Cohen.gr Πέμπτη 9.7.2015
ΤουΤεύκρου Σακελλαρόπουλου
Θυμάμαι μόλις είχε πεθάνει ο πατέρας μου τον Φεβρουάριο του 2001 ήλθε στην Πάτρα ένας πολύ καλός Αθηναϊκός θίασος για λίγες μόνο παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο αρχιτεκτονικής Ερνέστου Τσίλλερ. Η παράσταση είχε ως θέμα τον "Βυσσινόκηπο" του Άντων Τσέχωφ. Λόγω της όχι και καλύτερης διάθεσης μου θεώρησα πως θα μου έκανε πολύ καλό να παρακολουθήσω αυτό το έργο, το οποίο ενώ το εγνώριζα, ποτέ μου δεν το είχα διαβάσει ή παρακολουθήσει...
Δεν θα αναφερθώ στις λεπτομέρειες της πλοκής, απλώς θα γράψω πως η υπόθεση εκτυλίσσεται στο 1900 στην Ρωσία και αφορά σχέσεις ανθρώπων και καταστάσεων και όλα αυτά γύρω από μία ιδιοκτησία με έναν υπέροχο βυσσινόκηπο...
Η αριστοκρατική οικογένεια της οποίας ο βυσσινόκηπος είναι μέρος της ζωής της έχει ένα χαρακτηριστικό, το οποίο είναι και ο πυρήνας κατά τη γνώμη μου ολόκληρου του θαυμάσιου έργου:
Ενώ αναγνωρίζει την τραγική οικονομική της κατάσταση, ενώ έχει στη διάθεση της επιλογές, αναπολεί τα παλιά, θαυμάζει τον βυσσινόκηπο αλλά ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ... να τον σώσει… (μαζί και τον εαυτό της)…
Παρακολουθεί τα τεκταινόμενα με μία μοιρολατρική απάθεια και το έργο τελειώνει τη στιγμή, κατά την οποία οι ξυλοκόποι εισέρχονται στον κήπο για να κόψουν τα δένδρα του και να τον μετατρέψουν σε οικόπεδα...
Όντας επηρεασμένος από το γεγονός του ανέκκλητου του θανάτου, τον οποίο είχα βιώσει πριν από λίγες ημέρες λόγω του πατέρα μου σε αντίθεση με το πόσες ευκαιρίες και δυνατότητες διαθέτει ένας ζωντανός άνθρωπος η αντίθεση μου φάνηκε τότε εξαιρετικά έντονη...
Βγαίνοντας από το θέατρο ήμουν μπορώ πω σοκαρισμένος όχι με το γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι όσον αφορά τον θάνατο, τον οποίον οφείλεις να αποδεχθείς αμέσως, αλλά με το πόσα μπορείς να κάνεις ενόσω ζεις και ΔΕΝ κάνεις...
Τα τελευταία χρόνια της κρίσης και κυρίως τον τελευταίο καιρό (έως ημέρες) βλέπω γύρω μου έναν “βυσσινόκηπο”...
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ... και περιμένει το (όποιο) ΤΕΛΟΣ…
Αυτό μοιρολατρικά ενώ ταυτόχρονα αναρωτιούνται τι θα... γίνει...(ως εάν να μην το.. γνωρίζουν)!
Ομολογώ πως μετά από εκείνη την παράσταση εκφράσεις τύπου:
"να δούμε τι θα γίνει",
"δεν μπορείς να κάνεις τίποτα",
"πως μας κατάντησαν" και όλες οι σχετικές/αντιστοιχες τουλάχιστον μου τη "δίνουν" στα νεύρα. Όχι και πως πριν δεν μου την "έδιναν", απλώς παρακολουθώντας το θαυμάσιο θεατρικό έργο με τον βυσσινόκηπο τις... οπτικοποίησα...
Αφού σας συστήσω ένθερμα την παρακολούθηση του έργου με την πρώτη ευκαιρία, θα κλείσω με ένα γνωστό Εβραϊκό ανέκδοτο:
Έχει προβλεφθεί μία παγκόσμια πλημμύρα, η οποία σε πέντε ημέρες θα κατακλύσει την υδρόγειο με ασταμάτητη βροχή και φυσικά όλος ο Κόσμος θα καταστραφεί.
Ο Δαλάι Λάμα καλεί τους Βουδιστές απανταχού Γης και λέει: «Διαλογιστείτε και προετοιμαστείτε για την επόμενη μετενσάρκωση σας».
Ο Πάπας ανεβαίνει στο podium και καλεί τους Καθολικούς: «Εξομολογηθείτε τις αμαρτίες σας και προσευχηθείτε».
Ο αρχι-Ραβίνος του Ισραήλ παρουσιάζεται στην τηλεόραση και λέει: «Έχουμε πέντε ημέρες να μάθουμε να ζούμε μέσα στο νερό».