Haaretz 6.7.2008
Του Israel Bartal*

 

(Πότε και Πως εφευρέθηκε ο Εβραϊκός Λαός;), του Shlomo Sand

Σύμφωνα με τον Shlomo Sand, όλα όσα πιστεύαμε ότι γνωρίζαμε γύρω από τον Εβραϊκό λαό ως έθνος με εθνο-βιολογικές καταγωγές είναι λανθασμένο. Ο Israel Bartal, ωστόσο, λέει ότι ο Sand δεν τα έμαθε καλά.

Η πρώτη πρόταση του «Πότε και Πως εφευρέθηκε ο Εβραϊκός Λαός;» γράφει: «Αυτό το βιβλίο αποτελεί μια ιστορική μελέτη, όχι ένα έργο καθαρής φαντασίας. Ωστόσο, θα ξεκινήσει με έναν αριθμό ιστοριών που έχουν ριζωθεί στη συλλογική μνήμη, η οποία έχει ενηλικιωθεί με έναν αναμενόμενο βαθμό φαντασίας». Ανακάλεσα εκείνα τα λόγια γιατί έμεινα πέρα για πέρα εμβρόντητος από αυτές τις δηλώσεις του συγγραφέα, του συγγραφέα αυτής της εμπεριστατωμένης και θαυμαστής μελέτης, ο οποίος διακατέχεται από ανησυχία για την «περίοδο της σιγής» στην «Εβραϊκή-Ισραηλινή συλλογική μνήμη», μια περίοδο όπου, για να παραθέσουμε τον
Sand, βοήθησε στην ανάδυση μιας πλήρους απόκρυψης «οποιασδήποτε αναφοράς των Χαζάρων στην Ισραηλινή δημόσια αρένα».

Αυτός ο ισχυρισμός, σύμφωνα με τον οποίο ένα ολόκληρο κεφάλαιο στην Εβραϊκή ιστορία αποσιωπήθηκε εσκεμμένα για πολιτικούς λόγους, με ώθησε να πάω πίσω, στην εποχή που ήμουν 3η Γυμνασίου, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Θυμήθηκα την εγκυκλοπαίδεια
Mikhlal, ένα κείμενο σχεδόν μυθολογικών αναφορών στο οποίο βασιζόταν ο κάθε μαθητής λυκείου εκείνα τα χρόνια, στη ναυρχίδα αυτού που αποκαλείται «mainstream σιωνισμός» στα καθημερινά Εβραϊκά του 21ου αιώνα. Τα αυτιά μου ακόμη αντηχούν από την εισαγωγή της εγκυκλοπαίδειας στην καταχώριση της για τους «Χαζάρους»: «Μια πηγή παρηγοριάς και ελπίδας για τις διασκορπισμένες Εβραϊκές κοινόητες της Διασποράς κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η ιστορία του βασιλείου των Χαζάρων σήμερα αντηχεί την καθαρή μυθολογία. Παρόλα αυτά, η ιστορία τους αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα κεφάλαια στην Εβραϊκή ιστορία».


Ο
Sand ισχυρίζεται ότι ήταν «το κύμα αποικειοποίησης των δεκαετιών του ‘50 και του ’60 που οδήγησαν τα απομεινάρια της Ισραηλινής συλλογικής μνήμης να οχυρωθούν από τις σκιές του παρελθόντος των Χαζάρων. Υπήρχε ένας φανερός φόβος ότι, αν έπρεπε οι Εβραίοι που τώρα έχτιζαν ξανά την πατρίδα τους να μάθουν ότι δεν είναι άμεσοι απόγονοι των «Παιδιών του Ισραήλ», η ίδια η νομιμότητα τόσο του Σιωνιστικού εγχειρήματος όσο και η ύπαρξη του Κράτους του Ισραήλ θα υπονομεύονταν».

Με κάμποσο δέος, επέστρεψα στο κιτρινισμένο μου αντίτυπο του τέταρτου τόμου της Εγκυκλοπαίδειας του
Mikhlal. Θα μπορούσα άραγε να είμαι λανθασμένος και να ίσχυε η περίπτωση ότι οι δάσκαλοί μου στη σοσιαλιστική-σιωνιστική πόλη της Givatayim ήθελαν να μου κάνουν πλύση εγκεφάλου με μια εθνο-βιολογική πρόσληψη της καταγωγής των γονιών μου;

Όταν διάβασα ξανά την καταχώριση για τους Χαζάρους, το μυαλό μου ησύχασε. Δεν ήταν η Σιωνιστική εκπαίδευση στην οποία εγώ, ως Ισραηλινός έφηβος, είχα εκτεθεί και η οποία προσπαθούσε να με κάνει να ξεχάσω το γεγονός ότι τα μέλη των μη Εβραϊκών φυλών προσηλυτίστηκαν στον Ιουδαϊσμό στο Βασίλειο των Χαζάρων. Αντιθέτως, ήταν ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου σχετικά με την «εφεύρεση του Εβραϊκού λαού» που εφηύρε μια εθνο-βιολογική σιωνιστική βιβλιογραφία.

Να τι είναι πραγματικά γραμμένο για τον προσηλυτισμό των Χαζάρων, ένα τουρκικό έθνος, στη Σιωνιστική Εγκυκλοπαίδεια του
Mikhlal, την οποία το σιωνιστικό Υπουργείο Παιδείας του Κράτους του Ισραήλ σύστησε τόσο θερμά να διδάσκεται κατά «την περίοδο αυτή της σιγής»: «Είναι άσχετο το κατά πόσο ο προσηλυτισμός στον Ιουδαϊσμό περιέκλεισε ένα ευρύ στρώμα του έθνους των Χαζάρων. Αυτό που είναι σημαντικό είναι αυτό το ίδιο το γεγονός που θεωρήθηκε ως υψηλής σημαντικότητας φαινόμενο στην Εβραϊκή ιστορία, ένα φαινόμενο που έκτοτε έχει εκλείψει εντελώς: το ότι ο Ιουδαϊσμός υπήρχε ως ιεραποστολική θρησκεία… Το ζήτημα του μακροχρόνιου αντίκτυπου αυτού του κεφαλαίου στην Εβραϊκή ιστορία του ανατολικοευρωπαϊκού εβραϊσμού – αν έλαβε χώρα μέσω ανάπτυξης του εθνικού του χαρακτήρα ή με κάποιον άλλο τρόπο – είναι ένα ζήτημα που απαιτεί περαιτέρω έρευνα. Παρόλα αυτά, αν και δεν ξέρουμε το βαθμό επιρροής του, αυτό που είναι ξεκάθαρο σε μας σήμερα είναι ότι ο προσηλυτισμός είχε πράγματι αντίκτυπο».

Ο
Sand, που είναι καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, επιπλέον σχολιάζει τη σιγή των ιστορικών: «Η ακαδημαϊκή κοινότητα του Ισραήλ ανέπτυξε μια βίαιη στάση απέναντι σε αυτό το ζήτημα… Οποιαδήποτε αναφορά των Χαζάρων στη δημόσια αρένα στο Ισραήλ, θεωρήθηκε εξαιρετικά εκκεντρική, μια έξαρση της φαντασίας, ακόμη και μια ανοιχτή απειλή».

Η σιωνιστική ιστοριογραφία, ισχυρίζεται, απέκρυψε την πιθανότητα τα εκατομμύρια των Εβραίων που μιλούσαν τα Γίντις να είναι στην πραγματικότητα απόγονοι των Χαζάρων και ότι ακόμη και σήμερα οι Ισραηλινοί ιστορικοί αρνούνται την ύπαρξη ενός πρώιμου Εβραϊκού πυρήνα που πολλαπλασιάστηκε από μετανάστες που πήγαν από το
Ashkenaz (τη σημερινή βόρεια Γαλλία και τη δυτική Γερμανία) προς την Ανατολική Ευρώπη.

Αυτοί
οι ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι. Ο Sand, για παράδειγμα, δεν αναφέρεται στο γεγονός ότι, από το 2000 και έπειτα, μια ομάδα ακαδημαϊκών από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ επεξεργάστηκαν ένα μνημειώδες έργο: την παραγωγή μιας τρίτομης μελέτης πάνω στην ιστορία των Εβραίων της Ρωσίας.

Στον πρώτο τόμο, που θα εκδοθεί σύντομα στα εβραϊκά από το Κέντρο
Zalman Shazar για την Εβραϊκή Ιστορία (ακόμη ένα «σιωνιστικό» ινστιτούτο), έχει αφιερωθεί μεγάλο ενδιαφέρον για το ζήτημα της καταγωγής των ανατολικοευρωπαίων Εβραίων και τη σύνδεσή τους με την ιστορία του βασιλείου των Χαζάρων.

Ο
Sand επαναλαμβάνει τη μέθοδο που αναπτύσσει σχετικά με το μέρος που καταλαμβάνουν οι Χαζάροι στην εβραϊκή ιστοριογραφία σε σύνδεση με άλλα ζητήματα επίσης, παρουσιάζοντας στους αναγνώστες του τμηματικές παραθέσεις και προσαρμοσμένα αποσπάσματα από τα γραπτά διάφορων ακαδημαϊκών. Κάποιες φορές, ο Sand διακηρύσσει ποια είναι η ιδεολογική του τοποθέτηση. Εγώ, όπως κι εκείνος, δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν τις αδικίες που διαπράττονται από μια σειρά Ισραηλινών κυβερνητικών υπηρεσιών εναντίον μειονοτικών ομάδων σε αυτή τη χώρα, στο όνομα επιχειρημάτων που παριστάνουν πως είναι «ιστορικής αξίας». Ωστόσο, οι κριτικοί αναγνώστες του της μελέτης του Sand δεν θα έπρεπε να παραβλέψουν τη διανοητική επιπολαιότητα και την ελαστικότητα των κανόνων που κυβερνούν σε έργα επαγγελματιών ιστορικών, τα οποία έρχονται ως αποτέλεσμα της σύγχυσης ιδεολογίας και μεθοδολογίας.

Η επιθυμία του
Sand να γίνει το Ισραήλ ένα κράτος που «εκπροσωπεί όλους τους πολίτες του», αξίζει πράγματι μιας σοβαρής συζήτησης, αλλά ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να συνδέσει μια πολιτική πλατφόρμα με την ιστορία του Εβραϊκού λαού από το ίδιο του το ξεκίνημα μέχρι σήμερα είναι περίεργος και ελλειπτικός συνοχής.

Απόγονοι των Παγανιστών
Τι προσπαθεί ο
Sand να αποδείξει σε αυτή τη μελέτη; Κατά την άποψή του, η πατρίδα του εβραϊκού λαού δεν είναι η Παλαιστίνη και οι περισσότεροι Εβραίοι είναι απόγονοι των μελών διάφορων εθνοτήτων οι οποίοι προσηλυτίστηκαν στον Ιουδαϊσμό τα αρχαία χρόνια και στη μεσαιωνική περίοδο. Ισχυρίζεται ότι οι Εβραίοι της Υεμένης και της Ανατολικής Ευρώπης είναι απόγονοι των παγανιστών.

Σύμφωνα με τον
Sand, η ιστορική αλήθεια αποκρύφτηκε από τους Σιωνιστές στοχαστές που ανέπτυξαν μια εθνοβιολογική ιδεολογία και ο λεγόμενος «Εβραϊκός λαός» εφευρέθηκε αρκετά αργά, στον 19ο αιώνα. Επιπλέον, ισχυρίζεται, η ιδέα ενός «έθνους» το οποίο εξορίστηκε από την πατρίδα του τα αρχαία χρόνια και το οποίο είναι της μοίρας του να επιστρέψει στα σύγχρονα χρόνια ώστε να χτίσει ξανά το ανεξάρτητό του κράτος είναι απλώς ένα επινοημένος μύθος.

Ο Sand ισχυρίζεται επίσης ότι, την εποχή που προηγήθηκε του ευρωπαϊκού εθνικισμού, οι Εβραίοι αποτελούν εθνοτική ομάδα, όχι έθνος. Στα μάτια του, ο ισχυρισμός που διακήρυξαν οι Σιωνιστές και οι διάδοχοί τους στην Ισραηλινή πολιτική αρένα που αφορά στο «δικαίωμα στη γη» [δικαίωμα επιστροφής, ΣτΜ] θεμελιώνεται σε μια βιολογική-γενετική ιδεολογία. Αυτός ο ισχυρισμός έγινε «η αφήγηση της κυρίαρχης ομάδας» χάρη στο γεγονός ότι οι «εγκεκριμένοι ακαδημαϊκοί του παρελθόντος» έχουν αποκρύψει την αλήθεια που αφορά την αληθινή, νόθα καταγωγή των Εβραίων.

Η απάντηση μου στους ισχυρισμούς του
Sand είναι ότι κανείς ιστορικός του Εβραϊκού εθνικού κινήματος δεν έχει πιστέψει ποτέ ότι οι καταγωγές των Εβραίων είναι εθνικά και βιολογικά «αγνές». Ο Sand αναφέρεται στις περιθωριακές θέσεις από το σύνολο σώμα της εβραϊκής ιστοριογραφίας και, κάνοντας αυτό, αρνείται την ύπαρξη των κεντρικών θέσεων στην εβραϊκή ιστορική επιστημονική κοινότητα.  

Κανένας «εθνικιστής» Εβραίος ιστορικός δεν προσπάθησε ποτέ να αποκρύψει το πολύ γνωστό γεγονός ότι οι προσηλυτισμοί προς τον Ιουδαϊσμό είχαν έναν τεράστιο αντίκτυπο στην εβραϊκή ιστορία της αρχαίας περιόδου και νωρίς το Μεσαίωνα. Αν και ο μύθος της εξορίας από την εβραϊκή πατρίδα (την Παλαιστίνη) υπάρχει όντως στη λαϊκή εβραϊκή κουλτούρα, είναι ασήμαντος για τις σοβαρές συζητήσεις που αφορούν στην εβραϊκή ιστορία. Οι σημαντικότερες ομάδες του εβραϊκού εθνικού κινήματος εξέφρασαν επιφυλάξεις σε ότι αφορά το μύθο αυτό ή και τον αρνήθηκαν εντελώς.
Οι αναφορές του
Sand σε «εγκεκριμένους» ιστορικούς τελούν εν συγχύσει και διαιωνίζουν ένα επιδερμικό κομμάτι της συζήτησης που είναι χαρακτηριστικό μιας συγκεκριμένης ομάδας μέσα στην Ισραηλινή επιστημονική κοινότητα. Η βασική αρχή αυτού του κομματιού της συζήτησης είναι το ακόλουθο: «Πείτε μου ποια είναι η θέση σας για το παρελθόν και θα σας πω τη φύση της σύνδεσής σας με τις υπηρεσίες του καθεστώτος».

Το είδος πολιτικής ανάμειξης για το οποίο μιλάει ο
Sand, συγκεκριμένα, ένα προμελετημένο πρόγραμμα που σχεδιάστηκε να κάνει τους Ισραηλινούς να ξεχάσουν την αληθινή βιολογική καταγωγή των Εβραίων της Πολωνίας και της Ρωσίας ή μια οδηγία για την προώθηση της ιστορίας της εβραϊκής εξορίας από την πατρίδα τους, αποτελεί καθαρή φαντασία.

Ο
Sand ξεχωρίζει τρία συστατικά στην κατασκευή του εβραϊκού εθνικού παρελθόντος. Πρώτον, η εθνική ιστορική αφήγηση, ιδιαίτερα τη σιωνιστική αφήγηση, δίνει έμφαση στην «εθνο-βιολογική» ταυτότητα αυτών που ανήκουν στο φαντασιακό εβραϊκό έθνος.

Δεύτερον, αυτή η ταυτότητα συνδέεται άμεσα με μια εθνικιστική ιδεολογία που αποτελεί υποκατάστατο για τη θρησκευτική σύνδεση μεταξύ εβραϊκών κοινοτήτων στη Διασπορά που έχουν γίνει πιο αδύναμες στη σύγχρονη εποχή της εκκοσμίκευσης. Τρίτον, ένα επιθετικό πολιτικό καθεστώς που ελέγχει τη διάδοση της γνώσης αποκρύπτει ζωτικές πληροφορίες γύρω από το τι όντως συνέβη στο παρελθόν, αποτρέποντας τη δημοσίευση πηγών που μπορούν να εξυπηρετήσουν ως εναλλακτικές της προτεινόμενης εθνικής αφήγησης και λογοκρίνοντας τα επικίνδυνα αποσπάσματα στα δημοσιευμένα κείμενα.

Το κεντρικό βιβλίο της Σιωνιστικής «Σχολής της Ιερουσαλήμ», το "
Toldot am yisrael" («Ιστορία του Εβραϊκού Λαού», δημοσιευμένο το 1969), μιλάει εκτεταμένα για τις εβραϊκές κοινότητες που υπήρχαν στη Διασπορά πριν από την καταστροφή του Δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ και των οποίων ο συνολικός πληθυσμός ξεπερνούσε αυτόν της μικροσκοπικής κοινότητας στην Παλαιστίνη. Όπως κάποιος θα περίμενε από ένα έργο που αντανακλά μια βαθιά γνώση των ακαδημαϊκών μελετών σε αυτό το πεδίο, το σιωνιστικό «Toldot am yisrael» εξηγεί ότι ο πληθυσμός των Εβραίων της Διασποράς κατά τη διάρκεια των αρχαίων χρόνων ήταν τόσο υψηλός λόγω των προσηλυτισμών, ενός φαινομένου που «ήταν διαδεδομένο στην εβραϊκή Διασπορά κατά τη διάρκεια της ύστερης περιόδου του Δεύτερου Ναού… Πολλοί από τους προσηλυτισμένους στον Ιουδαϊσμό προέρχονταν από τον μη-εβραϊκό πληθυσμό της Παλαιστίνης, αλλά ένας ακόμη μεγαλύτερος αριθμός προσηλυτισμένων μπορούσαν να βρεθούν στις κοινότητες της εβραϊκής Διασποράς, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση».

Επιλέγοντας να αγνοήσει όλα αυτά, ο
Sand κατηγορηματικά δηλώνει στο βιβλίο του ότι «οι μαζικοί προσηλυτισμοί που δημιούργησαν τόσο τεράστιους εβραϊκούς πληθυσμούς σε όλη την περιοχή της Μεσογείου, μετά βίας αναφέρονται στην εβραϊκή εθνική ιστοριογραφία». Προφανώς, διακατέχεται από την έμμονη ιδέα της απόδειξης ότι οι σιωνιστές ιστορικοί (συμπεριλαμβανόμενου του Nahum Slouschz ο οποίος έγραψε για τη βορειο-Αφρικανή Εβραία πολεμίστρια-βασίλισσα Dahia al-Kahina) ήταν «εθνο-κεντρικοί εθνικιστικές». Τον Sand δεν τον ενδιαφέρει μάλλον ότι αυτοί οι ιστορικοί έγραψαν στην πραγματικότητα: στο διάολο τα γεγονότα – το επιχείρημα είναι αυτό που πραγματικά μετράει!

Ο
Sand γίνεται χίλια κομμάτια για να αποδείξει ότι οι μεγάλοι Εβραίοι ιστορικοί (όπως οι Simon Dubnow, Salo Baron και Benzion Dinur), οι οποίοι σύνδεσαν τον εβραϊκό εθνικισμό με το φιλελευθερισμό, το ριζοσπαστισμό και το σοσιαλισμό, ήταν απλώς ρατσιστές. Να τι γράφει, για παράδειγμα, σχετικά με τον Ισραηλινό ιστορικό Haim Zeev Hirschberg (1903-1974), ο οποίος μελέτησε τους Εβραίους της Βόρειας Αφρικής: «Οι συνεχείς του προσπάθειες να αποδείξει ότι οι Εβραίοι ήταν μια φυλή ανθρώπων που εκτοπίστηκε από την αρχαία της πατρίδα και καταδικάστηκε να περιπλανιέται από χώρα σε χώρα ως εξόριστο έθνος… ταιριάζουν όμορφα με τις οδηγίες της mainstream σιωνιστικής ιστοριογραφίας». Σύμφωνα με τον Sand, ο Hirschberg ποτέ δεν κατάφερε να απελευθερωθεί από μια «εξαγνιστική, ουσιοκρατική ιδεολογία». Σας θυμίζει κάτι αυτό; Πότε και που διαβάσατε τελευταία φορά ότι ο σιωνισμός ήταν ένα ρατσιστικό κίνημα;

Διασκορπισμένες Κοινότητες
Θα αναφερθώ τώρα σύντομα στη σύνδεση μεταξύ των εννοιολογικών θεμελίων του βιβλίου και του κύριου ιστορικού ισχυρισμού του συγγραφέα, συγκεκριμένα ότι προ της σύγχρονης εποχής οι Εβραίοι αποτέλεσαν μονάχα ένα σύνολο «διασκορπισμένων θρησκευτικών κοινοτήτων». Ο
Sand ορίζει την εθνική ταυτότητα με το πνεύμα των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης. Όχι μόνο απορρίπτει την αντίληψη μιας εθνοτικής ταυτότητας, ανεξάρτητης της ύπαρξης μιας πολιτικής οντότητας που περιορίζεται μέσα σε ξεκάθαρα ορισμένα σύνορα, αλλά απορρίπτει ακόμη και μια ταυτότητα της οποίας ο ισχυρισμός των κατόχων της θεμελιώνεται πάνω σε μια πολιτισμική ή πολιτική ταυτότητα που δεν υπόκειται στον έλεγχο ή τη διεύθυνση των υπηρεσιών του κεντρικού καθεστώτος. Κατά την άποψή του, τέτοιες ταυτότητες είναι απλώς «εφευρεμένες ταυτότητες» και δεν πιστεύει ότι οι ταυτότητες προ της σύγχρονης εποχής μπορούν να επιβιώσουν σήμερα. Στην πραγματικότητα, ο Sand υιοθετεί τη θέση που ακούστηκε στην Γαλλική Εθνοσυνέλευση του Δεκεμβρίου του 1789: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους Εβραίους να συγκροτήσουν μια ιδιαίτερη πολιτική οντότητα ή να έχουν ένα ιδιαίτερο πολιτικό στάτους. Αντιθέτως, κάθε Εβραίος πρέπει πάνω σε ατομική βάση να είναι πολίτης της Γαλλίας». Ωστόσο, ενώ οι πρωταθλητές της Χειραφέτησης στο Παρίσι αναγνώρισαν όντως τη μη-θρησκευτική ουσία του προ της σύγχρονης εποχής Εβραϊκού έθνους, ο Sand δεν το κάνει.

Δεν μπόρεσα να βρω στο βιβλίο του
Sand οποιαδήποτε καινοτομία στη μελέτη του εθνικισμού. Ο συγγραφέας κόλλησε κάπου ανάμεσα σε ιστορικούς όπως ο Eric Hobsbawm, ο Benedict Anderson και ο Ernest Gellner – μια γενιά πίσω από ότι συμβαίνει σήμερα σε αυτό το πεδίο. Όσο μπορώ να διακρίνω, το βιβλίο δεν περιέχει ούτε μια ιδέα που να μην έχει παρουσιαστεί πιο πριν στα βιβλία και τα άρθρα αυτών που επιμένει να ορίζει ως «εγκεκριμένους ιστορικούς», ύποπτους για την «απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας». Το «Πότε και Πώς εφευρέθηκε ο Εβραϊκός Λαός;» αποτελεί ένα θαυμαστό μείγμα ξεκάθαρα μοντερνιστικών επιχειρημάτων, αντλημένων από την κληρονομιά του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού του 18ου αιώνα, με μια μετριοπαθή αλλά ενοχλητική (εξαιτίας της επιπολαιότητάς του) στάλα φουκωικού λόγου μιας προηγούμενης γενιάς.

Επιπλέον, η διαχείριση των εβραϊκών πηγών από τον συγγραφέα είναι ντροπιαστική και εξευτελιστική. Ποιος σοβαρός αναγνώστης που γνωρίζει την ιστορία της σύγχρονης εβραϊκής βιβλιογραφίας μπορεί να πάρει στα σοβαρά απόψεις που εκφράζονται σε ένα βιβλίο που ονομάζει το "
Bohen tsadik" (Investigating a Righteous Man) ως σατιρικό έργο (φαντασίας!) από έναν Γαλάτη διανοούμενο και υποστηρικτή του Haskalah Yosef Perl (1773-1839), ενώ είναι κάτι που ήταν γραμμένο από ένα άτομο που ονομαζόταν Yitzhak Perl και περιέχει 41 επιστολές από ραββίνους και έχει να κάνει με διάφορες πλευρές της εβραϊκής ζωής; Ποιος θα μπορούσε να επιβεβαιώσει την ακρίβεια των γεγονότων σε μια μελέτη έρευνας όπου δηλώνεται ότι ο ιστορικός Joseph Klausner (1874-1958) – ένας ακαδημαϊκός που ποτέ δεν ήταν (παρότι το επιθυμούσε διακαώς) καθηγητής ιστορίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ και ο οποίος, αντιθέτως, δούλευε εκεί ως καθηγητής Εβραϊκής Λογοτεχνίας – «ήταν στην πραγματικότητα ο πρώτος επίσημος ιστορικός της περιόδου του “Δεύτερου Ναού” στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ»; Αντανακλά μια τέτοιου είδους τσαπατσουλιά τη στάση του συγγραφέα ως προς το αντικείμενο που μελέτησε; Ή, ίσως, επειδή όλα έχουν εφευρεθεί όπως και να ‘χει, δεν έχει και τόση σημασία αν το «φαντασιωνόμενο αντικείμενο» είναι άσπρο ή μαύρο;

Ο λυπητερός Ισραηλινός συνδυασμός μιας επιθετικής, μονοδιάστατης εννοιοκρατίας και μιας σκανδαλώδους έλλειψης σεβασμού για τις λεπτομέρειες (ένα χαρακτηριστικό μείγμα ανάμεσα σε συγγραφείς και από τις δύο άκρες του πολιτικού φάσματος) θα κεντρίσει αναμφισβήτητα τις καρδιές των στελεχών δημοσίων σχέσεων των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Ωστόσο, εμείς, οι σκεπτικοί ιστορικοί, που είμαστε θαμμένοι ανάμεσα στα βουνά των βιβλίων και τους σωρούς των φακέλων αρχείων, μπορούμε μόνο να συνεχίσουμε να διαβάζουμε αυτό που έχει πράγματι γραφτεί και να γράφουμε για αυτό που πράγματι έχει διαβαστεί.

*Ο καθηγητής Israel Bartal είναι καθηγητής στον τομέα ανθρωπιστικών σπουδών του Hebrew University. Το βιβλίο του "Cossack and Bedouin: Land and People in Jewish Nationalism" εκδόθηκε από τον Am Oved στη σειρά του Ofakim (Εβραϊκά).



http://www.haaretz.com/hasen/spages/999386.html