Πέρα από τους εναγκαλιασμούς και τα συγχαρητήρια που στέλνει στον Αριέλ Σαρόν έπειτα από την αποχώρηση από την Λωρίδα της Γάζας, παρασκηνιακά, ο Πρόεδρος Μπούς πιέζει τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό. Περισσότερο από όλα τα κοπλιμέντα, αυτό προέχει για τον Σαρόν είναι η Κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναγνωρίσει την ισραηλινή αποχώρηση από την Λωρίδα της Γάζας ως το επίσημο τέλος της κατοχής στην περιοχή. Από εκεί και πέρα θα είναι σύντομος ο δρόμος για μία ανακοίνωση του ΟΗΕ ότι το Ισραήλ δεν φέρει πλέον την ευθύνη γι’ αυτό που συμβαίνει στην Λωρίδα της Γάζας. Εφόσον η διεθνής κοινότητα, με πρώτη τις ΗΠΑ, δεν αναγνωρίζει την αποχώρηση ως το τέλος της κατοχής, αυτό θα σημαίνει ότι το Ισραήλ έχασε τις κοινότητες και παραχώρησε τον στρατιωτικό έλεγχο της περιοχής αλλά συνεχίζει να θεωρείται δύναμη κατοχής, με όλα τα νομικά και πολιτικά συνεπακόλουθα που αυτό συνεπάγεται. Ο Μπούς, με όλη την φιλία που έχει για τον Σαρόν, δεν μοιράζει χάρες. Το τίμημα για την αναγνώριση του τέλους της κατοχής στην Γάζα θα είναι να επιτραπεί η ελεύθερη μετακίνηση των Παλαιστινίων στην Δυτική Οχθη και μεταξύ της Δυτικής Οχθης και της Γάζας.

Και να που ξαφνικά μπορούν να απομακρύνθουν τα μπλόκα και να ανοίξουν οι δρόμοι. Ξαφνικά το Υπουργείο Αμυνας ανακάλυψε το μυστικό των διαφορετικών αριθμών – 143 μπλόκα και εμπόδια εμφανίζονται στους χάρτες του Γραφείου του ΟΗΕ για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Θεμάτων, τα οποία δεν αναφέρονται καθόλου στους χάρτες του Ισραηλινού Υπουργείου Αμυνας. Μία προσεχτική έρευνα που έγινε πρόσφατα αποκάλυψε ότι από την περίοδο της Επιχείρησης «Προστατευτική Ασπίδα» την Ανοιξη του 2002, ο κάθε διοικητής τάγματος συμπεριφέρεται σαν να είναι ο βασιλιάς της περιοχής που βρίσκεται υπό την δικαιοδοσία του. Οταν το επιθυμεί, κλείνει μία οδική αρτηρία. Οταν θέλει άρει την πολιορκία ενός χωριού. Συνήθως δεν μπαίνουν στον κόπο να τα αναφέρουν αυτά στους ανώτερούς τους. Δεν πρέπει τότε να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι για όλα αυτά τα χρόνια αξιωματούχοι του Υπουργείου Αμυνας και της Κυβέρνησης διέψευδαν τους ισχυρισμούς διπλωματών και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τον αυξημένο αριθμό των μπλόκων.

Η εξάρτηση στα μπλόκα καθιστά πιο δύσκολο για τους στρατιωτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους να ξεκόψουν την συνήθεια να αποκλείσουν την Λωρίδα της Γάζας, ακομά και μετά από την έκκενωση όλων των κατοίκων και την ολοκλήρωση των προετοιμάσιών των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων για την αποχώρησή τους. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ακόμα και ο ίδιος ο Σαρόν δεν έχει καταλάβει καλά την νέα πραγματικότητα που δημιουργήθηκε στην Γάζα. ‘Επειτα από 38 χρόνια κατοχής, το Ισραήλ βρίσκεται στα πρόθυρα να χάσει την πλήρη ελευθερία επιχειρήσεων που είχε σε αυτό το κομμάτι γης. Μία ένδειξη αυτής της κατάστασης είναι η παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας, Γκιόρα Αϊλαντ, ο οποίος προσπάθησε με την Παλαιστινιακής Αρχή να διευθετήσει τις διαδικασίες που θα δίεπουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών μετά την αποχώρηση, και ο οποίος παραγκωνίστηκε από το Υπουργείο Αμυνας.

Δεν θα βρίσκεται εκεί για να διεξάγει έρευνα για αυτούς που φέρουν την ευθύνη για την κωλυσιεργία στο κτίσιμο συνοριακών διαβάσεων και τελωνειακών γραφείων στα σύνορα μεταξύ Γάζας, Ισραήλ και Δυτικής Οχθης.

Ο Αϊλαντ δεν θα υπάρχει όταν θα διεξαχθεί έρευνα για εκείνους που υποσχέθηκαν ότι η διέλευση μεταξύ της Αιγύπτου και της Γάζας θα περνά από έναν νέο ισραηλινό συνοριακό σταθμό στο Κέρεμ Σαλόμ. Γιατί δεν αντιδρούν οι Παλαιστίνιοι; Πρώτον, επειδή γνωρίζουν ότι ο σταθμός δεν θα είναι έτοιμος στην ώρα του. Δεύτερον, τι θα μπορούσε να κάνει το Ισραήλ εάν μετατραπεί τελικά η Ράφα όχι μόνο σε σημείο εξόδου από την Γάζα, αλλά και σε σημείο εισόδου; Να επιστρέψει στην Λωρίδα της Γάζας; Το ίδιο ισχύει και για το αεροδρόμιο. Οταν ένα αεροσκάφος των Κινέζικων Αερογραμμών θα ζήτησει άδεια προσγείωσης στο ανακαινισμένο αεροδρόμιο της Γάζας, θα στείλει ο Ντάν Χαλούτζ τα φιλαράκια του στην πολεμική αεροπορεία να το αναχαιτήσει;

Ποιός είναι ο εχθρικός τρομοκράτης;

Λιγό μετά από τον πυροβολισμό επιβατών σε λεωφορείο στο Σφαράμ, ο Πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν, περιέγραψε τον στρατιώτη από την Ταπούαχ, τον Εντεν Νατάν Ζάντα, ώς «εναν αιμοσταγή τρομοκράτη, που ήθελε να βλάψει αθώους ισραηλινούς πολίτες.» Και για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία, ο Σαρόν προσέθεσε ότι: «Αυτή η τρομοκρατική ενέργεια αποτελεί μία εκσεμμένη προσπάθεια να πλήγει ο κοινωνικός ιστός των σχέσεων μεταξύ όλων των πολιτών του Ισραήλ.» Και συνέχισε: «Η τρομοκρατία που πραγματοποίεται από πολίτες εναντίον άλλων πολιτών είναι το πιό επικίνδυνο πράγμα για το μέλλον το Κράτους του Ισραήλ και για την σταθερότητα της δημοκρατίας του.» Ο Σαρόν δεν αρκέστηκε στα λόγια. Εσπευσε να ανακοινώσει ότι έδωσε εντολή στο Εθνικό Ιδρυμα Ασφαλίσεων να αναγνωρίσει εκείνους που σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν ως θύματα εχθρικής ενέργειας. Προφανώς ο Πρωθυπουργός δεν γνωρίζε ότι για να «οφεληθεί» κανείς από τον νόμο για την αποζημίωση θυμάτων εχθρικών ενεργειών, δεν αρκεί να έχει πυροβοληθεί από έναν «αιμοσταγή τρομοκράτη, που ήθελε να βλάψει αθώους ισραηλινούς πολίτες.» Πρέπει κανείς να είναι σίγουρος ότι ο τρομοκράτης είναι εγγεγραμένο μέλος με ταύτοτητα μίας οργάνωσης εχθρικής προς το Ισραήλ. Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι ελάχιστες όταν ο δολοφόνος ανήκει στην εβραϊκή θρησκεία.

Απαντώντας για το θέμα, το γραφείο του Υπουργού Αμυνας δήλωσε ότι σύμφωνα με τον γενικα αποδεκτό προσδιορισμό των αρχών, συμπεριλαμβανομένου και του πρώην Γενικού Εισαγγελέα, Ελιάκιμ Ρούμπινσταϊν, ο οποίος ζητήθηκε να εξετάσει το θέμα, η πρόθεση του κοινοβουλίου με την χρήση του όρου «εχθρικός προς το Ισραήλ» προσδιορίζεται ως εχθρικός μόνο για την ύπαρξη του κράτους και όχι προς τις αξίες, τα συμφέροντά του ή της αποφάσεις της Κνέσετ. Συμφωνά με αυτόν τον γενικά αποδεκτό προσδιορισμό, ο Εντεν Νατάν Ζάντα καθώς ο και Γιγκάλ Αμίρ, δεν ήταν μέλη εχθρικών οργανώσεων και επομένως τα θύματά τους δεν δικαιούνται να λάβουν αποζημιώσεις που έχουν διατεθεί για θύματα τρομοκρατίας. Ούτως ή άλλως, ενήργησαν πιστεύοντας ότι οι πράξεις τους όχι μόνο δεν βλάπτουν την ύπαρξη του κράτους αλλά αντίθετα ότι το υποστηρίζουν.

Ο Ρούμπινσταϊν πρότεινε να τροποποιηθεί ο νόμος ή να συσταθεί μία διυπουργική επιτροπή με την αρμοδιότητα να εγκρίνει ειδικές περιπτώσεις αποζημιώσεων «πέρα από το γράμμα του Νόμου.» Η κυβέρνηση επέλεξε την δεύτερη λύση και διόρισε μία επιτροπή που αποτελείται από εκπροσώπους των Υπουργείων Αμυνας και Δικαιοσύνης καθώς και του Εθνικού Ιδρύματος Ασφαλίσεων.

Εάν ο Νατάν Ζάντα ήταν μέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ, οι γονείς των αδερφών Χαζάρ και Ντίνα Τούρκι, η χήρα και τα παιδιά του Νάντρ Ηαϊκ, και οι δεκάδες τραυματίες (ο οδηγός του λεωφορείου, Μισέλ Μπαχούτ, ο οποίος αναγνωρίστηκε ώς θύμα εργατικού ατυχήματος) θα είχαν το δικαίωμα να λάβουν την αποζημίωση που δίδεται στις οικογένειες στρατιωτών που έπεσαν στον πόλεμο σύμφωνα με τον Νομο για τους Στρατιώτες που Επεσαν στην Μάχη (αποζημιώση και αποκατάσταση) του 1950. Επειδή ο δολοφόνος ήταν μέλος καχανιστικής οργάνωσης θα πρέπει να αρκεστούν σε μία μόνο αποζημίωση «πέρα από το γράμμα του Νόμου.» Το Υπουργείο Αμυνας είπε ότι η αποζημίωση υπολογίζεται με την κεφαλοποίηση του συνηθισμένου ποσού των μηναίων αποζημιώσεων και ότι η διαφορά «δεν είναι μεγάλη.» Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως το Υπουργείο θα συμπεριφερθεί στα ορφανά παιδιά των τεσσάρων Παλαιστινίων εργατών από το Σιντζίλ που έπεσαν θύματα του Ασερ Βάισγκαν από το Σβούτ Ραχέλ.

Ο βουλευτής Τζαμάλ Ζαχάλκα (Μπαλάντ) βλέπει μία άμεση σύνδεση μεταξύ του νόμου που κάνει διακρίσεις εναντίον Ισραηλινών Αράβων που τραυματίστηκαν από Εβραίους τρομοκράτες και την απόφαση της Κνέσετ να απαλλάξει το κράτος από οποιαδήποτε υποχρέωση να αποζημιώσει αθώους Παλαιστίνιους αμάχους που τραυματίστηκαν σε επιχειρήσεις των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων στις περιοχές. Περιμένει από τον Σαρόν να τηρήσει την υπόσχεσή του στους κατοίκους του Σφαράμ προβαίνοντας σε τροποποίηση του νόμου για τα θύματα εχθρικών ενεργείων ώστε ο νόμος να ορίζει ότι μία οργάνωση «εχθρική προς του Ισραήλ», είναι οποιαδήποτε οργάνωση κάνει έκκληση να βλαφθούν ισραηλινοί πολίτες, με πολιτικά ή θρησκευτικά κίνητρα. Αναφέρεται π.χ. σε καχανιστικές οργανώσεις όπως το Μεϊρ Λενταβίντ. Ενα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε η οργάνωση κάνει έκκληση στο κοινό να συμβάλλει στην κατασκευή ένος «εκπαιδευτικού κέντρου» στο Κφάρ Ταπούαχ, που θα κηρύττει το δόγμα του ραββίνου Μεϊρ Καχάνε. Το φυλλάδιο αναφέρει ότι η Ισραηλινή Κυβέρνηση δίνει το ισόποσο για κάθε συνεισφορά.

Ενας Εβραίος διώχνει κάτοικο της Χεβρώνας.

Στο νέο σχολικό έτος, τα παλαιστινιακά σχολεία στην περιοχή H2, που συνορεύει με την Εβραϊκή Κοινότητα στην Χεβρώνα, δεν υποφέρουν από έλλειψη αιθούσων διδασκαλίας. ‘Ομως το σωματικό και ψυχολογικό άγχος των μαθητών αυξάνεται κάθε χρόνο. Σύμφωνα με νέα έκθεση του Γραφείου του ΟΗΕ για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Θεμάτων, ο αριθμός των μαθητών στα τρία σχολεία της περιοχής έχει μειωθεί κατά το ήμισυ από τον Σεπτέμβριο του 2000. Στο σχολείο «Κόρντομπα», ο αριθμός των μαθήτων το 2004 – 2005 μειώθηκε από τους 194 στους 88. Στο σχολείο «Αλ Φία», μειώθηκε από τους 327 στους 222, και στο σχολείο «Αλ Ιμπαϊμίγια» μειώθηκε ραγδαία από τους 532 στους 352 μαθητές. Υπήρξε επίσης και ραγδαία μείωση στην απόδοση των μαθητών. Σύμφωνα με στοιχεία του Παλαιστινιακού Υπουργείου Παιδείας, οι βαθμοί των μαθητών στην περιοχή H2 είναι σε σημαντικό βαθμό χαμηλότεροι από το μέσον όρο των βαθμών των άλλων μαθητών στην πόλη. Δύο σχολεία της περιοχής βρίσκονται στις θέσεις 40 και 41 στην γενική κατάταξη των 43 σχολείων στην Χεβρώνα.

Ο λόγος δεν είναι η μείωση της φυσικής αύξησης του πληθυσμού ή της ανάγκης για παιδεία, αλλά η αυξανόμενη φυγή από την πόλη και ο αυξανόμενος φόβος των γονέων και των παιδιών. Το Γραφείου του ΟΗΕ για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Θεμάτων, κάνει αναφορά σε συστηματικές επιθέσεις από τους Εβραίους κατοίκους της Χεβρώνας εναντίον των Αράβων γειτόνων τους, εναντίον παιδιών και ενηλίκων – σε μία προσπάθεια να τους διώξουν από την Παλαιά Πόλη της Χεβρώνας. Οι οικογένειες που ζούν κοντά στον Μπαρούχ Μαρζέλ και τους γείτονές του, οι οποίοι έχουν το προπύργιο τους στο Τέλ Ρουμέϊντα, υποφέρουν περισσότερο απ΄ όλους τους άλλους. Οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι δεν τολμούν να βγούν από τα σπίτια τους χωρίς την συνοδεία στρατιωτών των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων. Πολλές οικογένειες δεν άντεξαν την πίεση και έφυγαν από τα σπίτια τους. Το κλείσιμο μαγαζιών στην λιανική αγορά εξαιτίας του φόβου των εποίκων, επίσπευσε την μείωση του εισόδηματος του πληθυσμού πολύ κάτω από το όριο της φτώχειας. Ο μέσος όρος του εισοδήματος των νοικοκυριών δεν ξεπερνά τα 700 Σέκελ. Οι περίπου 2500 οικογένειες στην περιοχή είναι οι τελευταίοι κάτοικοί της Δυτικής Οχθης που λαμβάνουν δέματα με τρόφιμα από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Τα μέτρα ασφάλειας δυσκολεύουν το έργο των υπηρεσιών άμεσης δράσης να παράσχουν τρόφιμα στους πολιορκημένους. Τα τελευταία πέντε χρόνια μειώθηκαν σημαντικά οι κλήσεις για ασθενοφόρα από τρείς την ημέρα σε μία. Γυναίκες που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της εγκυμοσύνης μένουν με συγγενείς ή φίλους, οι γείτονες των οποίων δεν κρεμούν στα μπαλκόνια τους πανό που γράφουν «Ενας Εβραίος δεν διώχνει άλλους Εβραίους.»