21.6.09
«Αμπραβανέλ»

Μέχρι σήμερα η πολιτική του Ελληνικού Εβραϊσμού ήταν η συνεργασία με το ελληνικό κράτος, (και τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα με το Υπουργείο Εξωτερικών), το οποίο σε αντάλλαγμα αναλάμβανε την υποχρέωση της φυσικής προστασίας των εβραίων ως ατόμων. Αυτή η πολιτική απέκλειε την ανάδειξη "δύσκολων" θεμάτων όπως αυτή των λεηλατηθέντων εβραϊκών περιουσιών ή της παρουσίας ακραίου αντισημιτικού λόγου στον δημόσιο βίο, (Παπανδρέου την δεκαετία του '80, Καρατζαφέρης την δεκαετία '90 και πολλοί άλλοι).

Η επιλογή και εφαρμογή αυτής της πολιτικής ήταν εύλογη δεδομένου του μικρού μεγέθους της κοινότητας και προσωπικά την δεχόμουν ως απαραίτητο συμβιβασμό.


Αυτό όμως που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια αποτελεί την παραβίαση του πνεύματος αυτής της συμφωνίας και πιστεύω οτι η προστασία της φυσικής ύπαρξης των εβραίων δεν αποτελεί μέρος των πολιτικών του ελληνικού κράτους, ενώ έρχεται σε αντίθεση με την εξαιρετική συνδρομή του ΚΙΣ στα εθνικά ζητήματα από το 1991 και μετά. Η Υπόθεση Πλεύρη δεν υποστηρίχθηκε από το ΚΙΣ στα πλαίσια αυτής της πολιτικής - δυστυχώς όμως φάνηκε οτι "ο βασιλιάς είναι γυμνός" γιατί δεν είναι δυνατόν χριστιανοί πολιτικοί να επιτυγχάνουν παρεμβάσεις του ΚΙΣ στις ΗΠΑ ενώ ταυτόχρονα αρνούνται να αντιμετωπίσουν την υπόθεση Πλεύρη παρά τις συγκεκριμένες εκκλήσεις του ΚΙΣ. Οι επιθέσεις σε εβραϊκούς στόχους σε 10 ελληνικές πόλεις τον Δεκέμβριο, το μέγεθος της καταστροφής στο Νεκροταφείο Ιωαννίνων πριν ένα μήνα και η καθολικά εχθρική στάση της πολιτικής σκηνής υποχρεώνουν σε μια ριζική αλλαγή της εβραϊκής πολιτικής. Αναγνωρίζω οτι η φύση των εβραϊκών διεκδικήσεων οδηγεί σε μια συγκρουσιακή πολιτική, παραδείγματος χάρη είναι αδιανόητο να ζητηθούν και τα 350 στρέματα του εβραικού νεκροταφείου στην Θεσσαλονίκη από την
κοινή επιτροπή που συνέστησε η ΙΚΘ με το Ελληνικό Κράτος.

Κύριοι όμως αυτή την στιγμή, ακόμα και αν διαφωνούμε στην όποια μελλοντική πορεία, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο - όποιος αρνείται να το δεχτεί είναι τυφλός ή δειλός.

Οπως είδαμε στην Λάρισα όπου αριστεροί διαδηλωτές χτύπησαν την Συναγωγή και οπαδοί της Χρυσής Αυγής το Μνημείο (την ίδια μέρα!) τα ΜΑΤ έχουν ξεκινήσει να μην φτάνουν. Πλεον τον Δεκέμβριο υπήρχαν τα ΜΑΤ έξω από εβραϊκά σχολεία και κοινοτικά γραφεία σε 4 πόλεις της Ελλάδος - αν δεν είναι αυτό το σήμα οτι κάτι πρέπει να αλλάξει για τα εβραιόπαιδα που μεγαλώνουν τότε δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται.

Πιστεύω οτι άνθρωποι σαν τον κ.Κωσταντίνη του ΚΙΣ ή τον κ.Σαλτιέλ της ΙΚΘ έχουν την δυνατότητα να το δούν αυτό - άλλωστε και τα δικά τους παιδιά και εγγόνια στην ίδια κοινωνία μεγαλώνουν. Ομως η άνευ όρων παράδοση και τα φοβικά σύνδρομα που συνδέονται με το μέγεθος μας δεν έχουν θέση σε μια σύγχρονη εβραϊκή πολιτική, εκτός και αν η πολιτική των γερμανών εβραίων τα χρόνια του Χίτλερ "να περάσει η μπόρα" δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Γνωρίζω τους ισχυρισμούς περί γεγονότων που απλώς δεν γίνονται γνωστά αλλά ίσως να γίνονται τόσο υπόγεια που εμείς που ασχολούμαστε με την κοινοτική ζωή αλλά όχι την κοινοτική πολιτική, (και δεν έχουμε σκοπό να το κάνουμε προς αποφυγή παρεξηγήσεων), δεν γνωρίζουμε αλλά και ούτε και βλέπουμε κάποια επίπτωση.

Το παρόν αποστέλλεται σε μια ευρύτερη μάζα εβραίων γιατί θεωρώ οτι ο Ελληνικός Εβραϊσμός βρίσκεται σε μια κρίση άνευ προηγουμένου - ας κάτσει ο καθένας που θα διαβάσει αυτό το κείμενο να σκεφθεί αν όντως η επίσημη νομιμοποίηση του νεοναζισμού με την αθώωση του Κ.Πλεύρη και ο απίστευτος συντονισμός της ελληνικής αριστεράς με την ελληνική ακροδεξιά είναι χωρίς απτά αποτελέσματα στην καθημερινή του ζωή. Εκτός και αν χρειάζεται οι ίδιοι άνθρωποι που
έσπειραν το αίμα ζώων στα λείψανων των γονιών μας στο Νεκροταφείο των Ιωαννίνων να αποφασίσουν να χτυπήσουν τα εβραϊκά δημοτικά στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή την Λάρισα.

Αν όχι εμείς, τότε ποιος; Και αν όχι τώρα, τότε πότε;