1.9.09
Του Σαμ Χασσίδ

Ανήκω σ΄αυτούς που δεν ήταν σύμφωνοι με την δικαστική οδό με την υπόθεση του εμετικού αυτού βιβλίου και του συγγραφέα του. Και αυτό για δύο λόγους:

1.       Αν και δεν με συγκινεί ιδιαίτερα η ελευθερία του λόγου αυτού που αφενός δεν αποδέχεται την αρχή αυτής της ελευθερίας και αφετέρου με θεωρεί υπάνθρωπο, έκρινα πως τέτοια δίκη μάλλον τον εξυπηρετεί – όπως άλλωστε διακήρυξε επανειλημμένα ο ίδιος.

2.       Δυστυχώς ο πολύς κόσμος που συναισθηματικά αποζητάει δικαιοσύνη σε δικαστήρια, σε τέτοιες υποθέσεις δεν καταλαβαίνει πως ένα δικαστήριο ΔΕΝ κρίνει με βάση το αίσθημα του κοινού για δικαιοσύνη αλλά με βάση συγκεκριμένους νόμους που πολλές φορές δεν εκφράζουν επακριβώς αυτό αυτό το αίσθημα .

Γιαυτό άλλωστε αν το δικαστήριο είχε απλώς αθωώσει τον Πλεύρη με το σκεπτικό πώς ανεξάρτητα με το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού, σε ένα δημοκρατικό κράτος η αρχή της ελευθερίας του λόγου προστατεύει το δικαίωμά να εκφράζεται η γνώμη του καθενός, θα είχα μεν δυσαρεστηθεί αλλά θα καταλάβαινα την θέση και την απόφαση των δικαστών.

Αυτό που με απογοητεύει όμως είναι διάφορα άλλα που συνδέονται με αυτή την δίκη. Αρχίζοντας από την εικόνα δικαστηρίου – και μάλιστα πενταμελούς εφετείου – στο οποίο ο/η εισαγγελέας ξεπερνάει τον ενθουσιασμό στην υπεράσπιση του κατηγορουμένου τον συνήγορο της υπεράσπισης ενώ οι δικαστές – πέντε (έστω τέσσερεις χωρίς αυτόν που εξέφρασε κάποιες αντιρρήσεις) και εφέτες – ξεπερνούν και τον συνήγορο υπεράσπισης και το(η)ν εισαγγελέα.

Ας σημειωθεί ότι ο Πλεύρης ΔΕΝ δικάστηκε για προτροπή σε πράξεις βίας και μίσους έκφραση ιδεών προσβλητικών εναντίον ανθρώπων με βάση την θρησκεία τους, παρά μόνο με βάση τη φυλή ή το έθνος τους. Δεδομένου πως το ένα πέμπτο του βιβλίου (273 σελίδες από τις 1400 ..) αφιερώνεται στην εβραϊκή θρησκεία (η μάλλον στη διαστρεβλωμένη αντίληψή της)  – καθώς και ότι η προσαγωγή σε δίκη έγινε μετά από αυτεπάγγελτη δίωξη, αποκλειομένης της πολιτικής αγωγής -  κάτι δεν πάει καλά. Όχι κατ’ ανάγκη με την δικονομία, αλλά με την αντιμετώπιση του κοινού συναισθήματος για δικαιοσύνη, αυτού που δεν καταλαβαίνει πχ. πώς ο αρχηγός των Στάζι Μίλκε δεν δικάσθηκε για τα εγκλήματά των Στάζι αλλά  για τη  συμμετοχή του προ 70ετίας σε φόνο αστυνομικού στην προ-Χιτλερική Γερμανία....

Την απόφαση για το βιβλίο του Πλεύρη μπορεί κανένας να διαβάσει ή στην ιστοσελίδα του e-lawyer ή να την πάρει δωρεάν από τις εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΟΝ (ένα πάτωμα κάτω από τα γραφεία των Κ & Α Πλεύρη) – που περιέχει όμως μόνο την απόφαση (και όχι τα πρακτικά της δίκης, τις καταθέσεις μαρτύρων, την απολογία του Πλεύρη και αίτησή του να κριθεί ο νόμος αντισυνταγματικός  ). Εμένα μου δόθηκε έμμεσα απο την  Άντρεα Τζίλμπερτ.

Ας αρχίσουμε με μια χαρακτηριστική φράση από τα πρακτικά – όπου ο κ. Ρεϋτάν εμφανίζεται σαν  «γενικός γραμματέας του κεντρικού ΙσραηλΙΝΟΥ συμβουλίου». – Πρόκειται, μια και είναι αδύνατο να παραδεχτεί κανείς πως ο κ. Ρεϋτάν είπε ποτέ κάτι τέτοιο, μάλλον περί απροσεξίας του γραφέα των πρακτικών – αλλά μήπως γενάτε το ερώτημα αν με την υπογραφή τους στο έγγραφο της απόφασης παραδέχονται το ότι υπάρχει και σ'αυτούς σύγχυση ανάμεσα στις έννοιες ΙσραηλιΝΟΣ και ΙσραηλΙΤΗΣ ?

Ας συνεχίσουμε με μέρος της απολογίας του Πλεύρη που διατείνεται πως οι Εβραίοι έχουμε πάρει από το γερμανικό δημόσιο (σ. 51) αποζημιώσεις συνολικού ποσού 163 ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ μάρκων. Φυσικά ξέρουμε πως το τελευταίο χρόνο τα τρισεκατομμύρια έχουν γίνει πασατέμπος, αλλά σκεφτείτε πόσο πλούσιοι είμαστε – αν υπάρχουν 12 εκ. Εβραίοι σήμερα, αυτό δίνει στον καθένα μας 14 εκ. Μάρκα, ή 7 εκ. Ευρώ. Πόσες τετραμελείς οικογένειες ξέρετε με 28 εκ. Ευρώ ? Επίσης, με 40,000 Ευρώ κατά κεφαλήν εισόδημα, θα πει πώς επί 25 έτη (στα 60 έτη της μεταπολεμικής Γερμανίας ..) οι Γερμανοί δεν τρώνε, δεν πίνουνε, δεν κτίζουν σπίτια παρά δουλεύουνε αποκλειστικά για να μας πληρώνουν αποζημιώσεις. Αυτά από «επιστήμονα» που έχει και το θράσος να κατηγορεί τους Εβραίους πώς φουσκώνουμε τον αριθμό των θυμάτων του ολοκαυτώματος ...

Πολλά άλλα ωραία έχει η απολογία του Πλεύρη, και μεταξύ τους και η φραστική ακροβασία «λέγω γιαυτούς που πιστεύουν στην παγκόσμια κυριαρχία και αν αυτοί που πιστεύουν πουν πως δεν πιστεύουν, τότε αυτό είναι θεωρητικό ζήτημα». Τυπικό Πλευρικό «ήξεις αφήξεις» με σαφές (πλην διαψεύσιμο) υπονοούμενο πως οι Εβραίοι πιστεύουμε στην παγκόσμια κυριαρχία ...

Αλλά όπως είπα, δεν έχω τι να συζητήσω με τον Πλεύρη – με απασχολεί όμως η αβάσταχτη ελαφρότητα που ΤΕΣΣΕΡΙΣ από τους πέντε εφέτες δέχονται τα επιχειρήματα του ότι κάθε φορά που μιλάει για εβραίους – μιλάει στην πραγματικότητα για αυτούς που προσδιορίζει σαν «εβραιοσιωνιστές». Δεδομένου πως ο όρος αυτός ΔΕΝ αναφέρεται στους σιωνιστές (κίνημα που άρχισε στο τέλος του 19ου αιώνα επιζητώντας τη λύση του εβραϊκού προβλήματος με την μετανάστευση στην Παλαιστίνη και όχι για να κυριαρχήσουν στον κόσμο, όπως αναφέρονται στα δήθεν «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών») ούτε –όπως μας λέει ο Πλεύρης και δέχονται οι δικαστές – στους Εβραίους γενικά, πρόκειται για ερμαφρόδιτο Πλευρικό όρο που σκοπό έχει να εκμεταλλεύεται συναισθηματικά την εχθρότητα προς τους Εβραίους ενώ την ίδια στιγμή να χρησιμοποιείται σαν φύλο συκής για να τον καλύπτεται από τις συνέπειες του νόμου.

Οι δικαστές δέχονται το επιχείρημα του Πλεύρη πως όταν μιλάει για εβραίους εννοεί τους εβραιοσιωνιστές που αφενός δέχονται το (διαστρεβλωμένο) Ταλμούδ και αφετέρου δολοπλοκούν για να επιβάλουν την παγκόσμια κυριαρχία τους. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η λέξη «Εβραίος» χρησιμοποιείται στο βιβλίο άπειρες φορές περισσότερο απο το «εβραιοσιωνιστής» - και ανάμεσά τους και στο τίτλο του βιβλίου.

Ας αρχίσουμε από το περίφημο «Έτσι θέλουν οι εβραίοι – εντός 24 ωρών και εκτελεστικό απόσπασμα». Δυστυχώς δεν βλέπουμε πώς η φράση αυτή – που σαφώς εννοεί πως οι εβραίοι θέλουμε εκτελεστικό απόσπασμα μέσα σε 24 ώρες – αφορά μόνο τους αδελφούς Ρότσιλδ: ΔΕΝ γράφει ούτε οι «Εβραίοι Ρότσιλδ», ούτε οι «Εβραίοι Μόργκαν» (δεν είναι προς τιμήν των εφετών ότι δέχτηκαν πως οι χριστιανοί διαμαρτυρόμενοι τραπεζίτες Μόργκαν είναι Εβραίοι ...), ούτε «οι εβραίοι τοκογλύφοι», αλλά «οι Εβραίοι».Και δεν την είπε ούτε ο Πευρφίτ ούτε ο Κλεμανσώ. Αλλά ακόμη χειρότερη εντύπωση κάνει η φράση των δικαστών πως οι μάρτυρες κατηγορίας δεν αμφισβήτησαν με στοιχεία τα γεγονότα που αναφέρει ο Πευρφίτ, λες και μπορεί άνθρωπος να αμφισβητήσει ιστορικά περιεχόμενο μυθιστορήματος (είναι λίγο σαν να μας ερωτούν γιατί δεν αμφισβητούμε τί είπε στον Τρελαντώνη η Πουλουδιά της συμπαθέστατης Πηνελόπης Δέλτα ... ).  Αντίθετα, με την φράση τους «οι μάρτυρες κατηγορίας το χαρακτηρίζουν μυθιστόρημα» οι εφέτες φαίνεται να υιοθετούν πως είναι ιστορική εργασία ....

Σε επόμενη σελίδα η φράση «ο εβραϊσμός αποτελεί απειλή κατά της ελευθερίας των Εθνών» επίσης θεωρείται πως η θετική αξιολόγηση των πράξεων του ναζισμού από τον Πλεύρη ΔΕΝ είναι εκ «ΜΟΝΟΥ» του λόγου της εθνικής και φυλετικής καταγωγής τους, αλλά λόγω των ιστορικών (sic) παραδειγμάτων που αναφέρει στο βιβλίο». Στο σημείο αυτό ας αξιολογήσει καθένας την πραγματική σημασία της λέξης «μόνο» και ας κρίνει γιατί  στην παράγραφο αυτή οι εφέτες ΔΕΝ χρησιμοποιούν την λέξη «εβραιοσιωνιστές»

Στην επόμενη αναφορά στην φράση « Η λευκή φυλή ΔΕΝ θέλει σημίτας, διότι έτσι την συμφέρει βιολογικώς» πάλι, παρά  τη χρησιμοποίηση λέξεων όπως «Λευκή Φυλή», «σημίτης» και «βιολογικώς» αξιολογείται πως η λέξη εβραίος αφορά τους «εβραιοσιωνιστές».

Μετά σε αναφορά όχι προς τους Εβραίους αλλά στον «πρώην ανθρωποφάγο Ανάν» συνδέεται – λέγουν οι δικαστές – με τον εξευτελισμό του ΟΗΕ και κυρίως σε σχέση με το Ιράκ, ενώ δεν αναφέρεται γιατί ο χαρακτηρισμός «ανθρωποφάγος» ΔΕΝ χρησιμοποιείται ούτε για τον Μπους ούτε για τον Μπλαίρ και ότι στον κανιβαλισμό αναφέρεται εκτενώς ο Πλεύρης στην απολογία του και στην ένσταση για την αντισυνταγματικότητα του νόμου 927/79 ...

Άλλο μέρος που είναι άσχετο με τους Εβραίους αλλά δείχνει την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία οι δικαστές δέχονται τα ψέματα του Πλεύρη είναι το αναφερόμενο στο δημοσίευμα του Vidal Sassoon Centre του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ – όπου αναφέρεται στην σύλληψη του Πλεύρη από το καθεστώς Ιωαννίδη. Δεν αναγράφεται στην απόφαση πως το άρθρο δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να παραπέμπει σε άρθρο του Σταματίου (μάλλον ψευδώνυμο) στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» στην αρχή της 10ετίας του 1990, όπου αναγράφεται πως  η σύλληψη έγινε για οικονομικές ατασθαλίες σε σχέση με τους Αλκίμους (κατά τον Σταματίου), ενώ (κατά τον Πλεύρη) έγινε γιατί ο Ιωαννίδης ήταν «εβραιοκρατούμενος». Ενδιαφέρον είναι αν ο Πλεύρης έκανε μήνυση κατά του Σταματίου και του ΕΤ και αν ναι, τι αποτέλεσμα είχε η δίκη.

Το μέρος επίσης που αναφέρει πως Εβραίοι έποικοι στο Ισραήλ «κατέλαβαν» κτίριο του Ορθοδόξου Πατριαρχείο – τελειώνει πως η προτροπή σε αντίποινα δεν στρέφεται κατά των Εβραίων λόγω της φυλετικής τους καταγωγής αλλά λόγω της συμπεριφοράς τους κατά του Πατριάρχη (άραγε να εννοείται πώς τα αντίποινα είναι νόμιμα σ'αυτή την περίπτωση;) Επί του προκειμένου ας αναφερθεί πως ΔΕΝ «κατέλαβαν» το εν λόγω κτίριο οι έποικοι, αλλά το αγόρασαν από τον αρμένιο πληρεξούσιο του Πατριαρχείου – και πως αν έγινε βεβήλωση, αυτή ήταν εβραϊκών συμβόλων (ένας μοναχός θεάθηκε να πετάει κάτω μεζουζά που έβαλαν στην είσοδο οι έποικοι). Επίσης ας σημειωθεί πως  σ'αυτή την περίπτωση δεν κρατείται το πρόσχημα πως όταν γράφει για Εβραίους, εννοεί εβραιωσιωνιστες, μια και μιλάει για «χαχαμίκους» και «διεθνή παράσιτα που λέγονται Ιουδαίοι» (σ. 138-139 του βιβλίου)

Σε άλλη πάλι παράγραφο αναφέρεται στο φιλοναζιστικό παραλήρημα του Πλεύρη – όπου οι δικαστές πάλι κρίνουν πως η φράση «Η ιστορία της ανθρωπότητας θα καταλογίσει στον Αδόλφο Χίτλερ πως δεν απάλλαξε, ενώ ηδύνατο, την Ευρώπη από τους εβραίους» ΔΕΝ υπάγονται στις διατάξεις του νόμου 1927 για τους «προαναφερθέντες λόγους» - εδώ ούτε καν αναφέρουν τους εβραιοσιωνιστές. Παρόμοια υπέρβαση γίνεται και για την φράση πως προτείνεται πως στο ελληνικό κράτος δεν πρέπει να διορίζονται αλλόφυλοι (μεταξύ τους και Εβραίοι, που ο Πλεύρης σαφώς θεωρεί «μη έλληνες») και το οποίο δεν προτρέπει – κατά την απόφαση - για διακρίσεις με βάση την φυλετική τους καταγωγή ...

Δεν θεωρείται επίσης κολάσιμη η φράση πως «Εβραίος (το θρήσκευμα) και άνθρωπος είναι έννοιες αντιφατικές» μια και αφορά τη θρησκευτική καταγωγή των εβραίων δεν εξεδικάσθη πρωτοδίκως και γιαυτό την αντιπαρέρχονται. Και αν και δικονομικώς υπάρχει κάποια δικαιολογία – δυστυχώς πάνε περίπατο οι δικαιολογίες πως κάθε φορά που μιλάει για εβραίους, ο Πλεύρης εννοεί τους εβραιοσιωνιστές μια και εδώ λέει καθαρά τι εννοεί.

Τέλος αναφερόμενοι στην μη επίθεση κατά εβραίων που δεν είναι εβραιοσιωνιστες και αναφέρει τον Μαρδοχαίο Φριζή, ας προστεθεί πρώτον πως σύμφωνα με άλλες πηγές, ο Φριζής όριζε τον εαυτό του σαν σιωνιστή, αφετέρου πως ο Πλεύρης λέει πως ΔΕΝ ανήκει στους εβραίους αλλά στον ελληνισμό, προσθέτοντας πως αλλόθρησκοι δεν ανεκηρύσσοντο αξιωματικοί του ελληνικού στρατού στη σ. 602 (τον  θεωρεί ίσως «επίτιμο άρειο» (Ehrenarier) κατά την ναζιστική ορολογία του) και ότι «αυτόν τον άνδρα δεν τον χαρίζομεν στον εβραϊσμόν».  Και πως γιαυτούς τους εβραίους που δεν είναι εβραιοσιωνιστές – που είναι καταυτόν «ασήμαντη μειοψηφία» - «δέν μπορούν να κάνουν τίποτα» (σ.628).

Ας τελειώσουμε με το συμπέρασμα στην σ. 290 όπου ο Πλεύρης γράφει καθαρά πως «όταν χρησιμοποιείτε τη λέξη εβραίος δεν πρέπει να βάζετε μειωτικό επίθετο. Δεν πρέπει να λέτε «ψεύτης εβραίος», «τοκογλύφος εβραίος», «υποκριτής εβραίος» διότι με τέτοιους όρους εξωραϊζετε την έννοια του εβραίου. Αρκεί να λέτε εβραίος...». Δεν λέει σ'αυτό το σημείο τίποτα για «εβραιοσιωνιστές».

Ας σημειωθεί το ότι ο εφέτης Καγκάνης εξέφρασε την αντίθεσή του σε μέρος των παραπάνω κατηγοριών που αφορούν την έκφραση ιδεών προσβλητικών λόγω φυλετικής, εθνικής ή θρησκευτικής καταγωγής.  Όσον αφόρα την προτροπή σε πράξεις ή ενέργειες  που δύνανται να προκαλέσουν μίσος, βίαν ή διακρίσεις εκ μόνου του λόγου της εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής καταγωγής του, η απαλλαγή ήταν ομόφωνη.

Απ’αυτό εμείς οι εβραίοι έχουμε να συνάγουμε το συμπέρασμα ότι η διαδεδομένη σε μας  – αλλά και πολλούς μη εβραίους – άποψη πως η δαιμονοποίηση των εβραίων (με τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, διαστροφές του Ταλμούδ , ή με την γνωστή συκοφαντία του αίματος) καταλήγει στην γενοκτονία μας ΔΕΝ είναι δεκτή από πολλούς, εν οις και η ελληνική δικαιοσύνη. Και πως  η έκφραση ιδεών προσβλητικών για τη θρησκευτική μας καταγωγή δεν είναι κολάσιμη πράξη αν συνοδεύεται με αναφορές σε πράξεις που μας αποδίδονται (ή αποδίδονται σε άλλους εβραίους που παρουσιάζονται με διάφορα ονόματα).

Ας προστεθεί ότι στο μεταξύ ασκήθηκε από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου αίτηση αναίρεσης υπέρ του νόμου, ώστε αν και δεν μπορεί να ανατραπεί το αποτέλεσμα της δίκης δεν θα το αποτέλεσμα της δίκης δεν θα θεωρείται προηγούμενο σε δίκες στο μέλλον. 

Τελειώνοντας, ας πούμε και ένα χωρατό από την αμερικανική αυτή τη φορά δικαιοσύνη. Κάποιος προσήχθη σε δικαστήριο διότι φώναζε στην Νέα Υόρκη «KILL THE PIGS» – στα ελληνικά αποδίδεται «Θάνατος στους μπάτσους» - και αθωώθηκε μια και ο δικηγόρος κάπως έπεισε τους δικαστές ότι εννοούσε τα ροζ (τέλος πάντων, στις σπάνιες περιπτώσεις που είναι καθαρά ..) ζωάκια που κάνουν «οϊνκ». .