YNET Τετάρτη 21.2.2018
Nahum Barnea

Το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός αισθάνεται ότι τον διώκουν δεν σημαίνει και ότι όντως διώκεται. Η εγκληματική πλευρά πολλών από τους ισχυρισμούς εναντίον του δεν έχει ακόμη επαρκώς στοιχειωθετηθεί. Το πρόβλημα είναι η συσσώρευση των πραγμάτων: με τόσα μαύρα σύννεφα στον ουρανό η πιθανότητα για βροχή αυξάνεται.

Την Τρίτη το βράδυ καθώς έβγαινε από μία ακόμη εξαντλητική, εκνευριστική συνάντηση με τους συνηγόρους του, ο πρωθυπουργός Μπινγιαμίν Νετανιάου πιθανόν να αναρωτήθηκε τι είδους άνθρωποι θα τον ρωτούσαν κανονικά, όταν φτάνουν σε μια τέτοια αποφασιστική καμπή: πώς συνέβη αυτό σε μένα;

Περιβαλλόμουν από τους σωστούς ανθρώπους, εθνικιστές-θρησκευόμενους, δεξιούς -τον Σλομό Φίλμπερ, τον Άρι Χάροβ, τον Νατάν Έσελ, τον Γκιλ Σέφερ, τον Αβιχάι Μάνντελμπλιτ και τον Ρόνι Αλσεΐχ- και τώρα που οι Έσελ και Σέφελ έφυγαν, ο Φίλμπερ είναι μάρτυρας υπέρ της πολιτείας, ο Χάροβ επίσης, ο Αλσεΐχ αναφέρεται σε μένα σαν να ήμουν εγκληματίας και ο Μάνντελμπλιτ  γεμίζει τα κελιά με τους επόμενους μάρτυρες υπέρ της πολιτείας. Θα ξεπλύνουν την αγνωμοσύνη τους το Σαββάτο μέσω μιας εξομολογητικής προσευχής στη Συναγωγή.

Φρόντισα τις ευαίσθητες θέσεις να τις δώσω σε συγγενείς μου. Ο ένας διορίστηκε δικηγόρος του κόμματος και της οικογένειας. Ο άλλος έγινε ο μυστικός απεσταλμένος μου. Τους επέτρεψα παράλληλα να λειτουργούν και τις δικηγορικές τους εταιρίες. Οι άνθρωποι πρέπει να κερδίζουν το ψωμί τους. Πώς υποτίθεται ότι θα έπρεπε να ξέρω ότι θα τους τυφλώσει το χρήμα;

Θεωρούσα τον Αρνόν Μίλχαν φίλο μου. Ενίοτε θα μου ζητούσε κάτι. Κάποιες φορές θα του ζητούσα εγώ. Οι φίλοι φροντίζουν για τις υποθέσεις ο ένας του άλλου. Πώς να μου περάσει από το μυαλό ότι εκείνος θα κρατούσε τις αποδείξεις;

Επέμενα να διοριστώ υπουργός επικοινωνιών. Θα μπορούσα να έχω διοριστεί σε κάποιο υπουργείο αλλά δεν τους είχα εμπιστοσύνη. Ξέρουν καλά πώς να λιβανίζουν τα ΜΜΕ. Είχα ένα καλά οργανωμένο σχέδιο που θα μπορούσε να κατακερματίσει τηλεοπτικά κανάλια και ιστότοπους. Δεκάδες κανάλια, εκατοντάδες ιστότοπους. Ο Σαούλ Έλοβιτς υποτίθεται ότι ήταν ένας άξιος άνθρωπος που είχε ξεχωρίσει από τα αδέρφια του. Είπα στον Φίλμπερ ότι είχε σημασία η βοήθεια του Μπέζεκ. Μια γενική οδηγία και τίποτα συγκεκριμένο. Πώς υποτίθεται ότι θα έπρεπε εγώ να το πάρω στα σοβαρά;

Όρισα στον Νιρ Χέφετς σύμβουλο επικοινωνίας. Όλοι μού έλεγαν ότι ήταν ο σωστός άνθρωπος, εκείνος που είχε σχέσεις με όλους. Ακόμη και η Σάρα μού είπε ότι μπορούσα να τον εμπιστευθώ και ότι η Σάρα ξέρει τους ανθρώπους. Αυτός ο Χέφετς λοιπόν πηγαίνει στο Έλι Καμίρ, τον φίλο της Χίλα Γκερστλ και τον ρωτάει: παρεμπιπτόντως ποια γνώμη έχει η Γκερστλ για την υπόθεση εναντίον της Σάρας; Δεν γνώριζε εκείνος ότι στο τέλος όλα θα τινάζονταν στον αέρα και θα επέστρεφαν μπούμεραγκ; Και τώρα ύποπτος είναι ο Χέφετς. Το ξέρω αυτό το κακομαθημένο βρομόπαιδο: μυρίζει Lysol ακόμη και όταν δεν υπάρχει μυρωδιά Lysol. Θα πει στην αστυνομία ακόμη και όσα δεν γνωρίζει όσο αυτό θα τον κρατά μακριά από τη φυλακή.

Τι σκεφτόμουνα όταν είπα στον Άρι Χάροβ να καταγράψει τις συνομιλίες με τον Άρνον Μόζες και γιατί δεν πέταξα το κινητό του στη θάλασσα; Είχαμε εκλογές, νίκησα, ξέχασα. Πώς υποτίθεται ότι έπρεπε να γνωρίζω ότι ο Χάροβ θα έμπλεκε με τον νόμο και ότι η αστυνομία θα ζητούσε την άρση του τηλεφωνικού του απορρήτου;

Όχι, δεν είμαι ένοχος. Είμαι κατηγορούμενος. Ορισμένοι με ζηλεύουν, κάποιοι άλλοι με μισούν και άλλοι υποκινούνται. Ο Μίκι Ζοχάρ έχει δίκιο: είναι όπως με τον δολοφόνο του Ράμπιν, με μια διαφορά: δεν είμαι ένοχος.

Όταν τα πράγματα έχουν ήδη πάει πολύ μακριά 

Το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός αισθάνεται ότι τον διώκουν δεν σημαίνει και ότι όντως διώκεται. Η εγκληματική πλευρά πολλών από τους ισχυρισμούς  εναντίον του δεν έχει ακόμη επαρκώς στοιχειωθετηθεί. 

Το πρόβλημα είναι η συσσώρευση των πραγμάτων: με τόσα μαύρα σύννεφα στον ουρανό η πιθανότητα για βροχή αυξάνεται. Η συμφωνία του κρατικού μάρτυρα με τον γενικό διευθυντή του στο Υπουργείο Επικοινωνιών Σλομό Φίλμπερ, δημιουργεί μια ιεραρχία. Μέχρι την Τρίτη ο Φίλμπερ υποστήριζε ότι το τεράστιο πλεονέκτημα που είχε παραχωρήσει στον Έλοβιτς, το αφεντικό του Μπέζεκ, ήταν δική του απόφαση, καρπός της δικής του πολιτικής. Αφού δεν έλαβε τίποτα ως ανταπόδοση δεν υπήρξε κανένα έγκλημα εδώ, το πιο πολύ που έγινε είναι ότι υπήρξαν απερίσκεπτες αποφάσεις από ένα γενικό διευθυντή που είναι άσχετος με το αντικείμενό του.

Είναι απίθανο η παραπάνω εκδοχή της υπόθεσης να του έδωσε την ιδιότητα του κρατικού μάρτυρα. Εξαναγκάστηκε να αλλάξει την εκδοχή του: δεν ήταν εκείνος αλλά ο Νετανιάου και δεν έγινε χωρίς μελλοντικό πολιτικό αντάλλαγμα και αντάλλαγμα στα ΜΜΕ αυτή κιόλας τη στιγμή.  Η κολακευτική κάλυψη της γυναίκας του Νετανιάου στο Walla! Οι ενημερωτικοί ιστότοποι ήταν απλά μια επιπλέον τόνωση. Ο Νετανιάου ήθελα πολλά περισσότερα. Αυτό που είχε σχεδιάσει ήταν εξωφρενικό. Ήταν όμως και εγκληματικό;

Το ίδιο ερώτημα εντοπίζεται και στην ουσία της Υπόθεσης 2000. Η διαπραγμάτευση των δύο ατόμων που εμπλέκονται σ΄αυτήν, ενός με ένα νόμο που υπόκειται στην έγκριση της Κνέσσετ και του άλλου με την πολιτική τοποθέτηση της εφημερίδας του, σπιλώνει και τους δύο.

Η υπόθεση των υποβρυχίων υπάρχει και χωρίς τον Νετανιάου. Ο πρωθυπουργός θα αντιμετωπίζει προβλήματα μόνο εάν αποδειχθεί ότι γνώριζε για τους δεσμούς του γερμανικού ναυπηγείου με τον δικηγόρο του, Νταβίντ Σιμρόν. Ο Νετανιάου εξαρτάται από την κατάθεση του Σιμρόν.

Και τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, η Υπόθεση 2000. Η υπόθεση είναι ξεκάθαρη. Φωνάζει για κλοπή και κατάχρηση εμπιστοσύνης, πιθανόν και για χρηματισμό. Όμως η ασημαντότητα του θέματος και η μικροπρέπεια είναι προσβλητική. Εάν ο παρασιτισμός αποτελούσε ποινικό αδίκημα ο Νετανιάου και η γυναίκα του θα είχαν αμέσως καταδικαστεί αμέσως. Ο χρηματισμός όμως; δεν είμαι τόσο σίγουρος.

Το κοινό στοιχείο που έχουν όλες αυτές οι υποθέσεις είναι ότι ο Νετανιάου ψεύδεται μέσα στην εξουσία του για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό που άρχισε από μια ελεύθερη εφημερίδα -ένα διεφθαρμένο δωράκι από ένα μεγιστάνα των καζίνο- μεγάλωνε όλο και περισσότερο και γινόταν ολοένα και πιο σάπιο. Καθώς περνά ο καιρός γίνεσαι λιγότερο προσεκτικός και η επιδίωξη ολοένα και περισσότερων αρμοδιοτήτων μεγαλώνει. Η επιθυμία να καταστρέψεις αντιπάλους με κάθε τρόπο. Η περιφρόνηση προς τους πυλωρούς, ο κυνισμός και η μεμψιμοιρία υπερνικά την ορθή κρίση. Μέχρι να παραγίνει το πράγμα.

Ο Νετανιάου σε μια πικρόχολη και αγωνιώδη ομιλία του την περασμένη Τρίτη, κατηγόρησε το ανακριτικό σύστημα για τρέλα και ψευδαισθήσεις. Η αστυνομία δεν είναι ο μόνος εχθρός που πρέπει να καταστραφεί τώρα, αλλά ακόμη και το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα. Η εμφάνισή του έδωσε στη μάχη που διεξάγει, διαστάσεις σεξπηρικής τραγωδίας. Δεν έχει τελειώσει έτσι το θέμα, δεν έχει καν αρχίσει το τέλος του αλλά δεν μπορεί να υπάρξει άλλη κατάληξη.

 https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5124026,00.html