Protocols Without Zion Παρασκευή 15.6.2018
By Protocols With out Zion 

Φυσικά, αποκλείεται να το ξέρουν οι 'αντισιωνιστές', αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1960, οι ΗΠΑ δεν έδωσαν και δεν πούλησαν στο Ισραήλ ούτε μισή σφαίρα. Στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η διοίκηση του Eisenhower ήταν συχνά, σχεδόν πάντα, εχθρική έναντι του Ισραήλ.

Μόνο επί Τζόνσον, και μετά τον πόλεμο του 1967 άρχισαν να παραδίδουν όπλα στο Ισραήλ, κι αυτό μόνο γιατί οι Άραβες άρχισαν να παίρνουν τεράστιες ποσότητες από τους Σοβιετικούς, καθώς μέχρι τότε είχαν το Ισραήλ σε εμπάργκο, το εξαιρούσαν από τα σύμφωνα, δεν του έδιναν καμία εγγύηση ασφάλειας, και γενικά δεν έκαναν καμία χειρονομία καλής θέλησης. Όπως οι Άγγλοι πριν απ' αυτούς, έτσι και οι Αμερικανοί, μόνο τους Άραβες καλόπιαναν.

Μέχρι το 1971, το Ισραήλ έπαιρνε μέσο όρο μόνο 60 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο (κάθε αραβική χώρα έπαιρνε τουλάχιστον το τριπλάσιο), και αυτά υπό μορφή δανείων. Από αυτό το ποσό, σε μια περίοδο 25 ετών, μόνο 162 εκατ. ήταν για στρατιωτική βοήθεια, κι αυτή πάλι υπό μορφή δανείων. Τους δάνειζαν χρήματα για να τους πουλάνε τα όπλα τους δηλαδή.

Υπήρξαν, μάλιστα, άπειρες φορές που ο υποτιθέμενος 'πατέρας' ιμπεριαλιστής ΗΠΑ και το υποτιθέμενο 'προστατευόμενο παιδί' του ιμπεριαλιστή Ισραήλ ήρθαν σε σύγκρουση, όπως στην κρίση για τα νερά του Ιορδάνη ποταμού και την κατασκευή του ισραηλινού καναλιού το 1953, ή η απαίτηση από τις ΗΠΑ το Ισραήλ να επιστρέψει τις περιοχές στην έρημο Σινά που είχε καταλάβει μαζί με Αγγλία και Γαλλία το 1956, που οι ΗΠΑ απείλησαν ή έκοψαν την παροχή αυτών των εγγυήσεων δανείων. Σε αντίθεση, οι αραβικές χώρες έπαιρναν δισεκατομμύρια σε ζεστό χρήμα και όπλα απ' ευθείας (όχι δάνεια, δηλαδή). 

Μέχρι το 1956, ο εγγύτερος σύμμαχος του Ισραήλ ήταν η Γαλλία, η οποία ήταν και ο σημαντικότερος στρατιωτικός του προμηθευτής. Όταν, μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία, οι Ισραηλινοί και οι Γάλλοι επιχείρησαν να αντιστρέψουν την εθνικοποίηση του Nasser στη διώρυγα του Σουέζ, ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Πρόεδρο Eisenhower που ανάγκασαν την αποχώρηση Ισραήλ, Γαλλίας και Βρετανίας από το κανάλι.  

- President Eisenhower & PM Ben-Gurion on Israeli Withdrawal from Sinai, November 1956.

http://www.jewishvirtuallibrary.org/president-eisenhower-and-pm-ben-gurion-on-israeli-withdrawal-from-sinai-november-1956 

Το 1967, η αμερικανική πίεση ήταν που εμπόδισε το Ισραήλ να προχωρήσει προς τη Δαμασκό και να καταλάβει τη Συρία ή μεγάλο τμήμα αυτής. Στον πόλεμο του Yom Kippur του 1973, οι Αμερικανοί ήταν πάλι εκείνοι που εμπόδισαν τους Ισραηλινούς να τελειώνουν με την πολιορκία τους στον Αιγυπτιακό Τρίτο Σώμα Στρατού. 

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οι αξιωματούχοι του State Department και του Πενταγώνου ισχυρίζονταν ότι το Ισραήλ δεν χρειαζόταν αμερικανικά όπλα επειδή ήταν αρκετά ισχυρό για να υπερασπιστεί τον εαυτό του μόνο του, όπως πίστευαν ότι αποδείχτηκε κατά την εκστρατεία του Suez, και ότι είχε πρόσβαση σε όπλα αλλού. Οι ίδιοι αξιωματούχοι ανησυχούσαν επίσης ότι οι Αραβες θα αποξενώνονταν και θα προκαλούσαν εντάσεις στο ισοζύγιο του τρόμου του Ψυχρού Πολέμου, διότι θα άρχιζαν να ζητούν από Σοβιετικούς και Κινέζους όπλα, γεγονός που θα γιγάντωνε τον ανταγωνισμό εξοπλισμών στη Μέση Ανατολή. Μόνο αφού η Αίγυπτος απέκτησε βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς από τους Σοβιετικούς, οι Αμερικανοί προχώρησαν στην πώληση των πρώτων αντιαεροπορικών πυραύλων HAWK στο Ισραήλ, μια πώληση που έγινε με την αντίρρηση του State Department. Ο Λίντον Τζόνσον έδωσε στη συνέχεια στο Ισραήλ άρματα μάχης και αεροσκάφη, αλλά με την ίδια απόφαση στην οποία θα αναβαθμίζονταν οι ένοπλες δυνάμεις των αραβικών κρατών, για λόγους αντιστάθμισης και ισορροπίας δυνάμεων. 

Γενικότερα, η πολιτική των ΗΠΑ ήταν, επί δεκαετίες, κάθε προσπάθεια για να αποφευχθεί το οποιοδήποτε στρατιωτικό πλεονέκτημα οποιουδήποτε κράτους της περιοχής έναντι των άλλων κρατών. Οι ΗΠΑ προσπαθούσαν -και το είχαν καταφέρει- για πλήρη ισότητα στις στρατιωτικές δυνατότητες. 

Τότε μόνο σημειώθηκε η αρχή της πολιτικής των ΗΠΑ να δώσουν στο Ισραήλ ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα, επάνω από τους γείτονές του. Αλλά και πάλι, η απόφαση του Τζόνσον βασίστηκε στις ανάγκες του Ισραήλ όπως τις αντιλαμβάνονταν το Πεντάγωνο και το State Department (και στις εσωτερικές πολιτικές εκτιμήσεις του Τζόνσον, βέβαια), και όχι στη δυνητική συμβολή του Ισραήλ στα συμφέροντα ασφάλειας των ΗΠΑ. 

Μέχρι το 1970 περίπου, το Ισραήλ ποτέ δεν θεωρήθηκε ότι είχε κάποιο ρόλο στη δυτική άμυνα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή δεν θεωρούνταν μέρος της Δύσης, κυρίως επειδή δεν είχε τη στρατιωτική δύναμη να συμβάλει σε πολιτικές κατευνασμού και σε πολιτικές περιορισμού της σοβιετικής επιρροής. Αυτή η αντίληψη άρχισε να αλλάζει το 1970, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν από το Ισραήλ βοήθεια για την ενίσχυση του καθεστώτος του βασιλιά Χουσεΐν στην Ιορδανία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, έγινε σαφές ότι κανένα αραβικό κράτος δεν μπορούσε ή δεν θα συνέβαλε στη δυτική άμυνα στη Μέση Ανατολή. Το Σύμφωνο της Βαγδάτης είχε πάψει να ισχύει από καιρό, και τα καθεστώτα τα φιλικά προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στην περιοχή ήταν πολύ αδύναμα για να επηρεάσουν την ισορροπία του τρόμου υπέρ της Δύσης, σε σύγκριση με τις αντιδυτικές δυνάμεις σε Αίγυπτο, Συρία και Ιράκ. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μετά τον επαναπροσανατολισμό της Αιγύπτου, με την υπογραφή της ειρηνευτικής συνθήκης με το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν να υπολογίσουν σε οποιαδήποτε αραβική κυβέρνηση για στρατιωτική βοήθεια. 

Η κυβέρνηση Carter άρχισε να εφαρμόζει μια μορφή στρατηγικής συνεργασίας (που δεν αναφερόταν ως τέτοια), και μόνο επί Reagan οι ΗΠΑ είδαν το Ισραήλ ως σύμμαχο που θα μπορούσε να έχει πιθανή συμβολή στον Ψυχρό Πόλεμο.

Αυτή είναι η αλήθεια, που βγαίνει από πολύ προσεκτική εξέταση του αρχειακού υλικού που έχουμε σήμερα στη διάθεσή μας. 

Παρόλα αυτά, ο μύθος επιμένει και συνεχώς ενισχύεται ότι οι Ισραηλινοί οφείλουν την ύπαρξή τους και την στρατιωτική τους ανωτερότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες, δήθεν αντίθετα από τους Ευρωπαίους, πάντα ευνοούσαν το Ισραήλ και ποτέ δεν ακολούθησαν μια πολιτική 'ίσων αποστάσεων' στη Μέση Ανατολή. Ψέμα ολκής, για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς Ιστορία. Μόνο μετά το 1967 η Αμερική αντικατέστησε τη Γαλλία ως ο επικεφαλής προστάτης και προμηθευτής όπλων του Ισραήλ. Η περίφημη 'άπλετη χρηματοδότηση από τον μεγάλο ιμπεριαλιστή ΗΠΑ στο μαντρόσκυλό του στη Μέση Ανατολή Ισραήλ' είναι παραμύθι. Στην πραγματικότητα, η 'βοήθεια' αφορά δάνεια, τα οποία το Ισραήλ είναι υποχρεωμένο να ξοδεύει αποκλειστικά και μόνο σε αμερικανικά όπλα, ακόμη και αν τα βρίσκει φθηνότερα αλλού, ακόμη κι αν η ποιότητά τους είναι υποδεέστερη από αλλού, ακόμη κι αν έχει τη δυνατότητα το Ισραήλ να τα φτιάξει μόνο του!  

Τόσο ο πρόεδρος Ρήγκαν όσο και ο διάδοχός του Τζορτζ Μπους κατακράτησαν δάνεια ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων ο πρώτος και 10 δισεκατομμυρίων ο δεύτερος, σαν 'ποινή' ενάντια στο Ισραήλ και κάποια σχέδια εποικισμών. 

Το 2003, η κυβέρνηση Μπους Β' εξαγρίωσε τους Ισραηλινούς όταν πούλησε την ελίτ των νέων αμερικανικών όπλων στους Σαουδάραβες, και μάλιστα σε απίστευτες ποσότητες, βλ. 'Bush Sold Arab States Arms in Violation of Deal With Israel': Israeli officials: U.S.-Arab deals involving F-15 fighter bombers, laser-guided bombs undermine IDF superiority, 10/01/2010
https://www.haaretz.com/1.5083636 

Την ίδια χρονιά, ο Μπους Β' επίσης κατακράτησε δάνεια ύψους 290 εκατομμυρίων δολαρίων, επίσης για τον ίδιο λόγο, για να μην προχωρήσουν κάποιοι σχεδιασμοί εποικισμών. Το 2006, το σκηνικό επαναλήφθηκε, με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ John Bolton να δηλώνει επίσημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας ότι βάζει στην ίδια κλίμακα το τείχος (στην πραγματικότητα: φράχτης) που ήθελε το Ισραήλ να φτιάξει γύρω από τις επίφοβες παλαιστινιακές περιοχές με τις βάσεις εκτόξευσης πυραύλων της Χαμάς στη Γάζα. 

Αλλά το παραμύθι για 'φύτεμα από τους ιμπεριαλιστές' καλά κρατεί. Πόσα περισσότερα ψέματα να βρει κανείς να πει; -εδώ άλλα έξι από τα πολύ μεγάλα: 

- Six Big Lies About How Jerusalem Runs Washington: From the Jewish cabal to the Capitol Hill Knesset, the worst leaps of logic when it comes to Israel, U.S. politics, and the Middle East., Foreign Policy, 21/03/2012 https://archive.is/sogxo 

Τώρα, βέβαια, η ιστορία είναι τόσο άγνωστη και έχει τόσες πολλές πτυχές, που αν τις μάθει όλες ο καλός ο αντισιωνιστής, ο πιστός του αντιιμπεριαλιστικού κατηχητικού, που πρώτα έμαθε να μισεί τους Εβραίους και μετά μαθαίνει κι από κανένα γεγονός, ίσως και ν' αρχίσει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο από την απορία: Οπως για παράδειγμα το γεγονός πως οι πρώτες 'αντισιωνιστικές' αντι-ισραηλινές δυτικές οργανώσεις, τύπου Αμερικανοί Εβραίοι ψευτοαριστεροί ενάντια στο Ισραήλ, ήταν στην πραγματικότητα δημιουργήματα της CIA για τις δικές της σκοπιμότητες, βλ. λ.χ. 'The Early CIA and Its Anti-Zionist Maneuvering', Asaf Romirowsky, Jerusalem Post, 12/02/2015 http://www.meforum.org/5030/early-cia-anti-zionism

 - Πολλά ακόμη παραδείγματα εντάσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ http://www.tabletmag.com/jewish-news-and-politics/96492/the-most-anti-israel-president 

Πίνακας 1: Ποσά που ξοδεύονται από τις ΗΠΑ για την στρατιωτική παρουσία στο εξωτερικό - Αμεσες δαπάνες σε βοήθεια + Κόστος στρατευμάτων - Which countries receive the highest amounts of the US military aid, 2017

 

 https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/212310892739757