The Free Press Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026 
Του Tony Blair


Διαδηλωτές συμμετέχουν στην Εθνική Πορεία για την Παλαιστίνη, στο κέντρο του Λονδίνου, στις 18 Ιουλίου 2026. (Kai Johnson/JNA Press/Sipa USA)

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, το Κόμμα των Πρασίνων της Αγγλίας και της Ουαλίας ξεπέρασε μια κόκκινη γραμμή. Μια επικίνδυνη γραμμή. Μια γραμμή που είναι απαράδεκτο να ξεπερνιέται. Υιοθέτησε ένα ψήφισμα που ουσιαστικά αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης του Κράτους του Ισραήλ.

Με 1.022 ψήφους υπέρ και 813 κατά, το κόμμα ενέκρινε πρόταση με τίτλο «Ο σιωνισμός είναι ρατσισμός», με την οποία δεσμεύεται να υποστηρίξει τη δημιουργία ενός ενιαίου παλαιστινιακού κράτους που θα καλύπτει ολόκληρη την ιστορική Παλαιστίνη. Με άλλα λόγια, έναν κόσμο στον οποίο το Ισραήλ, το κράτος όπου ζει ο μεγαλύτερος εβραϊκός πληθυσμός στον πλανήτη, δεν θα υπάρχει.

Για να αντιληφθεί κανείς το πραγματικό βάθος αυτής της μεταστροφής, αρκεί να εξετάσει τι ακριβώς αναφέρει η πρόταση.

Δεν ορίζει τον σιωνισμό ως το κίνημα για την εβραϊκή αυτοδιάθεση στην ιστορική πατρίδα του εβραϊκού λαού, αλλά ως μια ιδεολογία που επιδιώκει «ένα εθνοεθνικιστικό εβραϊκό κράτος στην ιστορική Παλαιστίνη, με αποκλεισμό ή/και κυριαρχία επί του μη εβραϊκού πληθυσμού».

Ορίζει ότι ο σιωνισμός θα «αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλη μορφή ρατσισμού» και απορρίπτει κάθε προσπάθεια «εξίσωσης του αντισιωνισμού με τον αντισημιτισμό».

Δεδομένου ότι τουλάχιστον τα δύο τρίτα των Βρετανών Εβραίων αυτοπροσδιορίζονται ως σιωνιστές, το κόμμα ουσιαστικά χαρακτηρίζει ρατσιστές την πλειονότητα των Εβραίων της χώρας, ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσει ότι ένας τέτοιος χαρακτηρισμός δεν μπορεί να θεωρηθεί αντισημιτικός.

Για όποιον ενδιαφέρεται για το μέλλον της Βρετανίας, όπως εγώ, αλλά και για το μέλλον των λαών που ζουν ανάμεσα στον Ιορδάνη ποταμό και τη Μεσόγειο Θάλασσα, όπως επίσης εγώ, πρόκειται για ένα γεγονός ιδιαίτερης σημασίας.

Ας αρχίσουμε από τη βρετανική πραγματικότητα.

Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του, το Κόμμα των Πρασίνων βρισκόταν στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Σήμερα αποτελεί σημαντική δύναμη στη βρετανική πολιτική σκηνή.

Στις φετινές δημοτικές εκλογές σημείωσε τα καλύτερα αποτελέσματα της ιστορίας του, ενώ ο αριθμός των μελών του έχει σχεδόν τριπλασιαστεί.

Παράλληλα, το κόμμα, μαζί με πολλούς υποστηρικτές και συμπαθούντες του, μετακινήθηκε από την καταδίκη της ισραηλινής πολιτικής κατά τον πόλεμο στη Γάζα στην πλήρη άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του Κράτους του Ισραήλ.


 Green leader ZACK POLANSKI

Αυτή η εξέλιξη δεν προέκυψε από το πουθενά.

Πριν από τις δημοτικές εκλογές της άνοιξης, το Κόμμα των Πρασίνων αναγκάστηκε να διερευνήσει καταγγελίες εναντίον περισσότερων από 30 υποψηφίων δημοτικών συμβούλων του για αντισημιτικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Άλλοι δύο υποψήφιοι συνελήφθησαν μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, ως ύποπτοι για υποκίνηση φυλετικού μίσους.

Τα στελέχη του κόμματος επέμεναν ότι οι συγκεκριμένοι υποψήφιοι αποτελούσαν ένα απειροελάχιστο ποσοστό των συνολικά 4.500 υποψηφίων που είχε παρουσιάσει το κόμμα.

Ωστόσο, η ψηφοφορία της Κυριακής δείχνει ότι η σήψη έχει προχωρήσει πολύ βαθύτερα.

Υπάρχουν ορισμένοι στο δικό μου κόμμα, το Εργατικό, που ενδέχεται να μπουν στον πειρασμό να υποστηρίξουν τον λεγόμενο προοδευτικό «Κοκκινοπράσινο Συνασπισμό» — μια συμμαχία Εργατικών και Πρασίνων με στόχο την ενοποίηση της βρετανικής Αριστεράς.

Αυτή όμως η ψηφοφορία θα πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για τους κινδύνους που θα συνεπαγόταν μια τέτοια συμμαχία.

Ο σιωνισμός δεν υπήρξε ποτέ ένα κίνημα που δημιουργήθηκε για να προωθήσει την εβραϊκή ανωτερότητα.

Γεννήθηκε επειδή οι Εβραίοι διαπίστωσαν ότι η αρχική στρατηγική που είχαν προκρίνει, δηλαδή η αφομοίωσή τους στις κοινωνίες όπου ζούσαν, ήταν αδύνατο να επιτύχει.

Στη διάρκεια των αιώνων, οι Εβραίοι στην Ευρώπη και αλλού υπέστησαν διωγμούς. Ορισμένες εποχές αντιμετωπίζονταν λιγότερο άσχημα από άλλες, αλλά ποτέ δεν απολάμβαναν πραγματική ισότητα.

Έτσι, στα τέλη του 19ου αιώνα γεννήθηκε το κίνημα για τη δημιουργία μιας εβραϊκής εθνικής πατρίδας.

Η φρίκη του Ολοκαυτώματος προσέδωσε στο κίνημα αυτό μια ακατανίκητη δυναμική.

Όμως ο σιωνισμός δεν ήταν ποτέ, ούτε είναι σήμερα, ασύμβατος με το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση.

Το σύνθημα «Ο σιωνισμός είναι ρατσισμός» δεν αποτελεί κάποια νέα ηθική προσέγγιση στο Μεσανατολικό.

Το 1975, το σοβιετικό μπλοκ και οι Άραβες σύμμαχοί του προώθησαν στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το Ψήφισμα 3379, το οποίο χαρακτήριζε τον σιωνισμό «μορφή ρατσισμού και φυλετικών διακρίσεων».

Η Βρετανία καταψήφισε το ψήφισμα το 1975 και υπερψήφισε την ανάκλησή του το 1991.

Σήμερα, μια σοβιετική εκστρατεία προπαγάνδας, που θα έπρεπε να έχει πεθάνει μαζί με τον Ψυχρό Πόλεμο, αποκτά δεύτερη ζωή στη Βρετανία του 21ου αιώνα.

Υπάρχουν, όμως, και οι συνέπειες αυτής της ψηφοφορίας για την περιοχή του κόσμου στην οποία έχω αφιερώσει με πάθος τις προσπάθειές μου: τη Μέση Ανατολή.

Η πρόταση που εγκρίθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο ανατρέπει δεκαετίες διεθνούς συναίνεσης.

Απορρίπτει τη λύση των δύο κρατών.

Μαζί της καταρρέει και ολόκληρο το οικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε κάθε προσπάθεια επίλυσης της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης από το 1947, όταν η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ψήφισε για πρώτη φορά υπέρ της δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους δίπλα σε ένα αραβικό.

Με αυτή τη στάση, το κόμμα συντάσσεται απροκάλυπτα με τα πιο ακραία στοιχεία της πολιτικής ζωής της Μέσης Ανατολής.

Όσοι από εμάς εργαζόμαστε, μέσω του Συμβουλίου Ειρήνης (Board of Peace), ώστε να μην επαναληφθεί ποτέ η αιματοχυσία της 7ης Οκτωβρίου και ώστε η Γάζα να αποκτήσει ένα διαφορετικό και καλύτερο μέλλον, κατανοούμε πολύ καλά τη δικαιολογημένη ανησυχία της διεθνούς κοινότητας για όσα συμβαίνουν εκεί.

Έχουμε ένα σχέδιο —το μοναδικό βιώσιμο σχέδιο που υπάρχει σήμερα— του οποίου το πλαίσιο αποσκοπεί στη δημιουργία μιας νέας Γάζας, όπου θα διασφαλίζεται η ασφάλεια του Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι κάτοικοί της θα έχουν την ευκαιρία για ένα διαφορετικό και καλύτερο μέλλον.

Γνωρίζουμε επίσης ότι μόνο εάν η Γάζα απελευθερωθεί από τον έλεγχο της Χαμάς, όσο αυτή παραμένει μια οργάνωση προσηλωμένη στην καταστροφή του Ισραήλ μέσω της βίας, θα μπορέσουν οι Παλαιστίνιοι της Γάζας να αποκτήσουν πραγματική προοπτική ελευθερίας.

Όταν ακτιβιστές στις δυτικές χώρες, είτε από λανθασμένη αντίληψη είτε επειδή καθοδηγούνται από κακόβουλα κίνητρα, εκστρατεύουν για την απονομιμοποίηση του σιωνισμού, δεν προσβάλλουν απλώς το Ισραήλ και τις εβραϊκές κοινότητες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Βλάπτουν την ίδια την παλαιστινιακή υπόθεση — ακριβώς εκείνη που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.

Οι Παλαιστίνιοι γνωρίζουν ότι το Ισραήλ θα συνεχίσει να υπάρχει.

Γνωρίζουν επίσης ότι, ακόμη και αν υιοθετούνταν μια λύση ενός κράτους, θα ήταν εξαιρετικά απίθανο το κράτος αυτό να είναι παλαιστινιακό.

Επιπλέον, ψηφίσματα όπως αυτό που μόλις ενέκριναν οι Πράσινοι προσφέρουν απλώς επιχειρήματα στην ισραηλινή άκρα Δεξιά, η οποία επίσης πιστεύει ότι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί δεν θα μπορέσουν ποτέ να ζήσουν ειρηνικά.

Είναι απολύτως κατανοητό ότι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο αισθάνονται αποτροπιασμό μπροστά στην καταστροφή που προκάλεσε αυτός ο πόλεμος.

Μπορούμε και πρέπει να συζητούμε για τη Μέση Ανατολή: για την πολιτική της, τις προκλήσεις της και τις πιθανές λύσεις.

Αυτό είναι υγιές.

Όμως η συγκεκριμένη ψηφοφορία —μια απροκάλυπτη εκδήλωση διακρίσεων εις βάρος των Εβραίων από ένα βρετανικό κόμμα που ανήκει πλέον στο πολιτικό προσκήνιο— αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι.

Αποκαλύπτει ότι κάτι έχει σαπίσει.

Και είναι καθήκον όλων μας να το διορθώσουμε. ֍

Ο Τόνι Μπλερ διετέλεσε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1997 έως το 2007 και είναι εκτελεστικός πρόεδρος του Ινστιτούτου Τόνι Μπλερ για την Παγκόσμια Αλλαγή (Tony Blair Institute for Global Change).

Tony Blair: Britain’s Fastest-Growing Party Has an Anti-Jewish Problem