Σχόλιο της Daily Telegraph
19/07/2004

Φαίνεται ότι ο Ισραηλινός τοποθετείται πάντοτε στην πλευρά του αδίκου. Για δεκαετίες η καλώς σκεπτόμενη κοινή γνώμη απαιτεί την αποχώρηση του Ισραήλ από τα Κατεχόμενα Εδάφη.


Νωρίτερα φέτος, προς γενική έκπληξη, ο Αριέλ Σαρόν ανακοίνωσε μία αποχώρηση χωρίς όρους από την Λωρίδα της Γάζας. Το αποτέλεσμα ήταν ένας μικρός εμφύλιος πόλεμος στη Γάζα -πολύ γενικόλογα -μεταξύ της παλαιάς φρουράς των εμιγκρέδων και μίας νέας γενιάς ντόπιων στρατευμένων Παλαιστίνιων, που γαλουχήθηκαν εκεί. Αλλά για πολλούς σχολιαστές της Δύσης, κατά κάποιο τρόπο αυτό αποτελεί και πάλι λάθος του Ισραήλ.


Μας υπενθυμίζει την δήλωση του Μεναχέμ Μπέγκιν μετά τις σφαγές στην Σάμπρα και Σατίλλα το 1982: “Οι γκογίμ (μη Εβραίοι) σκοτώνουν γκογίμ και μετά έρχονται να κρεμάσουν τους Εβραίους.»


Είναι αλήθεια ότι επισήμως το Ισραήλ είναι ακόμα η δύναμη κατοχής, με τις νομικές ευθύνες που συνεπάγεται αυτό το καθεστώς. Αλλά η επικείμενη αποχώρηση έχει κάνει τους ανθρώπους στην Γάζα να σκεφτούν σοβαρά για το πώς θα ήθελαν να είναι η διακυβέρνησή τους.


Και είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι και πολύ ενθουσιώδεις για τον Γιασέρ Αραφάτ. Ο διορισμός του εξαδέλφου του, Μούσα Αραφάτ, ήταν η αφορμή για την δυσαρέσκεια. Ο κύριος Αραφάτ μπορεί να αποτελεί ηρωικό σύμβολο στα μάτια πολλών Αράβων, αλλά από την αρχή η διοίκησή του ήταν σπιλωμένη με την διαφθορά και τον νεποτισμό.


Με οποιοδήποτε μέτρο απέτυχε να δώσει καλή διακυβέρνηση στον λαό του. Πριν τέσσερα χρόνια, στο Κάμπ Ντεϊβιντ του προσφέρθηκε η κυριαρχία όλης της Γάζας, σχεδόν όλης της Δυτικής Όχθης και ενός μεγάλου τμήματος της Ιερουσαλήμ. Απέρριψε την πρόταση, ενώ αντίθετα εξαπέλυσε την δεύτερη Παλαιστινιακή εξέγερση.


Αυτό έφερε τον θάνατο και την δυστυχία στο Ισραήλ, αλλά για τους Παλαιστίνιους αποτέλεσε καταστροφή που οδήγησε στη βία, την στέρηση, το κλείσιμο των συνόρων και την συρρίκνωση του βιοτικού επιπέδου – για να μην αναφερθούμε στην δικτατορική κυβέρνηση.


Αυτή η εφημερίδα από καιρού έχει υποστηρίξει μία λύση δύο κρατών, - που θα επέτρεπε στους Ισραηλινούς και Παλαιστινίους να ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλον σε ασφαλή σύνορα. Γίνεται όλο και πιο σαφές ότι όσο ο Αραφάτ διατηρεί την επιζήμια επιρροή του, τέτοια λύση δεν είναι εφικτή.


Το Ισραήλ έχει κάνει ότι μπορεί για να περιθωριοποιήσει τον παλαίμαχο πολεμιστή, χωρίς να φτάσει στην εκτέλεση ή την αναγκαστική εξορία του. ‘Ίσως τώρα οι Παλαιστίνιοι θα πετύχουν εκεί που απέτυχαν οι Ισραηλινοί και θα θέσουν στο περιθώριο τον άνθρωπο που έχει αποδείξει ότι αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη.


Η τραγωδία της Παλαιστίνης από το 1948 είναι η αποτυχία των ηγετών της να έρθουν σε συμφωνία με ρεαλιστικούς όρους. Ίσως επιτέλους οι Παλαιστίνιοι να πάρουν αυτό το μάθημα..