Gatestone Τρίτη 9.1.2018
By Ruthie Blum
 

Πρόσωπο της εβδομάδας του Gatestone: Η Fiamma Nirenstein, Ειδική στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας

  • Το σύνδρομο «Λόρενς της Αραβίας» πηγαίνει πίσω στην Παλιά Ευρώπη. Είναι το σνομπάρισμα των ανθρώπων που γοητεύονται από εξωτικές κουλτούρες. Υπάρχει ένας ρομαντισμός γύρω από τη Μέση Ανατολή, που συνδέεται με μαγικά χαλιά και το λυχνάρι του Αλαντίν. Αλλά με αυτόν τον ρομαντισμό έρχεται επίσης και ο φόβος - ο φόβος ... εισβολής Ισλαμιστών που κόβουν το λαιμό των ανθρώπων. 
  • Αυτός ο φόβος έχει οδηγήσει τα Ευρωπαϊκά κράτη να προσπαθήσουν να συνεργαστούν με τρομοκρατικές ομάδες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, για παράδειγμα, Ιταλοί αξιωματούχοι έκαναν μία μυστική συμφωνία με τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες, η οποία κατέληξε όχι σε συνεργασία, αλλά σε μία σειρά θανατηφόρων επιθέσεων ...
  • Πολλά ψέμματα αποτέλεσαν τη βάση των διεθνών σχέσεων. Αυτά περιλαμβάνουν το «διάλογο» μεταξύ των θρησκειών για την αντιμετώπιση της Ισλαμικής τρομοκρατίας, την ψευδή ιδέα των «ειρηνικών φιλοδοξιών» των Παλαιστινίων, την άποψη ότι η Τουρκία είναι η «γέφυρα» για τον Μουσουλμανικό κόσμο, τη γελοία άποψη για τον Ιρανό Πρόεδρο Χασάν Ρουχανί ως «μετριοπαθής», την πίστη σε μία «ενωμένη Ευρώπη» ως το μέλλον της παλαιάς ηπείρου και την πίστη στον ΟΗΕ ως νομικό διαιτητή για τις διεθνείς σχέσεις. Οι πολιτικές που βασίζονται σε αυτά τα ψέματα δεν είναι μόνο άκαρπες, είναι επικίνδυνες.

Ως ειδική στην παγκόσμια τρομοκρατία, τον αντισημιτισμό, τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και την Ευρωπαϊκή πολιτική, η Fiamma Nirenstein παρακολουθούσε τη λαϊκή εξέγερση στο Ιράν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Nireintein – βραβευμένη δημοσιογράφος, συγγραφέας με τις καλύτερες πωλήσεις, πρώην βουλευτής του Ιταλικού κοινοβουλίου και ένας συνάδελφος του JCPA, λέει ότι όπως η εκλογή και η εξωτερική πολιτική του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν ενορχήστρωσαν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι πιθανώς υπεύθυνος για τις διαδηλώσεις στους δρόμου του Ιράν που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας υπό την ηγεσία του Αγιατολάχ.  

Η Nirenstein λέει ότι η Ευρώπη, η οποία σιώπησε για τις εξεγέρσεις στο Ιράν, δεν μπορεί πλέον να παίρνει τα εύσημα για αυτή την ευπρόσδεκτη στροφή των γεγονότων απ’ όσο θα έπρεπε για την ήττα της Σοβιετικής Ένωσης – ή ακόμα και για το Τρίτο Ράιχ του Χίτλερ. Είναι η Αμερική, υποστηρίζει, που ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα για ελευθερία από τη δουλεία των δικτατόρων, είναι η Αμερική που πάντα σώζει την Ευρώπη.

Gatestone: Γιατί δεν είναι το αντίστροφο; Η Ευρώπη, εξάλλου, είναι γεωγραφικά πιο κοντά σε αυτούς τους αγώνες παρά η Αμερική.

Fiamma Nirenstein: Βασική προσέγγιση της Ευρώπης υπήρξε πάνα αυτή του κατευνασμού, επειδή όταν είσαι αδύναμος, προσπαθείς να μην παρεμβαίνεις πάρα πολύ, δεν λες αυτό που σκέφτεσαι. Βαθιά στην καρδιά της, η Ευρώπη πιθανότατα θα ήθελε να σταματήσει τον Χίτλερ από την αρχή και να δει την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης νωρίτερα, αλλά δεν είχε το θάρρος να εκφράσει αυτή τη γνώμη δυνατά ή αρκετά δυνατά. Το ίδιο ισχύει και για την κατάσταση με το Ιράν σήμερα.

Gatestone: Αλλά η Ευρώπη δεν έχει εκφράσει δυνατά και καθαρά την αντιπάθειά της στο φασισμό; Και δεν έχει η Αμερική επιδείξει αυτό που αποκαλείτε «αδυναμία»;

FN: Η Ευρώπη είναι χωρισμένη. Ήταν και τα δύο, φασιστική και κομμουνιστική, και έχει επίσης αγωνιστεί ενάντια στο φασισμό και τον κομμουνισμό – αν και όχι αρκετά νωρίς. Ως εκ τούτου, μπορεί να υποφέρει από ενοχή και ταπείνωση που σχετίζονται με το παρελθόν της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, επίσης, φαίνεται να έχουν ενοχή και ταπείνωση σχετικά με τον ρατσισμό στην ιστορία τους. Αλλά υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική: Όπως συμβαίνει με τα άτομα, τα έθνη πρέπει να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν τα συναισθήματά τους. Όταν ένα άτομο το κάνει αυτό, γίνεται ενήλικας. Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι ενώ η Αμερική ωρίμασε και ενηλικιώθηκε, η Ευρώπη δεν το έκανε ποτέ.

Gatestone: Δεν έχει αλλάξει δραματικά η Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες;

FN: Μόνο καλλωπιστικά. Πάρτε το παράδειγμα του Γάλλου Προέδρου, Emmanuel Macron. Όλοι νόμιζαν ότι επρόκειτο να είναι ο νέος ηγέτης της Ευρώπης. Ήταν ο υποψήφιος που κατάφερε να νικήσει την άκρα Δεξιά στη Γαλλία, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλοι πίστευαν ότι η προεδρία του σηματοδότησε την αναγέννηση της ΕΕ κάτω από αυτόν τον πολύ νέο, πολύ ισχυρό, πολύ Δυτικό ηγέτη - ο οποίος δεν ήταν αντι-Αμερικανός και αντι-Ισραηλινός.

Αλλά κοίτα τι έχει συμβεί από την εκλογή του και μετά. Αντιμέτωπος με διεθνείς πραγματικότητες συμπεριλαμβανομένου του Ιρανικού ιμπεριαλισμού και του αγώνα για πυρηνικά όπλα, ο Μακρόν όχι μόνο δεν κατάφερε να συνειδητοποιήσει αυτή τη φαντασίωση, αλλά το περισσότερο που ήταν σε θέση να κάνει είναι να αντιπροσωπεύει την κληρονομιά της ίδιας παλιάς Ευρώπης που ήταν πάντα.

Όταν η Ουάσιγκτον, η Ιερουσαλήμ και το Ριάντ απάντησαν στις Ιρανικές διαμαρτυρίες εναντίον του καθεστώτος, ο Μακρόν είπε: «Η επίσημη γραμμή που επιδιώκουν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία, που είναι σύμμαχοί μας με πολλούς τρόπους, είναι σχεδόν αυτή που θα μας οδηγήσει σε πόλεμο». Εν τω μεταξύ, ο Πρέσβης της Γαλλίας στον ΟΗΕ, Francois Delattre είπε ντροπιαστικά σε μία συνάντηση του Συμβουλίου Ασφαλείας, ότι τα γεγονότα στο Ιράν «δεν αποτελούν απειλή για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια» και ως εκ τούτου η κρίση δεν πρέπει να «αξιοποιηθεί για προσωπικούς σκοπούς». 

Ο Μακρόν ζήτησε την ίδια παλιά αποτυχημένη πολιτική κατευνασμού: να διατηρηθεί ένας «μόνιμος διάλογος» ανοιχτός με το Ιράν, ώστε να μη διακινδυνεύσει να προκαλέσει μία «σύγκρουση ακραίας βίας» και «ανοικοδόμησης ενός άξονα κακού».

Η επίπτωση είναι ότι όσοι αντιτίθενται στον Αγιατολάχ είναι πιθανόν να προκαλέσουν πόλεμο. Αυτό είναι εξωφρενικό. Είναι η Τεχεράνη που εξαπλώνει την τρομοκρατία, οικοδομεί μία πυρηνική ικανότητα και υποκινεί πολέμους σε όλο τον κόσμο. Είναι η Τεχεράνη που έχει προκαλέσει τον τεράστιο αριθμό προσφύγων από τις Σουνιτικές ή μισο-Σουνιτικές χώρες, όπως το Ιράκ, την Υεμένη, το Λίβανο, τη Συρία και άλλες περιοχές, οι οποίοι φεύγουν για την Ευρώπη για να ξεφύγουν από τους Σιίτες που προσπαθούν να κάνουν κατάληψη στις χώρες τους.

Απλώς δεν είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση αυτή. Είναι εκπληκτικό το πόσο τρομαγμένη είναι σε μεγάλο βαθμό, από τη γενναία επανάσταση που λαμβάνει χώρα στο Ιράν ενάντια σε αυτό το καταπιεστικό Ισλαμικό καθεστώς. Στα χαρτιά, μία τέτοια κρίση για το καθεστώς στην Τεχεράνη πρέπει να είναι η εκπλήρωση μιας επιθυμίας για την Ευρώπη. Μπορεί ακόμα και να ωφεληθεί από τη μείωση της μετανάστευσης. Επιπλέον, η Ευρώπη υπερηφανεύεται ότι ευνοεί τα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα, ενώ το Ιράν είναι ένας τόπος όπου οι γυναίκες λιθοβολούνται, οι ομοφυλόφιλοι κρεμάζονται και οι αντιφρονούντες φυλακίζονται, βασανίζονται και εκτελούνται.

Η Ευρώπη το 1959 καθιέρωσε ένα ολόκληρο δικαστήριο στο Στρασβούργο για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ευρώπη πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένη με την εξέγερση κατά του Ιρανικού καθεστώτος. Αλλά δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αντιθέτως, η Federica Mogherini, η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας, χρησιμοποίησε τη γλώσσα τόσο του κατευνασμού όσο και της ψεύτικης ηθικής ισοδυναμίας, στη δήλωσή της προς τον Τύπο σχετικά με τις διαμαρτυρίες. Είπε «Είμαστε σε επαφή με τις Ιρανικές αρχές. Στο πνεύμα της ειλικρίνειας και του σεβασμού που αποτελεί τη βάση της σχέσης μας, αναμένουμε από όλους τους ενδιαφερόμενους να απέχουν από τη βία».

Gatestone: Εάν, όπως λέτε, δεν είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης να επιτρέψει τον Iρανικό – Σιιτικό ιμπεριαλισμό, επειδή οδήγησε σε πλημμύρα από Σουνίτες πρόσφυγες, γιατί η Γερμανίδα Καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ απάντησε στην εισροή μεταναστών και αιτούντων άσυλο, με την πολιτική του «wir schaffen das» - «Μπορούμε να το κάνουμε» - μία φράση που είπε πέρυσι και που αποφάσισε να σταματήσει να χρησιμοποιεί, λόγω του μπαράζ κριτικής που δημιούργησε;

FN: Η Γερμανία έχει πιθανώς περισσότερη ενοχή από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ΕΕ και σωστά, λόγω της ευθύνης της για τη διάπραξη της χειρότερης σφαγής στην ιστορία του ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο που η Μέρκελ προσέγγισε το σύνθημα «Ναι, μπορούμε», που έγινε γνωστό από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα το 2008, επειδή ο Ομπάμα δεν ήταν μόνο σαν Ευρωπαίος ηγέτης, αλλά ώθησε ακόμη και την Ευρώπη να είναι περισσότερο Ευρώπη από την Ευρώπη. Ο ίδιος μερικές φορές ενήργησε σαν να προτιμούσε να είναι Ευρωπαίος. Ήταν αντι-Αμερικανός και αντι-Ισραηλινός, όπως ήταν πάντα η Ευρώπη. Το σπουδαιότερο, ο Ομπάμα ανακούφισε την Ευρώπη από το μεγάλο βάρος της υποχρέωσης να είναι ευγνώμων στις Ηνωμένες Πολιτείες – τη χώρα που την έσωσε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επιπλέον, το βασικό του μήνυμα ήταν, ότι η Αμερική πρέπει να σταματήσει να νιώθει ανώτερη από άλλες χώρες.

Gatestone: Πώς αντιδρούν οι Ευρωπαίοι στον Τραμπ;

FN: Είναι τρομοκρατημένοι από αυτόν.

Gatestone: Είναι τρομοκρατημένοι επειδή απαίτησε τα μέλη του ΝΑΤΟ να εκπληρώσουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις;

FN: Είναι ακόμα πιο βαθύ από αυτό. Είναι σχεδόν ανθρωπολογικής φύσης. Στην Ευρώπη, υπάρχει ένα είδος αριστοκρατικού σνομπισμού που δεν μπορεί να ανεχτεί αυτό που βλέπει ως χυδαιότητα του Τραμπ. Όταν ο Τρούμπ δήλωσε στον ΟΗΕ, ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να παίρνει Αμερικανικά χρήματα και στη συνέχεια «να ψηφίζει εναντίον μας στο Συμβούλιο Ασφαλείας», οι Ευρωπαίοι ασθμαίνοντας είπαν: «Ω, χρήματα, τι αηδιαστική λέξη. Είναι τόσο τρομερό να ακούς αυτόν τον επιχειρηματία που δεν είναι πολιτικός, να μετατρέπει τα πάντα σε χρήμα. Είναι απλώς εκβιασμός». Αυτό φυσικά είναι υποκριτικό, καθώς τα χρήματα διαδραματίζουν βασικό ρόλο σε όλη τη συμπεριφορά και τις πολιτικές της Ευρώπης – μεταξύ άλλων με την προφανή προτίμησή της να συνεχίσει τις συναλλαγές με το καθεστώς του Ιράν για να ακούσει τις ικεσίες του Ιρανικού λαού για ελευθερία. Οι Ευρωπαίοι ισχυρίζονται ότι περιφρονούν τους πολιτικούς, τους οποίους θεωρούν διεφθαρμένους, αγράμματους και αναποτελεσματικούς. Κάθε φορά που διεξάγονται εκλογές στην Ευρώπη, κάθε πολιτικό κόμμα επιχειρεί να στρατολογήσει όσο το δυνατόν περισσότερους υποψηφίους από την επιχειρηματική κοινότητα, διότι αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που είναι σοβαροί για την κοινωνία των πολιτών και γνωρίζουν τι κάνουν επαγγελματικά.

Ο αντι-Τραμπ σνομπισμός – όπως η συμπεριφορά του Μακρόν – αποτελεί μέρος μιας χαρακτηριστικής αντιδραστικής νοοτροπίας που χαρακτηρίζει τόσο την Παλιά Ευρώπη όσο και τη νέα Ευρώπη.

Gatestone: Πώς αποδεικνύεται αυτή η νοοτροπία στη στάση της Ευρώπης έναντι της Μέσης Ανατολής;

FN: Το σύνδρομο «Λόρενς της Αραβίας» πηγαίνει πίσω στην Παλιά Ευρώπη. Είναι το σνομπάρισμα των ανθρώπων που γοητεύονται από εξωτικές κουλτούρες. Υπάρχει ένας ρομαντισμός γύρω από τη Μέση Ανατολή, που συνδέεται με μαγικά χαλιά και το λυχνάρι του Αλαντίν. Αλλά με αυτόν τον ρομαντισμό έρχεται επίσης και ο φόβος - ο φόβος αυτού που ο σπουδαίος ιστορικός Bernard Lewis αποκαλεί οι «πρώτοι δολοφόνοι», για εισβολείς Ισλαμιστές που κόβουν το λαιμό των ανθρώπων. Υπάρχει μια κοινή έκφραση στα Ιταλικά που περιγράφει καλύτερα αυτό το φόβο: «Mamma, li Turchi» - «Μαμά, έρχονται οι Τούρκοι» - η οποία αναφέρεται στους Οθωμανούς, αλλά χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για να δηλώσει το φόβο των «βαρβάρων» που φτάνουν για να διαπράξουν βάναυσες δολοφονίες. Αυτός ο φόβος έχει οδηγήσει τα Ευρωπαϊκά κράτη να προσπαθήσουν να συνεργαστούν με τρομοκρατικές ομάδες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, για παράδειγμα, οι Ιταλοί αξιωματούχοι έκαναν μία μυστική συμφωνία με τους Παλαιστίνιους τρομοκράτες, η οποία κατέληξε όχι σε συνεργασία, αλλά σε μία σειρά θανατηφόρων επιθέσεων: η επίθεση του 1982 στη Μεγάλη Συναγωγή στη Ρώμη, η πειρατεία στο Ιταλικό κρουαζιερόπλοιο Achille Lauro το 1985 και  επίσης το 1985, οι ταυτόχρονες επιθέσεις στα αεροδρόμια της Ρώμης και της Βιέννης.

Επιπρόσθετα στον σνομπισμό και το φόβο, οι Ευρωπαίοι έχουν συμφέροντα, ιδιαίτερα σε σχέση με το πετρέλαιο. Το θέμα αυτό είναι περίπου μόνο 100 ετών, από τότε που το πετρέλαιο έγινε για πρώτη φορά ένα κρίσιμο παγκόσμιο προϊόν και οι χώρες της Μέσης Ανατολής κατείχαν σε μεγάλες ποσότητες.

Μετά υπάρχει το θέμα του απόλυτου αριθμού των Μουσουλμάνων. Όταν τα Ισλαμικά έθνη συναντιούνται σε μία διεθνή συνέλευση, όπως η UNESCO, έχουν μία αυτόματη πλειοψηφία με τις χώρες «μη-ευθυγραμμισμένων κινήσεων». Η Σοβιετική Ένωση κατάλαβε, ότι με την ένωση του Τρίτου Κόσμου με αυτόν τον τρόπο υπό την αιγίδα της, θα είχε ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Στο παρελθόν, η Ευρώπη παρέλυε στη θέα αυτής της πλειοψηφίας. Παραμένει έτσι, παρά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σχεδόν πριν από τρεις δεκαετίες.

Gatestone: Γι’αυτό η Ευρώπη ψήφισε με την UNESCO, όταν απέρριψε την ιστορική σύνδεση των Εβραίων με την Ιερουσαλήμ;

FN: Ναι, αλλά υπάρχει μία ακόμα πιο ανησυχητική τάση γι’αυτό. Δεν υπάρχει σημαντικό ζήτημα – εκτός από την εχθρότητα προς το Ισραήλ – γύρω από το οποίο η ΕΕ είναι σε θέση να ενώσει. Δεν συμφωνούν για την οικονομία, δεν συμφωνούν για τη μετανάστευση, δεν συμφωνούν για τη φύση του Ισλάμ. Αλλά όλοι ψηφίζουν μαζί για να καταδικάσουν το Ισραήλ. Πρόκειται για ένα θέατρο του ίδιου μίσους για το οποίο τώρα υποκρίνονται ότι μετανιώσουν. Ευτυχώς, λόγω της Ανατολικής Ευρώπης, αυτό ίσως αρχίζει να αλλάζει.

Gatestone: Τί κάνει την Ανατολική Ευρώπη να διαφέρει;

FN: Η Ανατολική Ευρώπη έζησε και υπέφερε τόσο υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία για εκατοντάδες χρόνια, όσο και υπό τον Κομμουνισμό. Είναι επομένως, λιγότερο αφελής και απαλλαγμένη από ενοχές. Οι ανατολικοευρωπαίοι δεν αισθάνονται το «φορτίο του λευκού». Το μόνο που θέλουν είναι να ζήσουν ελεύθεροι, καλές ζωές. Δεν θέλουν οι μετανάστες να εισάγουν μία πατριαρχική και συχνά φονταμενταλιστική κουλτούρα, καθώς και την τρομοκρατία. Πολλοί Δυτικοευρωπαίοι δεν μπορούν καν να παραδεχθούν, ότι πολλοί μετανάστες εισάγουν τρομοκρατία.

Η Δυτική Ευρώπη είναι επίσης σε άρνηση σχετικά με την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αξιών. Έτσι το Παρίσι σήμερα είναι μία πόλη στην οποία εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι ζουν σε πολυγαμικές οικογένειες. Ως Ευρωπαίοι, μπορείτε να παραδεχτείτε ότι έχετε πολυγαμικές οικογένειες; Όχι, δεν μπορείτε. Μπορείτε να παραδεχτείτε ότι οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς στους δρόμους της Δανίας, της Ολλανδίας και της Σουηδίας; Όχι, δεν μπορείτε. Οι μόνοι που αναγνωρίζουν ότι η προέλευσή του είναι το Ισλάμ, είναι στα Δεξιά και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δεξιά πτέρυγα αναπτύσσεται στην Ευρώπη.

Αυτό είναι δύσκολο, επειδή υπάρχουν αντισημίτες ανάμεσα σε αυτούς της δεξιάς πτέρυγας και τέτοια στοιχεία πρέπει να καταδικάζονται. Από την άλλη πλευρά, τα περισσότερα από τα δεξιά κόμματα δεν μισούν τους Εβραίους. Αντιθέτως, η πλειοψηφία τους, συμπαθεί και υποστηρίζει τους Εβραίους και το Ισραήλ. Γεγονός είναι, ότι ο πιο επικίνδυνος αντισημιτισμός σήμερα προέρχεται από την Αριστερά και ο πιο επικίνδυνος αντισημιτισμός είναι αυτός που στρέφεται εναντίον του Ισραήλ.

Η Αριστερά θεωρεί ότι η χειρότερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι να επιβάλλουν τη Δυτική κουλτούρα σε άλλους ανθρώπους – κάτι που συνδέουν με την αποικιοκρατία. Λένε, ότι είναι λάθος να νικήσουμε τις γυναίκες, για παράδειγμα και υποστηρίζουν την εφαρμογή του νόμου ενάντια σε εκείνους που τον παραβιάζουν. Αλλά, όταν επιτρέπετε μία κουλτούρα που διαχωρίζει και διώκει τις γυναίκες που ακμάζουν, έχετε αναγκαστικά πολλές δολοφονίες τιμής και άλλη συμπεριφορά που είναι απαράδεκτη στη Δύση και πρέπει να είναι απαράδεκτη οπουδήποτε.

Gatestone: Έχουν αποκαλέσει τον Τραμπ ρατσιστή για την απαγόρευση του ελεύθερου ταξιδιού στις ΗΠΑ από οκτώ Μουσουλμανικές χώρες, εκτός αν υπάρχει κάποιος τρόπος να ελεγχθούν οι άνθρωποι που εισέρχονται στη χώρα. Τι πιστεύετε για τις πολιτικές του;

FN: Πιστεύω ότι η πολιτική του είναι υγιής, αλλά συχνά είναι αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ αθώων θυμάτων τρομοκρατίας και τρομοκρατών που φθάνουν από τις χώρες της Μέσης Ανατολής. Πολλοί από τους ανθρώπους έρχονται στην Ευρώπη με βάρκες, φεύγοντας από το διωγμό και την τρομοκρατία. Όσοι τα καταφέρνουν χωρίς να πνιγούν στη θάλασσα, μεταφέρονται στην ακτή μισόγυμνοι και τυλιγμένοι σε κουβέρτες. Δεν έχουν έγγραφα επάνω τους για να τα εξετάσουν οι αρχές. Αλλά τί να κάνεις; Να τους αφήσεις να πνιγούν;

Το πρόβλημα είναι ότι το 2015, όταν οι μετανάστες άρχισαν να φτάνουν σε αγέλες, η Ευρώπη έκλεισε ξανά τα μάτια της και δεν σκέφτηκε την αναγκαιότητα παροχής βοήθειας για να μπορέσουν να παραμείνουν στις χώρες καταγωγής τους. Υπάρχει τώρα μία προσπάθεια να αντιστραφεί η τάση των Ευρωπαίων να ανοίγουν απλά τα χέρια τους στους πρόσφυγες, αλλά είναι πολύ αργή διαδικασία και πολύ αργά για να ξεκινήσει.

Gatestone: Πώς βλέπει η Ευρώπη τους νόμιμους μετανάστες ή τα παιδιά τους που επιστρέφουν στη Μέση Ανατολή για να εκπαιδευτούν από τον ISIS και άλλες τρομοκρατικές ομάδες, προκειμένου να διαπράξουν επιθέσεις στην Ευρώπη;

FN: Το πρόβλημα εδώ είναι το Ισλάμ, όχι η μετανάστευση. «Ισλάμ» είναι η λέξη που οι Ευρωπαίοι πρέπει να μάθουν να προφέρουν, αν σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα ζητήματα που θέτει η απεριόριστη μετανάστευση, τόσο νόμιμη όσο και παράνομη.

Gatestone: Επιστρέφοντας στο Ιράν, το καθεστώς στην Τεχεράνη κατηγορεί τους «ξένους εχθρούς» – υπονοώντας την Αμερική, τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ – ότι είναι πίσω από τις τρέχουσες διαδηλώσεις.

FN: Αυτό είναι τόσο ψευδές όσο και γελοίο. Αυτές οι χώρες απλά μεταφέρουν μηνύματα υποστήριξης προς τον Ιρανικό λαό. Αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο από το πως η κυβέρνηση Ομπάμα αντέδρασε στην «Πράσινη Επανάσταση» του 2009, η οποία καταργήθηκε γρήγορα από το καθεστώς.

Gatestone: Ποιες είναι οι πιθανότητες η τρέχουσα εξέγερση να ανατρέψει το καθεστώς;

FN: Μία επανάσταση επιτυγχάνεται όταν οι ηγέτες και οι δυνάμεις ασφαλείας μίας χώρας σπάσουν από μέσα και τα μέλη της αρχίζουν να παρουσιάζουν ελάττωμα. Έτσι έπεσε η Σοβιετική Ένωση. Μόλις αποδυναμώθηκαν οι ηγέτες, οι δυνάμεις ασφαλείας και η αστυνομία τους εγκατέλειψαν. Στο Ιράν, οι επαναστατικές φρουρές και η πολιτοφυλακή Basij είναι στενά ευθυγραμμισμένες με το καθεστώς θρησκευτικά, ιδεολογικά και οικονομικά. Έτσι είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς, ότι θα υπάρξουν μαζικές καταστροφές. Εδώ, πάλι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα είναι το Ισλάμ. Είναι ένα πρόβλημα σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι όταν μιλάμε για μία ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, για παράδειγμα, είναι στην πραγματικότητα ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ισλάμ – γεγονός που απορρίπτει την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ. Γι’ αυτό δεν έχει υπάρξει ειρήνη.

Gatestone: Πώς εξηγείτε τότε, την πρόσφατη συνεργασία μερικών Αραβικών και Μουσουλμανικών χωρών με το Ισραήλ; Μπορεί το πολιτικό Ισλάμ να συγκεντρωθεί σε μία ενιαία κατηγορία; Οι διαφορετικές Ισλαμικές χώρες δεν έχουν διαφορετικά συμφέροντα;

FN: Επί του παρόντος, υπάρχει μία ισχυρή Σουνιτική συμμαχία ενάντια στον αχαλίνωτο Σιιτικό ιμπεριαλισμό του Ιράν, ο οποίος καθιστά τις Σουνιτικές χώρες φυσικούς συμμάχους της Αμερικής και του Ισραήλ. Αλλά οι συμμαχίες στη Μέση Ανατολή αμφιταλαντεύονται. Σήμερα, η Αίγυπτος ενδιαφέρεται να είναι ισχυρός σύμμαχος με τη Δύση. Ωστόσο, λίγο πριν έρθει στην εξουσία ο Πρόεδρος Abdel Fattah el – Sisi, υπήρχε μία κυβέρνηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στο Κάιρο και ποιος ξέρει ποιος ή τι θα έρθει στη συνέχεια;

Gatestone: Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί το ίδιο για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πριν γίνει Πρόεδρος ο Τραμπ, ο Ομπάμα ήταν στην εξουσία για 8 χρόνια και κανείς δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσει η τρέχουσα κυβέρνηση.

FN: Τα δύο δεν είναι συγκρίσιμα. Στην Αμερική, οι κανόνες παραμένουν οι ίδιοι, ανεξάρτητα από το ποιος θα γίνει Πρόεδρος. Στην Αίγυπτο και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή, οι κανόνες αλλάζουν με κάθε αλλαγή της εξουσίας.

Gatestone: Τότε γιατί η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα είχε καμία διαφορά; Εξάλλου, η Ρωσία σήμερα κυβερνάται από τον Βλαντιμίρ Πούτιν, έναν αξιωματούχο της KGB και διακεκριμένο μέλος του παλαιού Σοβιετικού καθεστώτος.

FN: Συνήθως, όταν ένα καθεστώς ανατρέπεται, πέφτει με τις κύριες αξίες που αντιπροσωπεύει. Αυτό είναι ιδιαιτέρως σχετικό όταν μιλάμε για το Ιράν, το οποίο είναι Μουσουλμανικό, αλλά όχι Αραβικό και έχει μία πλούσια, ιστορική Περσική παράδοση, η οποία περιλαμβάνει τον Ζωροαστρισμό.

Gatestone: Τι σενάριο βλέπετε για το Ιράν;

FN: Σε γενικές γραμμές, αυτό που χρειάζεται σήμερα ο κόσμος είναι η διπλωματία της αλήθειας. Με αυτό ο Νετανιάου ήταν τόσο καλός με το να ασχοληθεί, προειδοποιώντας θαρραλέα το Κογκρέσο των ΗΠΑ και τον ΟΗΕ εναντίον της πυρηνικής συμφωνίας με το Ιράν, παρά την οργή του Ομπάμα.

Πολλά ψέμματα αποτέλεσαν τη βάση των διεθνών σχέσεων. Αυτά περιλαμβάνουν το «διάλογο» μεταξύ των θρησκειών για την αντιμετώπιση της Ισλαμικής τρομοκρατίας, την ψευδή ιδέα των «ειρηνικών φιλοδοξιών» των Παλαιστινίων, την άποψη ότι η Τουρκία είναι η «γέφυρα» για τον Μουσουλμανικό κόσμο, τη γελοία άποψη για τον Ιρανό Πρόεδρο Χασάν Ρουχανί ως «μετριοπαθής», την πίστη σε μία «ενωμένη Ευρώπη» ως το μέλλον της παλαιάς ηπείρου και την πίστη στον ΟΗΕ ως νομικό διαιτητή για τις διεθνείς σχέσεις. Οι πολιτικές που βασίζονται σε αυτά τα ψέματα δεν είναι μόνο άκαρπες, είναι επικίνδυνες.

Η διπλωματία της αλήθειας, που υιοθετήθηκε από τον Τραμπ και την πρέσβη του στον ΟΗΕ, Nikki Haley, είναι η μόνη ελπίδα για σταθερότητα και ειρήνη.

Η Ruthie Blum είναι η συγγραφέας του βιβλίου: «To Hell in a Handbasket: Carter, Obama, and the “Arab Spring”».

https://www.gatestoneinstitute.org/11708/fiamma-nirenstein-interview