω και ορισμένες φορές διακριτική, φιλοϊσραηλινή τάση».
Ως παράδειγμα επικαλέστηκε τις συχνές διαμαρτυρίες φιλοπαλαιστίνιων επικριτών, οι οποίοι θεωρούν ότι η εφημερίδα ευνοεί το Ισραήλ.
Αναφέρθηκε επίσης σε Εβραίους αρχισυντάκτες και επικεφαλής του γραφείου της Ιερουσαλήμ που, παρότι συχνά επέκριναν το Ισραήλ, χρησιμοποιούσαν εκφράσεις και ερμηνευτικά σχήματα πιο κοντά στην ισραηλινή οπτική.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η λέξη «Νάκμπα», με την οποία οι Παλαιστίνιοι περιγράφουν ως «καταστροφή» τα γεγονότα που συνδέονται με την ίδρυση του Ισραήλ, δεν εμφανίστηκε στις σελίδες της εφημερίδας πριν από το 1998.
Ο Alterman, ωστόσο, προχωρεί ακόμη περισσότερο.
Πιστεύει ότι πολλοί Αμερικανοί Εβραίοι μεγάλωσαν με αυτό που αποκαλεί «μύθο του αλάθητου του Ισραήλ». Έτσι, αντιμετωπίζουν κάθε αρνητική είδηση ή κριτική ως ύποπτη, συχνά μάλιστα ως ένδειξη εχθρότητας προς το Ισραήλ ή τους Εβραίους.
Διαδηλωτής κρατά πλακάτ έξω από τα γραφεία των New York Times, μετά τη δημοσίευση γελοιογραφίας με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Βενιαμίν Νετανιάχου, την οποία πολλοί αναγνώστες χαρακτήρισαν αντισημιτική. 29 Απριλίου 2019. (Erik McGregor/LightRocket μέσω Getty Images)
«Όσοι μεγαλώνουν με αυτόν τον μύθο και στηρίζουν πάνω του την εβραϊκή τους ταυτότητα δυσκολεύονται αφάνταστα να δεχθούν την αρνητική κάλυψη του Ισραήλ», δήλωσε ο Alterman, καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας και Δημοσιογραφίας στο Brooklyn College.
«Όπως εξηγώ στο βιβλίο μου, για πολλούς Εβραίους η επίθεση στα μέσα ενημέρωσης εξαιτίας της κάλυψης του Ισραήλ κατέληξε να αποτελεί τρόπο έκφρασης της εβραϊκής τους ταυτότητας».
Για τους ενάγοντες της πρόσφατης αγωγής, πάντως, το ζήτημα δεν είναι η εβραϊκή ταυτότητα των επικριτών.
Το National Center for Public Policy Research και το State Board of Administration of Florida υποστηρίζουν ότι, ως μέτοχοι των Times, έχουν δικαίωμα να εξετάσουν τα εταιρικά βιβλία και αρχεία. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι, όπως λένε, η αποτυχία του διοικητικού συμβουλίου να επιβάλει τους δημοσιογραφικούς κανόνες της ίδιας της εφημερίδας.
Στην αγωγή παρατίθενται πολλά παραδείγματα.
Ένα από αυτά αφορά την αρχική κάλυψη της έκρηξης στο νοσοκομείο Αλ-Άχλι της Γάζας, τον Οκτώβριο του 2023. Οι Times απέδωσαν αρχικά την έκρηξη σε ισραηλινό αεροπορικό πλήγμα, προτού αναγνωρίσουν ότι είχαν στηριχθεί υπερβολικά στους ισχυρισμούς της Χαμάς.
Άλλο παράδειγμα αφορά δημοσίευμα του ίδιου μήνα για την επίθεση της Χαμάς στην ισραηλινή πόλη Οφακίμ.
Σύμφωνα με τους ενάγοντες, οι συντάκτες αντικατέστησαν δύο φορές τη λέξη «τρομοκράτες» με τη λέξη «άνδρες» όταν αναφέρονταν στους επιτιθέμενους. Κατά την άποψή τους, αυτό φανερώνει απροθυμία της εφημερίδας να χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς που θα παρουσίαζαν αρνητικά τη Χαμάς.
Ιδιαίτερη θέση στην αγωγή έχει και ένα δημοσίευμα του Ιουλίου 2025 για ένα σοβαρά υποσιτισμένο παιδί από τη Γάζα.
Η εφημερίδα είχε γράψει ότι το αγόρι «γεννήθηκε υγιές». Οι ενάγοντες υποστηρίζουν, όμως, ότι οι δημοσιογράφοι διέθεταν ήδη, πριν από τη δημοσίευση, στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το παιδί αντιμετώπιζε προϋπάρχον πρόβλημα υγείας.
Οι Times δημοσίευσαν αργότερα διόρθωση.
«Χωρίς καμία ουσιαστική εποπτεία από το διοικητικό συμβούλιο», αναφέρει η αγωγή, «οι δημοσιογραφικοί κανόνες μετατράπηκαν μέσα στην εταιρεία σε εργαλεία εξυπηρέτησης των προσωπικών επιδιώξεων συντακτών που λειτουργούν ανεξέλεγκτα».
Οι εβραϊκές ρίζες της εφημερίδας
Στο επίκεντρο της διαμάχης βρίσκεται όχι μόνο μία από τις σημαντικότερες εφημερίδες του κόσμου, αλλά και ένας οργανισμός με βαθιές και περίπλοκες εβραϊκές ρίζες.
Το 1896, ο Adolph Ochs, Εβραίος εκδότης από το Τενεσί, γιος Γερμανών μεταναστών, αγόρασε τους τότε οικονομικά προβληματικούς New York Times.
Έκτοτε, η εφημερίδα παραμένει υπό τον έλεγχο των απογόνων του.
Πεθερός του Ochs ήταν ο ραβίνος Isaac Mayer Wise, μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ίδρυση του Μεταρρυθμιστικού Ιουδαϊσμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για δεκαετίες, η εκδοτική γραμμή των Times αντανακλούσε τον έντονο αντισιωνισμό που χαρακτήριζε τότε αυτό το θρησκευτικό ρεύμα.
Ο γαμπρός του Ochs, Arthur Hays Sulzberger, ανέλαβε εκδότης από το 1935 έως το 1961.
Η περίοδος αυτή άφησε μια βαριά κληρονομιά στη σχέση της εφημερίδας με τους Εβραίους: την ανεπαρκή προβολή του Ολοκαυτώματος την ώρα που συντελούνταν.
Στην 150ή επέτειο της εφημερίδας, ο πρώην εκτελεστικός διευθυντής σύνταξης Max Frankel προχώρησε σε μια ασυνήθιστα ειλικρινή και καθυστερημένη αυτοκριτική.
Όταν οι Times δημοσίευαν ειδήσεις για την εξόντωση των Εβραίων, έγραψε, αυτές «θάβονταν συνήθως στις γκρίζες, άχαρες εσωτερικές σελίδες, χωρίς να προβάλλονται, να αναλύονται ή να παρουσιάζονται με τρόπο που να επιτρέπει στον αναγνώστη να αντιληφθεί πραγματικά τι συνέβαινε».
Ο Alterman περιγράφει τον Sulzberger ως «αντισημίτη στις πρακτικές προσλήψεων και αντισιωνιστή στις πολιτικές του πεποιθήσεις».
Η Laurel Leff, που μελέτησε διεξοδικά το θέμα στο βιβλίο της Buried by the Times («Θαμμένο από τους Times»), το 2005, διατυπώνει μια πιο συγκρατημένη εκτίμηση.
Παρότι η εφημερίδα δημοσίευσε πολλά ρεπορτάζ για τους ναζιστικούς διωγμούς και τις μαζικές δολοφονίες, συχνά δεν ξεκαθάριζε ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν τον κύριο στόχο της ναζιστικής γενοκτονίας.
Η Leff, ομότιμη καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο Northeastern University, θεωρεί ότι ο Sulzberger φοβόταν μήπως κατηγορηθεί η εφημερίδα πως υπερασπίζεται ιδιαίτερα τους Εβραίους.
«Λόγω της καταγωγής του ήταν εξαιρετικά ευαίσθητος απέναντι στο εβραϊκό ζήτημα», εξήγησε.
«Ήθελε πάρα πολύ να μη θεωρούνται οι Times εβραϊκή εφημερίδα. Και οι αρχισυντάκτες και οι δημοσιογράφοι του το γνώριζαν».
Αυτή η στάση δεν επηρέαζε μόνο την επιλογή των ειδήσεων που έμπαιναν στην πρώτη σελίδα.
Όταν ο Abraham Rosenthal προσλήφθηκε το 1941 ως νεαρός δημοσιογράφος, οι προϊστάμενοί του αποφάσισαν να υπογράφει τα άρθρα του ως A.M. Rosenthal. Ο λόγος ήταν ότι το μικρό του όνομα, Abraham, θεωρήθηκε υπερβολικά εβραϊκό.
Παρ' όλα αυτά, είτε επειδή συγκλονίστηκαν από την έκταση του Ολοκαυτώματος είτε επειδή ακολούθησαν το γενικότερο κλίμα της εποχής, οι Times αντιμετώπισαν για πολλά χρόνια το νεοσύστατο Ισραήλ με συμπάθεια.
Όπως έγραψε ο πρώην δημοσιογράφος της εφημερίδας Neil A. Lewis σε μελέτη του 2012 για το Shorenstein Center, το Ισραήλ παρουσιαζόταν ως «ένα μικρό έθνος που αγωνιζόταν να επιβιώσει και να προοδεύσει, περικυκλωμένο από αδιάλλακτα εχθρικούς Άραβες γείτονες».
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όμως, αυτή η εικόνα άρχισε να αλλάζει.
«Το πρότυπο του μικρού Δαβίδ που αντιμετωπίζει τον Γολιάθ των εχθρών του δεν μπορούσε πλέον να σταθεί μετά τη σαρωτική νίκη του Ισραήλ στον πόλεμο του 1967», έγραψε ο Lewis.
«Σταδιακά, άρχισε να έρχεται στο προσκήνιο και το πρόβλημα των Παλαιστινίων προσφύγων».
Η εποχή Rosenthal και η αλλαγή στάσης
Το 1977, ο A.M. Rosenthal ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής σύνταξης των Times. Ήταν ο πρώτος από πέντε Εβραίους που θα κατείχαν τη θέση αυτή κατά τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες.
Υπό τη διεύθυνσή του, η εφημερίδα πλησίασε περισσότερο την πλειονότητα των Εβραίων αναγνωστών της.
Παρέμεινε κοσμική, αλλά άρχισε να δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εβραϊκά θέματα και να προσλαμβάνει περισσότερους Εβραίους δημοσιογράφους.
Μετά την υποχρεωτική αποχώρησή του από τη διεύθυνση το 1986, ο Rosenthal συνέχισε ως αρθρογράφος γνώμης, υπερασπιζόμενος με ιδιαίτερα μαχητικό ύφος τους ηγέτες του δεξιού ισραηλινού κόμματος Λικούντ.
Όταν πέθανε, το 2006, ο πρώην δημοσιογράφος των Times Samuel Freedman έγραψε ότι «ο Rosenthal έκανε περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον για να συμφιλιώσει την εφημερίδα με την εβραϊκή της ταυτότητα».
Μεταξύ άλλων, κατήργησε μια άγραφη πρακτική που απέκλειε τους Εβραίους δημοσιογράφους από την κάλυψη του Ισραήλ.
Αυτό, ωστόσο, δεν έβαλε τέλος στις αντιπαραθέσεις.
Ο Thomas L. Friedman, επικεφαλής του γραφείου της Ιερουσαλήμ από το 1984 έως το 1988, τιμήθηκε με τρία βραβεία Pulitzer για την κάλυψη της Μέσης Ανατολής. Παρέμεινε, όμως, ένας από τους δημοσιογράφους που συγκέντρωναν τις εντονότερες επικρίσεις για τον τρόπο με τον οποίο οι Times παρουσίαζαν το Ισραήλ.
Το 1989, σε εκδήλωση στο πολιτιστικό κέντρο 92nd Street Y της Νέας Υόρκης, φιλοϊσραηλινοί διαδηλωτές διέκοψαν συζήτηση στην οποία συμμετείχε και συγκρούστηκαν με τους άνδρες ασφαλείας.
Ο Friedman σχολίασε από τη σκηνή με χιούμορ:
«Πέρασα πέντε χρόνια στη Βηρυτό. Ποιος θα φανταζόταν ότι θα έβρισκα τον θάνατο στο 92nd Street Y;»
Η κάλυψη του πρώτου πολέμου του Λιβάνου από τον Friedman και άλλους δημοσιογράφους έδωσε μεγάλη ώθηση στις προσπάθειες φιλοϊσραηλινών οργανώσεων να παρακολουθούν συστηματικά τα μέσα ενημέρωσης.
Η CAMERA — Επιτροπή για την Ακρίβεια στην Ενημέρωση και Ανάλυση για τη Μέση Ανατολή ιδρύθηκε το 1982 από τη Winifred Meyer.
Η ίδια και οι συνιδρυτές της θεωρούσαν ότι η κάλυψη της ισραηλινής στρατιωτικής επέμβασης στον Λίβανο ήταν βαθιά διαστρεβλωμένη και εχθρική προς το Ισραήλ.
Στο βιβλίο του From Beirut to Jerusalem («Από τη Βηρυτό στην Ιερουσαλήμ»), που κυκλοφόρησε το 1989, ο ίδιος ο Friedman επέκρινε τους ξένους ανταποκριτές στον Λίβανο, υποστηρίζοντας ότι αντιμετώπιζαν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης με μεγαλύτερη επιείκεια απ' ό,τι το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους Λιβανέζους συμμάχους τους.
Στο μεταξύ, οι Times εξέφραζαν ολοένα περισσότερο μια διαφορετική όψη της αμερικανοεβραϊκής ταυτότητας: μορφωμένη, αστική, κοσμική, οικονομικά ευκατάστατη και με ενεργό συμμετοχή στην αμερικανική και διεθνή πολιτιστική ζωή.
Καθώς το Διαδίκτυο άρχισε να πλήττει τις υπόλοιπες καθημερινές εφημερίδες, η επιρροή των Times όχι μόνο δεν περιορίστηκε, αλλά μεγάλωσε.
Μια εφημερίδα που όλοι θεωρούν μεροληπτική — αλλά προς διαφορετική κατεύθυνση
Ο Daniel Okrent, που διετέλεσε συνήγορος των αναγνωστών της εφημερίδας από τον Δεκέμβριο του 2003 έως τον Μάιο του 2005, θεωρεί ότι η κάλυψη του Ισραήλ και των Παλαιστινίων είναι ίσως το πιο εξονυχιστικά ελεγχόμενο θέμα των Times.
Και οι δύο πλευρές, όπως λέει, είναι πεπεισμένες ότι η εφημερίδα ευνοεί την αντίπαλη.
Ο ίδιος και οι συνεργάτες του περίμεναν κάθε φορά καταιγισμό επιστολών, ακόμη και ύστερα από μια εντελώς ουδέτερη αναφορά στο Ισραήλ.
«Τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα, ώστε οι άνθρωποι δυσκολεύονται να δουν πέρα από τη δική τους οπτική», είπε.
Ο Ari Goldman, που εργάστηκε επί είκοσι χρόνια στους New York Times ως συντάκτης θρησκευτικών θεμάτων, αρχίζοντας το 1975, γνώρισε από πρώτο χέρι αυτή την ένταση.
Ως θρησκευόμενος Εβραίος, άκουγε συχνά στη συναγωγή την ερώτηση:
«Πώς μπορείς να εργάζεσαι σε μια τόσο αντισημιτική εφημερίδα;»
«Έρχονταν στη συναγωγή, μου κουνούσαν μπροστά στο πρόσωπο μια σελίδα της εφημερίδας κι εγώ τους ρωτούσα: “Και πού είναι η υπόλοιπη εφημερίδα;”», θυμάται ο Goldman, σήμερα ομότιμος καθηγητής στη Σχολή Δημοσιογραφίας του Columbia.
«Αν εξετάσει κανείς συνολικά την κάλυψη, ασφαλώς θα βρει λάθη και δημοσιεύματα με αρνητική χροιά. Υπάρχουν, όμως, και πολλά άλλα που εξισορροπούν την εικόνα, καθώς και πολλά που παρουσιάζουν το Ισραήλ θετικά και με μεγαλύτερη κατανόηση».
Ο Goldman επιμένει ότι οι δημοσιογράφοι των Times καταβάλλουν σοβαρή προσπάθεια να παρουσιάζουν σωστά τα γεγονότα και ότι, όταν κάνουν λάθη, η εφημερίδα προχωρεί σε διορθώσεις.
Θεωρεί μάλιστα πως η πρόσφατη πρόσληψη του Yair Rosenberg, σε μια νέα δημοσιογραφική θέση αφιερωμένη στη θρησκευτική και εβραϊκή ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνει ότι η διεύθυνση αναγνώρισε ένα κενό στην κάλυψή της.
Επικριτές και υπερασπιστές συμφωνούν σε ένα πράγμα: οι New York Times επηρεάζουν καθοριστικά όχι μόνο τους αναγνώστες τους, αλλά και την ατζέντα άλλων μέσων ενημέρωσης.
Στο βιβλίο της Stars of David του 2005, η δημοσιογράφος Abigail Pogrebin ρώτησε τον διάσημο συνθέτη του Μπρόντγουεϊ Stephen Sondheim ποια ήταν η στάση του απέναντι στο Ισραήλ.
Η απάντησή του ήταν αποκαλυπτική:
«Η άποψή μου για το Ισραήλ είναι η άποψη των New York Times. Ό,τι μου λένε, αυτό πιστεύω».
Ακριβώς αυτή η επιρροή είναι που ανησυχεί τους επικριτές της εφημερίδας.
Ο Pinker δεν κατηγορεί ευθέως τους Times για μεροληψία. Η μελέτη του, ωστόσο, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο οι δημοσιογραφικές επιλογές της εφημερίδας να επηρεάζουν την κοινή γνώμη προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.
«Καταγράφω αρκετές ανισορροπίες στην κάλυψη του πολέμου, οι οποίες θα μπορούσαν εύλογα να οδηγήσουν τους αναγνώστες σε αντιλήψεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα», γράφει.
Όπως εξήγησε σε συνέντευξή του, θέλησε να μεταφέρει τη συζήτηση από τα μεμονωμένα δημοσιεύματα και τους τίτλους στη συνολική εικόνα που διαμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου.
«Διαπιστώνω ότι ο ανθρώπινος πόνος και το κόστος του πολέμου για τους Ισραηλινούς καλύπτονται ελάχιστα, ενώ ο αντίστοιχος πόνος των Παλαιστινίων προβάλλεται σε τεράστια έκταση».
Κατά τον Pinker, αυτές οι επιλογές υποβαθμίζουν την ευθύνη της Χαμάς τόσο για την έκταση όσο και για τη συνέχιση του πολέμου.
Παρότι δεν συνέκρινε τους Times με άλλες εφημερίδες, περιέγραψε πώς θα μπορούσε να παρουσιαστεί διαφορετικά η σύγκρουση:
«Η 7η Οκτωβρίου έδειξε στους Ισραηλινούς ότι αντιμετωπίζουν μια απειλή στη Γάζα την οποία δεν μπορούν να ανεχθούν και ότι δεν θα μπορέσουν να ησυχάσουν αν δεν την εξαλείψουν».
Ο Alterman απορρίπτει την ανάλυση αυτή ως «σχεδόν κωμική».
Κατά την άποψή του, ο Pinker παραβλέπει τη διαφορά ανάμεσα στους περίπου 1.200 Ισραηλινούς που σκοτώθηκαν στις 7 Οκτωβρίου και στις δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίων που έχασαν τη ζωή τους στη Γάζα κατά τον πόλεμο που ακολούθησε.
Κανένα μέσο ενημέρωσης, υποστηρίζει, δεν είναι υποχρεωμένο να επαναλαμβάνει διαρκώς το τραύμα και την οργή των Ισραηλινών την ώρα που η Γάζα βομβαρδιζόταν σχεδόν καθημερινά και αντιμετώπιζε σοβαρές ελλείψεις τροφίμων.
«Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για το συναισθηματικό και οικονομικό κόστος που είχε για τους Ισραηλινούς η αντίδραση στην 7η Οκτωβρίου», είπε.
«Είναι, όμως, παράλογο να υποστηρίζει κανείς ότι ένα γεγονός που συνέβη μέσα σε μία ημέρα θα έπρεπε να έχει την ίδια δημοσιογραφική κάλυψη με τις καθημερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις ενός πολέμου που κράτησε δύο χρόνια».
Ο Alterman θεωρεί επίσης ότι οι επικριτές παραβλέπουν μια βασική διάκριση: άλλο το ειδησεογραφικό τμήμα των Times και άλλο οι σελίδες γνώμης.
Στις τελευταίες, οι τακτικοί επικριτές του Ισραήλ είναι πολύ περισσότεροι από τους σταθερούς υπερασπιστές του.
Μεταξύ των πρώτων βρίσκονται οι Thomas Friedman, Ezra Klein και Michelle Goldberg, που συχνά φαίνεται να ασκούν κριτική με νοσταλγία για ένα παλαιότερο, πιο φιλελεύθερο Ισραήλ.
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν οι συνεργαζόμενοι αρθρογράφοι M. Gessen και Peter Beinart, οι οποίοι έχουν κατηγορήσει το Ισραήλ για γενοκτονία.
Και οι πέντε είναι Εβραίοι.

Ο Thomas Friedman μιλά στη Νέα Υόρκη, στις 29 Σεπτεμβρίου 2016. Ως επικεφαλής του γραφείου της Ιερουσαλήμ και αργότερα ως αρθρογράφος των Times, βρέθηκε πολλές φορές στο επίκεντρο της κριτικής για την κάλυψη του Ισραήλ. (John Lamparski/Getty Images for Advertising Week New York)
Από την άλλη πλευρά, ο Bret Stephens συνεχίζει την παράδοση συντηρητικότερων Εβραίων αρθρογράφων που υπερασπίζονται σταθερά το Ισραήλ, όπως οι Rosenthal, William Safire και David Brooks.
Οι συντηρητικοί αρθρογράφοι David French και Russ Douthat τείνουν επίσης να υπερασπίζονται το Ισραήλ όταν γράφουν για τη σύγκρουση.
Νωρίτερα φέτος, ο Nicholas Kristof δημοσίευσε άρθρο στο οποίο κατήγγειλε σεξουαλική κακοποίηση Παλαιστινίων κρατουμένων από ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας.
Οι επικριτές του υποστήριξαν ότι το άρθρο δεν είχε υποβληθεί στον ίδιο αυστηρό έλεγχο που θα εφαρμοζόταν σε ένα κανονικό ειδησεογραφικό ρεπορτάζ.
Οι Times, ωστόσο, υπερασπίστηκαν τη δημοσίευση, τονίζοντας ότι τα στοιχεία είχαν ελεγχθεί και, όπου ήταν δυνατόν, είχαν διασταυρωθεί με μαρτυρίες και πληροφορίες από πρόσωπα που γνώριζαν τα γεγονότα.
Ο Stephens, που σπάνια επικρίνει δημοσίως την εφημερίδα στην οποία εργάζεται, δεν απάντησε ευθέως στο άρθρο του Kristof.
Μόλις εννέα ημέρες αργότερα, όμως, δημοσίευσε μια στήλη στην οποία κατέγραφε περιστατικά των τελευταίων 25 ετών που, κατά την άποψή του, αποτελούσαν παραδείγματα εμπρηστικών ή ανεπιβεβαίωτων δημοσιογραφικών αφηγημάτων εναντίον του Ισραήλ.
Τα όσα έγραψε θα μπορούσαν να αποτελέσουν μανιφέστο για τους Αμερικανούς Εβραίους που επικρίνουν την κάλυψη του Ισραήλ από τα μέσα ενημέρωσης.
«Το κοινό στοιχείο σε αυτές και σε πολλές άλλες ιστορίες», έγραψε, «είναι η επίμονη προσπάθεια —που τελικά καταλήγει να εκθέτει όσους την επιχειρούν— να αποδειχθεί ότι οι Ισραηλινοί επιδιώκουν σκόπιμα να σκοτώνουν αθώους και να ακρωτηριάζουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους, χωρίς κανέναν προφανή λόγο πέρα από την καθαρή σκληρότητα».
Και συνέχισε: «Δεν πρόκειται για δημοσιογράφους που προσπαθούν αμερόληπτα να αποκαλύψουν παρανομίες όπου κι αν τις εντοπίσουν. Αν συνέβαινε αυτό, τα λάθη τους δεν θα έγερναν πάντοτε προς την ίδια ιδεολογική κατεύθυνση.
Δεν πρόκειται για δημοσιογραφία που λέει την αλήθεια στην εξουσία. Πρόκειται για τροφοδότηση των ευκολόπιστων με έτοιμα αφηγήματα».
Μια σχέση σχεδόν οικογενειακή. Για ορισμένους Εβραίους, η κάλυψη του Ισραήλ από τους New York Times, ακόμη κι όταν είναι αρνητική, αποδεικνύει ότι η εφημερίδα κάνει ακριβώς αυτό που οφείλει να κάνει κάθε μεγάλος δημοσιογραφικός οργανισμός: ελέγχει την εξουσία.
Και σε αυτή την εξουσία περιλαμβάνεται μια κυβέρνηση που υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και συνδέεται στενά με την αμερικανοεβραϊκή ζωή.
Για άλλους, όμως, η ίδια κάλυψη δείχνει ότι οι Times εξακολουθούν να μην κατανοούν την ιστορική εμπειρία των Εβραίων — ιδιαίτερα εκείνων που θεωρούν την ασφάλεια του Ισραήλ αδιαχώριστη από τη δική τους ασφάλεια.
Παρά τις βαθιές διαφωνίες τους, οι δύο πλευρές έχουν κάτι κοινό: μια σχέση με τους New York Times που μοιάζει ταυτόχρονα οικογενειακή και σχεδόν εμμονική.
Ο Ari Goldman πιστεύει ότι πίσω από αυτή τη σχέση κρύβεται ένα έντονο αίσθημα προσωπικής σύνδεσης, σχεδόν ιδιοκτησίας.
Φαντάζεται πολλούς Εβραίους αναγνώστες της Νέας Υόρκης να σκέφτονται:
«Είμαι Εβραίος της Νέας Υόρκης. Αυτή είναι η εφημερίδα μου. Και θέλω να εκφράζει εμένα και τις απόψεις μου». ֍
As The New York Times turns 175, the fight over its Israel coverage heats up again - Jewish Telegraphic Agency