Του Charles Krauthammer

Washington Post
16.7.2004

Μεταξύ των διαφόρων αρχών που επικαλέστηκε το Διεθνές Δικαστήριο στην πολυδιαφημιζόμενη απόφαση του για τον φράχτη ασφαλείας του Ισραήλ είναι και αυτή: Αποτελεί παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας όταν Εβραίοι ζουν στον Εβραϊκό τομέα της Ιερουσαλήμ. Εάν αυτό σας φαίνεται γελοίο – οι Εβραίοι κατοικούν στην Παλαιά Πόλη της Ιερουσαλήμ από τότε που έγινε πρωτεύουσά τους πριν 3000 χρόνια – είναι επειδή έτσι είναι. Και δείχνει πόσο μακριά τα Ηνωμένα Έθνη και οι συναφείς οργανισμοί του, μεταξύ των οποίων και αυτό το δικαστήριο παρωδία, είναι διατεθειμένα να φτάσουν για να καταδικάσουν το Ισραήλ.

Η κύρια δουλειά του Δικαστηρίου ήταν να διατάξει το Ισραήλ να κατεδαφίσει τον φράχτη ασφαλείας που διαχωρίζει τους Ισραηλινούς από τους Παλαιστινίους. Ο φράχτης έχει ολοκληρωθεί μόνο κατά το εν τέταρτο αλλά ήδη έχει οδηγήσει σε μία εκπληκτική μείωση των επιθέσεων αυτοκτονίας στο Ισραήλ. Τους τελευταίους τέσσερις μήνες, σκοτώθηκαν δύο Ισραηλινοί σε επιθέσεις αυτοκτονίας, σε σύγκριση με τους 166 που σκοτώθηκαν την ίδια χρονική περίοδο, όταν η τρομοκρατία ήταν στο απόγειό της.

Αλλά τι είναι 164 νεκροί Εβραίοι γι’ αυτό το δικαστήριο; Το Ισραήλ βρίσκει επιτέλους έναν τρόπο να σταματήσει την τρομοκρατία και οι 14 εξοχότατοι κρίνουν το μέτρο παράνομο –σε γραπτή γνωμοδότηση 64 σελίδων, όπου δεν εμφανίζεται η λέξη τρομοκρατία ούτε μία φορά (παρά μόνον όταν αναφέρεται σε Ισραηλινούς ισχυρισμούς).

Ναι, ο φράχτης προκαλεί κάποιες δυσχέρειες στους Παλαιστινίους. Κάποιοι απομονώνονται από τα χωράφια τους, κάποια παιδιά από το σχολείο πρέπει να περπατήσουν πολύ πιο μακριά να πάνε στα μαθήματά τους. Αυτό είναι ατυχές. Συγκριτικά όμως στο μέτρο της ανθρωπιάς, είναι πολύ πιο ατυχές το γεγονός ότι 1000 Ισραηλινοί είναι νεκροί από την Παλαιστινιακή τρομοκρατία, ενώ χιλιάδες άλλοι έχουν μείνει με φρικτό τρόπο ακρωτηριασμένοι, μεταξύ των οποίων και Ισραηλινά παιδιά του σχολείου τα οποία έχουν καρφιά, βίδες και θραύσματα μετάλλου μέσα στα μυαλό τους και την σπονδυλική τους στήλη και τα οποία δεν πρόκειται ποτέ να ξαναπερπατήσουν στο σχολείο.

Από την ασφαλή απόσταση των 2000 μιλίων, το δικαστήριο ανακοίνωσε ότι «δεν πείστηκε» ότι το φράγμα που κτίζει το Ισραήλ αποτελεί αναγκαίο μέτρο ασφαλείας. Η απόφαση του βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι ο φράχτης παραβιάζει τα «ανθρώπινα» δικαιώματα των Παλαιστινίων – όπως το «δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην παιδεία και σε ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο όπως καταγράφεται στην Διεθνή Συνθήκη για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα και την Συνθήκη του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Είμαι σίγουρος ότι αυτές οι συνθήκες αποτελούν υπέροχα έγγραφα. Είναι επίσης έγγραφα χωρίς κανένα βάρος – πόσες χώρες θα καταδικάζονταν για την αποτυχία τους να προσφέρουν ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο;» εκτός βέβαια εάν αυτό αφορά το Ισραήλ. Τότε οποιοδήποτε έγγραφο μας κάνει.

Αυτό που ολοκληρώνει την παρωδία είναι ότι αυτή η απόρριψη του δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα διαβάστηκε ενώπιον του δικαστηρίου από τον Πρόεδρο, τον Δικαστή που εκπροσωπούσε την Κίνα, η κυβέρνηση της οποίας σφάγιασε εκατοντάδες από τους πολίτες της επειδή έκαναν ειρηνικές διαδηλώσεις στην Πλατεία του Τιέναμεν Το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν έχει δώσει μία τόσο αναίσχυντη παράσταση υποκρισίας από τότε που η Λιβύη έγινε Πρόεδρος της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Επιπλέον, το δικαστήριο δεν είχε την δικαιοδοσία να κρίνει την υπόθεση. Είναι ένα δικαστήριο διαιτησίας, που προϋποθέτει την συμφωνία όλων των εμπλεκόμενων πλευρών. Οι Ισραηλινοί, γνωρίζοντας ότι η τράπουλα ήταν σημαδεμένη, αρνήθηκαν να συμφωνήσουν. Δεν ήταν μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες που δήλωσαν ότι η υπόθεση ήταν εκτός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ρωσία, που σίγουρα δεν είναι πράκτορες των Σιωνιστών.

Παρόλα αυτά το δικαστήριο προχώρησε, αποκαλύπτοντας την προκατάληψή του σε κάθε φράση. Για παράδειγμα, η γνωμοδότηση αναφέρεται στον φράχτη ως ένα «τείχος.» Στην πραγματικότητα πάνω από το 93% της έκτασης του αποτελείται από φράχτες, γούρνες, και ηλεκτρονικές συσκευές που παρεμποδίζουν την διείσδυση τρομοκρατών. Αποτελείται από τείχος σε λιγότερο από 1 χιλιόμετρο σε κάθε 15, γενικά σε περιοχές τις οποίες έχουν χρησιμοποιήσει ένοπλοι Παλαιστίνιοι για να πυροβολήσουν εναντίον Ισραηλινών οδικών αρτηριών και χωριών. Οι αισθητήρες και οι γούρνες δεν μπορούν να σταματήσουν τις σφαίρες.

Η μακροσκελής αναφορά του Δικαστηρίου στην ιστορία της διένεξης είναι εξίσου διεφθαρμένη. Για παράδειγμα, το 1947, ο ΟΗΕ διαχώρισε την Παλαιστίνη σε δύο κράτη – ένα Εβραϊκό, και ένα Αραβικό. Όταν αποχώρησαν οι Βρετανοί και το Ισραήλ διακήρυξε την ανεξαρτησία του, πέντε Αραβικά κράτη αντέδρασαν άμεσα εξαπολύοντας έναν πόλεμο, εισβάλλοντας στο Ισραήλ με την δεδηλωμένη πρόθεση να καταστρέψουν το νεοσύστατο κράτος. Πώς αποδίδει αυτό το γεγονός το Δικαστήριο; Στις 14 Μαΐου 1948, το Ισραήλ διακήρυξε την ανεξαρτησία του . . . μετά ξέσπασε μία ένοπλη σύρραξη μεταξύ του Ισραήλ και ενός αριθμού Αραβικών κρατών.» Ξέσπασε; Λες και τρία χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, χωρίς σχεδόν καθόλου όπλα, μία μικροσκοπική χώρα 600 000 Εβραίων αποφάσισε να εξαπολύσει έναν πόλεμο εναντίον πέντε Αραβικών κρατών με 30 εκατομμύρια πληθυσμό.

Το Ισραήλ σωστά θα κάνει να αγνοήσει την απόφαση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ενεργώντας με τιμή, σε έναν κόσμο με μία παντελή έλλειψη τιμής, σε σχέση με το Ισραήλ, θα υποστηρίξει αυτή την θέση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένας από τους υπογράφοντες σε αυτή την προσπάθεια να αναγκαστεί το Ισραήλ να κατεδαφίσει το πιο αποτελεσματικό μέτρο πρόληψης για την σφαγή αθώων Εβραίων ήταν ένας δικαστής από την Γερμανία. Η δουλειά συνεχίζεται.