Του Γηδεών Λεβί Haaretz

29/08/2005



 Ένα κόμμα χωρίς ηγέτη αναζητά έναν ηγέτη χωρίς κόμμα. Αυτή είναι η παρούσα πολιτική πραγματικότητα και υπάρχει μόνο μία σωστή απάντηση: το Εργατικό, ένα κόμμα χωρίς ηγέτη, θα συγχωνευτεί με τον Σαρόν, έναν ηγέτη δίχως κόμμα. Αυτή είναι η καλύτερη πρόταση μέσα στη θλιβερή πολιτική πραγματικότητα.

Σύμφωνα με μία έρευνα που δημοσιεύτηκε στην Maariv την Πέμπτη (25.8), αυτή είναι επίσης και η πιο συμφέρουσα. Όχι λιγότεροι από το 54% των ερωτηθέντων προτιμούν ένα νέο κόμμα το οποίο θα ενώσει το Εργατικό με τον Σαρόν και το Shinui (κεντρώο αντιθρησκευτικό). Αυτό το κόμμα δεν θα εξασφαλίσει ένα πραγματικά νέο μέλλον, αυτή είναι όμως η καλύτερη από τις υπάρχουσες δυνατότητες.

Το Εργατικό Κόμμα σήμερα δεν είναι τίποτα λιγότερο από ένα σκελετώδες οικοδόμημα: ένα σύστημα από σάπια παρακλάδια, απομεινάρια μιας δόξας από το μακρινό παρελθόν, και με αδύναμη και ηττημένη ηγεσία. Ο Σαρόν είναι σήμερα ένας ηγέτης με αποδεδειγμένη επιτυχία. Το Shinui θα φέρει επιπλέον ψηφοφόρους. Είναι πολύ απλό. Στον επιχειρηματικό κόσμο αυτό θα συνέβαινε τάχιστα: η ανάληψη της διοίκησης ενός σκελετώδους οργανισμού από έναν ταλαντούχο άνδρα, προκειμένου να το μεταμορφώσει σε μια επικερδής εταιρία. Στον πολιτικό κόσμο όμως, υπάρχουν περιττά εμπόδια.

Ένα τέτοιο εμπόδιο, το κυριότερο φαινομενικά, μπορεί εύκολα να εξαλειφθεί- το ιδεολογικό εμπόδιο. Ιδεολογία; Το Εργατικό Κόμμα τώρα κυματίζει μία και μοναδική σημαία την οποία με μοχθηρή ειρωνεία επισείει και ο Σαρόν: τη σημαία της απεμπλοκής. Οι ηγέτες του Εργατικού Κόμματος είναι πλέον περήφανοι για τους εαυτούς τους επειδή η απεμπλοκή δεν θα είχε πραγματοποιηθεί εάν δεν είχαν προσχωρήσει στην κυβέρνηση. Κανείς τους δεν εξηγεί γιατί δεν το είχαν πραγματοποιήσει νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της δικής τους ηγεσίας. Συνεπώς, η κουρελιασμένη σημαία δεν έχει νόημα. Για παράδειγμα, ακόμα και όταν τα μέλη της λένε, περιστασιακά, τα σωστά πράγματα σχετικά με την ειρήνη, δεν τολμούν να τα θέσουν σε εφαρμογή.

Ο Shimon Peres υπήρξε δύο φορές πρωθυπουργός , υπουργός Εξωτερικών και υπουργός Αμύνης και ποτέ δεν ξερίζωσε ούτε ένα φυτό από κήπο που βρίσκεται σε κάποιον από τους οικισμούς- συμπεριλαμβανομένων των πρώτων για των οποίων την ίδρυση έχει ευθύνη ο ίδιος. Γιατί δεν ηγήθηκε της απομάκρυνσης από τη Γάζα, μιας πράξης που εξαίρεται τόσο πολύ σήμερα; Γιατί φοβόταν. Η απομάκρυνση από τη Γάζα ήταν πιθανή και θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό, συνέβη όμως υπό την ηγεσία του Σαρόν. Συνεπώς η συγχώνευση του Σαρόν και του Εργατικού Κόμματος είναι πιθανόν ο σωστός συνδυασμός.

Αυτή η συγχώνευση πιθανόν να προμηνύει κάτι καλό για τον Peres. Τα κατορθώματα τα οποία θεωρούνται τα μεγαλύτερα στην πολιτική του βιογραφία τα πραγματοποίησε πάντοτε όντας Νο2 και μόνο ως Νο2 υπό τον David Ben-Gurion και τον Yitzhak Rabin. Πάντοτε άκμαζε υπό τη σκιά ενός άλλου ηγέτη. Συνεπώς, το να ενώσει την τάξη του με εκείνη του Σαρόν είναι πιθανόν να επισφραγίσει την επιτυχία του.

Το βιογραφικό υπόβαθρο του Σαρόν σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να του σταθεί εμπόδιο. Ο αγρότης και στρατηγός που μεγάλωσε σε αγροτικό συνεταιρισμό συνδεδεμένο με το Εργατικό Κόμμα, θα αισθανθεί περισσότερο άνετα στο Εργατικό Κόμμα συγκριτικά με τους τελευταίους Zampotinskyists και τους πρώτους από τους Feiglinites του κόμματός του. Ο Σαρόν δεν έχει να αναζητήσει τίποτα πλέον στο Likud και το Εργατικό Κόμμα έχει παλέψει πολύ και ήδη φθαρεί χωρίς θαρραλέα ηγεσία, κάτι το οποίο προφανώς του λείπει.

Ως κόμμα της πλειοψηφίας, καθοδηγούμενο από τον Σαρόν, θα μπορούσε να κάνει μερικά ακόμη βήματα έστω και σεμνά, όπως η αποχώρηση, προς την σωστή κατεύθυνση. Εάν ο Σαρόν αγνοήσει τις αναλύσεις των ειδικών και δεν στραφεί προς τα δεξιά, θα ανακαλύψει πως ο δρόμος προς την υποστήριξη της πλειοψηφίας μέσα στο Ισραήλ αλλά και έξω καθώς και ο δρόμος προς τα βιβλία της ιστορίας είναι περισσότερο ανοιχτός τώρα παρά ποτέ. .

Με τους οικισμούς των εποίκων σε πλήρη καταστροφή, όπως αξίζει να είναι, με την ηγεσία του Yesha εκτεθειμένη σαν χάρτινη τίγρης, με μια τρομακτικά απαθή πλειοψηφία και με την πιο μετριοπαθή Παλαιστινιακή ηγεσία που υπήρξε ποτέ, είναι πλέον πιθανό να τρέχει μπρος ολοταχώς. Για να γίνει αυτό χρειάζεται θάρρος και πλειοψηφία. Ίσως ο Σαρόν να παράσχει το θάρρος, καθώς το Εργατικό Κόμμα και το Shinui θα παράσχουν την πλειοψηφία. Υπάρχει καλύτερη συμφωνία από αυτή;

Όμως η σκέψη πως η συγχώνευση του Σαρόν με το Εργατικό Κόμμα είναι η μοναδική πολιτική λύση στον ορίζοντα είναι καταθλιπτική. Αυτοί είναι δύο πολιτικοί παίκτες που έχουν προκαλέσει χιλιάδες φορές περισσότερο κακό παρά καλό, στο όνομα της ειρήνης. Είναι πρωταθλητές της κατοχής. Έπαιξαν έναν αποφασιστικό ρόλο στην εγκατάσταση και την ενδυνάμωση της εγκληματικής επιχείρησης εποικισμού, στην σκληρότητα της κατάληψης και στην ανοχή της συνέχισης αυτής για τόσα πολλά χρόνια. Όμως ποια είναι η πιο ρεαλιστική εναλλακτική λύση; Μια κυβέρνηση του Likud καθοδηγούμενη από τον Benjamin Netanyahu; Άλλη μια αποτυχία από το Εργατικό Κόμμα καθοδηγούμενο από τον Peres;

Δεν θα γίνει το “μεγάλο μπαμ” εδώ. Το γεγονός πως οι σχολιαστές διαλέγουν τόσο δραματικούς όρους για να περιγράψουν μια αλλαγή η οποία είναι εξ’ολοκλήρου διοικητική, είναι κυρίως απόδειξη των χαμηλών προσδοκιών που υπάρχουν. Αληθινό «μπαμ» θα γίνει μόνο εάν εμφανιστεί κάποιο κόμμα το οποίο προσφέρει ένα εντελώς διαφορετικό μονοπάτι από εκείνο που έχει ακολουθήσει ως τώρα το Ισραήλ. Όμως, σύμφωνα με την υπάρχουσα πραγματικότητα, αυτά είναι μάταια όνειρα. Συνεπώς, θα πρέπει να ξεχάσουμε το “μεγάλο μπαμ” και να συμβιβαστούμε με ένα μικρό: Ο Σαρόν αναλαμβάνει την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος προκειμένου να κάνει ένα ή δύο βήματα πιο πέρα , έως ότου υπάρξει μια αλλαγή στη συνείδηση και γεννηθεί μια θαρραλέα ηγεσία η οποία θα προκαλέσει το “μεγάλο μπαμ”.

Ο Αριέλ Σαρόν ηγέτης του Εργατικού Κόμματος; Δεν είναι και τόσο ωραία λύση, ίσως όμως όχι και τόσο τρομακτική σε σχέση με την υπάρχουσα εναλλακτική.

 

http://www.haaretz.com/hasen/pages/ShArtVty.jhtml?sw=party+leader+sharon&itemNo=618587