"Ελευθεροτυπία"
28/12/2002

Πολύ φοβάμαι πως αν συνεχιστεί αυτή η παραφροσύνη της βίας στη Μέση Ανατολή, και συγκεκριμένα μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, σύντομα ο κόσμος, όπως τον ξέρουμε, δεν θα υπάρχει. Η κατάσταση όχι μόνο έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των δύο λαών, αλλά έχει ξεφύγει τελείως και από τον έλεγχο των δύο ηγετών. Θέλετε παραδείγματα; Πριν από καιρό ο Σαρόν δήλωσε πως λυπάται που δεν σκότωσε τον Αραφάτ στη Βηρυτό το ΄82, ενώ μερικές μέρες πριν ο Αραφάτ ζητούσε από τον θεό να τον αξιώσει να γίνει μάρτυρας στα Ιεροσόλυμα (δηλαδή να σκοτωθεί σκοτώνοντας Ισραηλινούς). Αυτές είναι δηλώσεις υποτίθεται υπεύθυνων ηγετών που αντί να κατευνάσουν τους λαούς τους ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

Το ερώτημα φυσικά είναι πως μπορεί να σταματήσει αυτός ο κατήφορος προς την καταστροφή. Καταρχήν θα πρέπει να ξεκινήσουμε από ορισμένα δεδομένα στα οποία όλοι θα πρέπει να συμφωνήσουν. Και όταν λεω όλοι εννοώ όχι μόνο τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές αλλά και οι ΗΠΑ και η ΕΕ, και τα οποία είναι:

Το ότι ο παλαιστινιακός λαός δικαιούται πατρίδας (από ηθική και πρακτική αν θέλετε άποψη) ούτε κουβέντα. Το ότι ο ισραηλινός στρατός είναι στρατός κατοχής, επίσης ούτε κουβέντα. Το ότι οι Εβραϊκοί οικισμοί είναι παράνομοι, μόνο ηλίθιος θα το αρνηθεί. Από την άλλη ότι το Ισραήλ έχει και αυτό το δικαίωμα να υπάρξει ως κράτος, νομίζω ότι αν κάποιος δεν είναι αντισημίτης εκ φύσεως, θα πει βεβαίως. Όπως επίσης θα συμφωνήσετε ελπίζω μαζί μου ότι το Ισραήλ έχει δικαίωμα να υπάρχει σε ασφαλή σύνορα. Προσέξτε δεν λέω (που θα ήταν ευχής έργο) σε ειρήνη με τους γείτονές του απλώς σε ασφαλή και προστατεύσιμα σύνορα, δηλαδή να μην σκοτώνονται. Τέλος, το Ισραήλ θα πρέπει να προστατεύσει το μέλλον του που σημαίνει ότι δεν μπορεί να δεχτεί 2-4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους πρόσφυγες στο έδαφός του.

Ξεκινώντας λοιπόν με τις παραπάνω προϋποθέσεις, το μόνο που δεν χρειάζονται αυτήν την στιγμή οι δύο πλευρές είναι λάδι στη φωτιά. Τουναντίον, αν είναι υπεύθυνοι ηγέτες και έχουν στο μυαλό τους μόνο το καλό των λαών τους, αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να τους προετοιμάσουν για πολύ οδυνηρές παραχωρήσεις.

Το Ισραήλ πρέπει να καταλάβει ότι οι οικισμοί θα εγκαταλειφθούν μέχρι τελευταίου, η Δυτική όχθη και η Γάζα θα δοθεί ολόκληρη πίσω, ενώ τα Ιεροσόλυμα θα μοιραστούν στα δύο και η παλαιά πόλη, τα ιερά μέρη, θα διοικούνται από τις αντίστοιχες θρησκείες.

Από την άλλη, οι Παλαιστίνιοι θα πρέπει να το πάρουν απόφαση πως το Ισραήλ είναι εκεί για να μείνει. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες του ΄48 δεν θα ξαναγυρίσουν στο Ισραήλ αλλά σαφώς θα αποζημιωθούν οικονομικά. Και το σημαντικότερο, μετά την ειρήνη το παλαιστινιακό κράτος θα πρέπει να χειραγωγήσει τις οργανώσεις αυτές που θα αντιτίθενται στην ειρήνη.

Τέλος το μόνο που δεν χρειάζονται οι δύο πλευρές αυτή τη στιγμή από την διεθνή κοινότητα είναι κατηγορίες ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, αν φταίει ο Αραφάτ ή ο Σαρόν. Τουναντίον, χρειάζονται να τους εμψυχώσουν και να τους δώσουν να καταλάβουν πως οι αμοιβαίες παραχωρήσεις δεν είναι το τέλος του κόσμου αλλά η αρχή.