20/01/2010
Abravanel
Αυτό το κείμενο το είχα γράψει πέρσι λίγο καιρό μετά την 5η επίθεση μέσα στο 2009 στο εβραϊκό νεκροταφείο Ιωαννίνων στην οποία είχαν βεβηλώθει οι τάφοι αλλά και οι σωροί, μεταξύ των οποίων της μητέρας του προέδρου της κοινότητας. Δεν το δημοσίευσα ποτέ αλλά ο δεύτερος εμπρησμός της Συναγωγής Ετς Χαΐμ /Δένδρο της Ζωής στα Χανιά μου επιτρέπει να το κάνω τώρα, προσθέτοντας απλώς την νέα επίθεση – απόδειξη ότι οι αντισημιτικές επιθέσεις σε 9 ελληνικές πόλεις μέσα στο 2009 δεν έφτασαν για να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία οτι όσο αγνοεί τον αντισημιτισμό, τόσο το πρόβλημα θα χειροτερεύει.
Το μίσος απέναντι στο διαφορετικό αποτελεί ένα θεμελιώδης κομμάτι κάθε ανθρώπου και κάθε ανθρώπινης κοινωνίας. Χρειάζεται θάρρος και θέληση για να το ξεπεράσουμε και στα σίγουρα αυτό απαιτεί κόπο, επιμονή και συμβολικές πράξεις, όσο και συγκεκριμένες ενέργειες. Ειδικότερα το μίσος ενάντια στους εβραίους υπάρχει εδώ και χιλιετίες για να πιστέψω οτι είναι έτσι εύκολο να εξαλειφθεί με ένα ιστολόγιο, ένα email ή οτι εξαρτάται από σύγχρονους παράγοντες. Αν όμως κάτι με ενοχλεί δεν είναι ο αντισημιτισμός αυτός καθαυτός αλλά η απόλυτη, καθολική και διαχρονική απουσία αντιδράσεων σε αυτόν στην χώρα μας. Αυτό μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα αυτή την είδηση που αφορά τον ούγγρο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Λάζλο Σόλιομ:
Ο Πρόεδρος της Ουγγαρίας αποκάλυψε μια αναστηλωμένη επιγραφή για τον εκλιπών αρχιραβίνο του Μακό, η οποία είχε καταστραφεί σε μια αντισημιτική επίθεση.[...]
Το μνημείο είχε καταστραφεί τον προηγούμενο μήνα και επιπλέον είχε βεβηλωθεί με το μήνυμα “Τι έξι εκατομμύρια; Ψεύτες γουρούνια!”. Ο δράστης συνελήφθη σύντομα μετά και καταδικάστηκε για την μεθυσμένη νυχτερινή επίθεση σε 20 ημέρες κοινωνικής εργασίας.[...]
Ο Σόλιομ είπε ότι ήθελε να στείλει ένα μήνυμα για την σημασία της αλληλοσυνδεδεμένης ιστορίας της Εβραϊκής και Ουγγρικής κοινότητας στο Μακό.
Διαβάζοντας αυτή την είδηση δε μπόρεσα παρά να σκεφτώ με πικρία οτι κάτι τέτοιο στην Ελλάδα όχι μόνο δεν έχει γίνει, αλλά είναι αδιανόητο για τους έλληνες πολιτικούς που φοβούνται μέχρι και να φορέσουν την κιππά μέσα σε μια συναγωγή, από απλή ευγένεια, όπως εγώ βγάζω το καπέλο μου αν μπω σε εκκλησία κατά την διάρκεια μιας λειτουργίας. Δεν είναι οτι μας λείπουν οι ευκαιρίες, όπως θυμάστε το εβραϊκό νεκροταφείο των Ιωαννίνων έχει γίνει δεκάδες φορές στόχος επιθέσεων και μόνο το 2009 σημειώθηκαν 5 επιθέσεις με αυτή του Ιουνίου να είναι μια από τις χειρότερες όλων των εποχών αφού δεν έσπασαν μόνο τους τάφους αλλά τους βεβήλωσαν με αίμα ζώων. Η επίθεση στην μικρή και πολύτιμη Συναγωγή Ετς Χαΐμ/Δένδρο της Ζωής στα Χανιά δεν υπήρξε καν έκπληξη – ήδη πέρυσι τον Ιανουάριο άγνωστοι είχαν προσπαθήσει να βάλουν φωτιά στην Συναγωγή της Βέροιας και να βανδαλίσουν την Συναγωγή της Λάρισας. Δυστυχώς οι αντιδράσεις των τοπικών αρχών είναι παντελώς ανύπαρκτες. Η αντίδραση των τοπικών κοινωνιών; Με την εξαίρεση της Πρωτοβουλίας Πολιτών στα Ιωάννινα, (που λειτουργεί κάτω από εξαιρετικά δυσχερείς συνθήκες και χωρίς πολιτική υποστήριξη), υπήρξε ανύπαρκτη ακόμα και όταν κινδύνευε η ίδια τους η πόλη, όπως στην περίπτωση της οικιστικής δομής της Παλιάς Πόλης των Χανίων. Η κοινωνία των πολιτών και οι πολιτικές οργανώσεις περιορίστηκαν σε γραπτές ανακοινώσεις που μόνος σκοπός τους ήταν να καταχωρηθούν στα πρακτικά των συνεδριάσεων. Στα Ιωάννινα μάλιστα η τοπική οργάνωση της Νεας Δημοκρατίας αρνήθηκε καν την τυπική καταδίκη, γεγονός που δείχνει την την διάβρωση της από ακροδεξιά στοιχεία που θα έπρεπε να ανησυχεί τον νέο αρχηγό της Α.Σαμαρά. Ας μην αναφερθώ στον Υπουργό της “μηδενικής ανοχής” Μ.Χρυσοχοίδη που δεν έλαβε κανένα μέτρο μετά τον πρώτο εμπρησμό. Σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, του Γιώργου Παπανδρέου, η κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη αφού οι αδύναμες αντιδράσεις έγιναν μόνο όταν το θέμα έφτασε στα ξένα ΜΜΕ.
Η Ουγγαρία, στην οποία αναφέρθηκα πριν ούτε παράδεισος είναι, ο Πρόεδρος της μόνο άγιος δεν είναι αλλά και ούτε της λείπουν οι αντισημίτες – το αντίθετο μάλιστα. Αυτό όμως στο οποίο διαφέρει είναι οτι όταν μαζεύονται 1000 νεοναζιστές στην Βουδαπέστη, μαζεύονται ενάντια τους άλλοι 3000 και μεταξύ τους ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.
Θα ήταν εύλογο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας ο οποίος έχει γεννηθεί στα Ιωάννινα να συμμετείχε ο ίδιος σε μια τελετή για την αποκατάσταση των ζημιών, ακριβώς όπως έκανε ο ούγγρος ομόλογος του Λάζλο Σόλιομ. Και δεν εννοώ την τυπική συμμετοχή στις 27 Ιανουαρίου σε αυτό που στην θεωρία είναι Εθνική Ημέρα Μνήμης Ολοκαυτώματος (Νόμος 3218, ΦΕΚ Α/12/27-1-04) αλλά την άμεση απάντηση του σε πράξεις βίας που θα έπρεπε να τον προσβάλουν ως Γιαννιώτη, ως Έλληνα και ως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Να πάει ο ίδιος στην συναγωγή Ετς Χαΐμ ή στο νεκροταφείο της γενέθλιας του πόλης, με την μέγιστη δυνατή δημοσιότητα, να αναγνωρίσει οτι υπάρχει ένα πρόβλημα και να διακηρύξει, δημόσια και όχι με κενά τυπικά λόγια, την βίαιη αντίθεση της Ελλάδας στην διαιώνιση του μίσους. Προφανώς έτσι δεν λύνεται ούτε το πρόβλημα της βίας και ούτε το πρόβλημα του αντισημιτισμού. Αλλά αυτός, ως Πρώτος Πολίτης της χώρας, οφείλει να δώσει το παράδειγμα πριν οδηγηθούμε από τα γκραφίτι, τα βεβηλωμένα νεκροταφεία και τις λαμπαδιασμένες συναγωγές στους ανθρώπους όπως τον Ιούνιο του 1931 στην Θεσσαλονίκη.
Και επειδή αμφιβάλλω το πόσο έχει το παρόν ιστολόγιο στον GReader του, νομίζω οτι το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο, (που φαίνεται να ξυπνάει αργά μεν, σταθερά δε), η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης και οι συνεργάτες του στην Προεδρία της Δημοκρατίας οφείλουν να του το προτείνουν άμεσα.
http://abravanel.wordpress.com/2010/01/20/budapest-ioannina-hania/