Από το αριστερό περιοδικό Principia Dialectica
21/06/09
Σε ένα παρισινό περιοδικό βάσης που λεγόταν Le Proletaire (του διεθνούς κομμουνιστικού κόμματος), μια ομάδα μπορντιγκιστών δημοσίευσε ένα κείμενο που με τον τίτλο: Auschwitz ou le grand alibi (Άουσβιτς ή το μεγάλο άλλοθι). Μέσα σε αυτό ισχυρίστηκαν τα ακόλουθα: «Από την πραγματικότητα της πρώιμης ιστορίας, οι Εβραίοι έβρισκαν τους εαυτούς τους ουσιαστικά στη μεγαλοαστική και τη μικροαστική τάξη. Άρα αυτή η τάξη είναι καταδικασμένη στην ασταμάτητη πρόοδο της συγκέντρωσης κεφαλαίου».
Στην πραγματικότητα οι Εβραίοι κυνηγιούνταν όχι ως μέλη αυτής ή της άλλης τάξης, αλλά ως Εβραίοι. Για τους ναζί, οι Εβραίοι αναπαριστώνται ως ο ίδιος ο διάβολος. Η σύλληψη των Εβραίων στο Τρίτο Ράϊχ ήταν προτεραιότητα. Για παράδειγμα, αν οι στρατιώτες της wehrmacht ήταν να φύγουν με τρένα για κάποια κατεύθυνση, θα αποβιβάζονταν στη στιγμή αν χρειαζόταν κάποιο τρένο για να στείλει Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Οι μπορντιγκιστές – και υπάρχουν ακόμα λίγοι τριγύρω – δεν έχουν ποτέ ασκήσει κριτική σε αυτό το κείμενο, οπότε θα έπρεπε να υποθέσουμε ότι ακόμη το προσυπογράφουν. Χυδαίοι μαρξιστές όπως ήταν στη δεκαετία του ’60, έτσι είναι και στα 2009! Ο μπορντιγκισμός δεν είναι σαν το κρασί, δε γίνεται καλύτερος όσο παλιώνει.
Μέχρι και σήμερα πολλές ομάδες ορθόδοξων μαρξιστών αποτυγχάνουν να κατανοήσουν τι πραγματικά σήμαινε το Ολοκαύτωμα. Πέφτουν στην παγίδα του αντισημιτικού ψέματος ότι το μόνο φταίξιμο στη Μέση Ανατολή ανήκει στο Ισραήλ. Υποστηρίζουν την ιδέα ότι εκατομμύρια Παλαιστίνιοι έχουν «το δικαίωμα επιστροφής». Ο αντισημιτισμός είναι μια αχρεία ιδεολογία. Ο Μεγάλος Μουφτής της Παλαιστίνης είχε κάνει περιοδεία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ. Ήταν ένας από τους δημόσιους υποστηρικτές της Τελικής Λύσης. Στους Εβραίους δεν έχει ποτέ επιτραπεί να ζήσουν ειρηνικά σε αυτό τον ηλίθιο κόσμο, ακόμη λιγότερο στη Μέση Ανατολή. Ο αντισημιτισμός υπήρξε πάντοτε στοιχείο αυτής της περιοχής – και καμία προσπάθεια δεν έχει γίνει από καμία από τις κυβερνήσεις της περιοχής να βοηθήσουν να βρεθεί μια λύση για τα εκατομμύρια των Παλαιστινίων που εκτοπίστηκαν μετά από όλους τους πολέμους που έγιναν εναντίον του Ισραήλ από το 1948. Αυτές οι ελίτ κατηγορούν τους Εβραίους για τα πάντα και άρα οι άνθρωποι δεν κοιτούν να βρουν μια πραγματική λύση για τα προβλήματά τους. Για πολλούς, ο αντισημιτισμός και ο αντικαπιταλισμός είναι συχνά συμβατές ιδεολογίες.
Για μια περαιτέρω ανάλυση του αντισημιτισμού και του εθνικοσοσιαλισμού, βλέπε την μπροσούρα του Moishe Postone (στα ελληνικά εκδόθηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Χουλιγκανιζατέρ, στα αγγλικά βρίσκεται εδώ http://www.autodidactproject.org/other/postone1.html )
ΥΓ: Όσο για τον Αμαντέο Μπορντίγκα, ο αντιφασισμός ήταν τόσο κακός όσο και ο φασισμός. Σε όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπορντίγκα έμεινε σιωπηλός, οπότε ο Μουσολίνι και η αστυνομία του τον άφησαν ήσυχο. Ο Μπορντίγκα ήταν ένας λενινιστής εναντίον του Στάλιν. Ποτέ δεν καταδίκασε το μακελειό της Κροστάνδης το 1921. Για εκείνον ήταν απαραίτητο.