Cohen.gr Τετάρτη 16.12.2016
Δημήτρης Τζώρας.
Πιστεύω, ότι όσοι εργασθήκαμε για την νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, όσοι συν-δημιουργήσαμε τις στρατηγικές νίκης από το δικό μας μετερίζι, έχουμε μία βαθύτερη ερμηνεία των πραγμάτων από αυτούς που τα κοιτάζουν περισσότερο μακροσκοπικά.
Οι «6 λόγοι, οι 12 λόγοι και οι 20 λόγοι» που κέρδισε ο Τραμπ, κυριαρχούν ως τίτλοι – κλώνοι στην διεθνή και εγχώρια ειδησεογραφία. Ο ένας αντιγράφει τον άλλο στην απλοϊκότητα. Το κακό είναι, ότι τις υπεραπλουστεύσεις που διαβάζουν στις εφημερίδες οι πολιτικοί μας, τις υιοθετούν κιόλας! Εν μέρει, έχουν δίκιο βέβαια οι διεθνείς αναλυτές, διότι αυτό που συνέβη στο Brexit, αλλά και στις ΗΠΑ, δεν έχει συμβατική ερμηνεία. Τα ερμηνευτικά επιστημονικά εργαλεία δεν μπορούν να εξηγήσουν πλήρως, πως πραγματώθηκαν αυτά τα παγκόσμιας σημασίας γεγονότα, παρά μόνο προσδίδουν μία ατελή εκλογίκευση των συμβάντων.
Κατά αρχήν, ας τους χαρίσουμε το ότι ο Τραμπ, έχασε τις εκλογές σε απόλυτους αριθμούς και ότι οι Πολιτείες – κλειδιά με εκλέκτορες του έδωσαν την νίκη. Άρα, ο στρατηγικός σχεδιασμός των αντιπάλων του ήταν επιτυχής! Πού ηττήθηκε λοιπόν, η ποσοτική αμερικανική πολιτική επιστήμη, τί πήγε στραβά και όλα τα μοντέλα της έδειχναν διαφορετικό αποτέλεσμα;
Έχασε, διότι βρήκε απέναντί της την Ισραηλινή ποιοτική πολιτική επιστήμη και συγκεκριμένα του Bibi Νετανιάου! Είχαμε την ποσότητα, έναντι της ποιότητας. Το δίκτυο των ποιοτικών ανθρώπων που ενεργοποιήθηκε, ξεπέρασε τις δυσκολίες και από το κομματικό σαμποτάζ του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Την διαφορά που κάνει αυτό που αποκαλούμε «κρίσιμη κοινωνική μάζα» έναντι της αγέλης! Το έχω γράψει πολλές φορές. Η Ισραηλινή πολιτική επιστήμη, έχει κάνει τεράστια άλματα κάτω από τον Bibi. Όποιος διαβάζει τους Ισραηλινούς αναλυτές, τουλάχιστον αυτούς που ξέρουν τι λένε και έβλεπε πως προσέγγιζαν το αμερικανικό δρώμενο, θα παρατηρούσε, ότι έδειχναν άλλη κατεύθυνση από αυτή των Αμερικανών.
Ο Bibi, είναι πραγματικά τεράστιος ηγέτης, εκπληκτικός στρατηγιστής και τώρα, με την εκλογή Τραμπ, που θα του λυθούν τα χέρια στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, θα οδηγήσει το Ισραηλινό Κράτος σε μεγαλεία που δεν έχει δει ποτέ του! Ενώ η δυτική πολιτική επιστήμη προσεγγίζει το κοινωνικό δρώμενο με όρους νεωτερικότητας και μετανεωτερικότητας, η ομάδα Νετανιάου, πιάνει το οδηγητικό νήμα από πολύ παλαιότερα! Ο κόσμος δεν άρχισε με τον Μαρξ, ούτε με το Μπρέντον Γουντς, ούτε φυσικά με το ξεσάλωμα το άυλου καπιταλισμού από το 1973 και μετά. Είναι πολύ παλαιότερος…
Ας εξετάσουμε κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που δεν τα αναφέρει κανένας. Το 1989, όταν έπεσε το ανατολικό μπλοκ και εισήλθαμε στην παγκοσμιοποίηση, οι Ελευθεροτέκτονες στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (είναι ελεύθερα στο διαδίκτυο), ήταν 2.608.935. Σήμερα, σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, είναι μόνο 1.161.253!!! Τεράστια μείωση!!! Τα ίδια συμβαίνουν και στην Αγγλία! Ας δούμε και κάποια ακόμα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία. Στις Πολιτείες – κλειδιά, Πενσυλβάνια, Βόρεια Καρολίνα, Οχάιο και Μίσιγκαν για παράδειγμα, θα βρούμε πολύ μεγάλες Ελευθεροτεκτονικές «κοινότητες» σε σχέση με τον πληθυσμό. Αντίθετα, μικρή παρουσία έχουν στις Πολιτείες, που σήμερα βλέπουμε διαδηλώσεις κατά του Τραμπ. Απολύτως κυνικά να το εξετάσουμε, η Παγκοσμιοποίηση και ο Εθνομηδενισμός σκοτώνουν τον Τεκτονισμό με ό,τι αυτό σημαίνει, για τα έσοδα και την πολιτικο-κοινωνική επιρροή και συνέχειά του.
Οι 100.000 Ελευθεροτέκτονες της Πενσυλβάνια αντιστοιχούν σε 300.000 επηρεαζόμενες από αυτούς, ψήφους. Μόνο στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Δεν ισχυρίζομαι βέβαια, ότι όλοι αυτοί ψήφισαν Τραμπ. Το εξετάζω, ως κρίσιμη και συμπαγή κοινωνική μάζα, που μπορεί να μου παράξει αποτέλεσμα. Προφανώς λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι, ούτε ανειδίκευτοι εργάτες είναι, όπως μας τους παρουσιάζουν, ούτε έχουν ροπή στον λαϊκισμό και τον Εθνικισμό. Ίσα – ίσα, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους, έχουν εκπληκτικές ακαδημαϊκές περγαμηνές και μεγάλο φιλοσοφικό υπόβαθρο.
Πάρα πολλοί είναι και κεντρο-Αριστεροί. Βλέπετε πως, εάν κοιτάξουμε λίγο εκεί που πρέπει, πώς καταρρέει σιγά – σιγά η συστημική προπαγάνδα περί εθνικιστών, εργατών και λαϊκιστών; Ο Φράνσις Φουκουγιάμια, υπέρμαχος της παγκοσμιοποίησης, άρχισε να ψελλίζει στο τελευταίο του άρθρο, ότι οι κρίσιμοι ψηφοφόροι δεν ήταν κάποιοι που ματώνουν οικονομικά εξαιτίας του Obamacare, ούτε ψήφισαν υπέρ του Τραμπ λόγω του μεταναστευτικού προβλήματος.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, προήλθε και η ψήφος του Brexit. Σιωπηλή, συνειδητή και πακτωμένη σε φιλοσοφικό έδαφος. Άλλωστε, η Βρετανία, είναι η μεγάλη μητέρα του παγκόσμιου τεκτονισμού. Μπορεί ο Τεκτονισμός, σε όλο τον κόσμο, να είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας την εκάστοτε ιστορική στιγμή, αλλά κάποιες αρχές και αξίες στο εσωτερικό του, έχουν πιο μεγάλη βαρύτητα απ’ αυτή που τους προσδίδουν άλλες κοινωνικές ομάδες. Πιστεύω, ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι σε αυτούς τους ανθρώπους και όχι μόνο στους συγκεκριμένους, ήταν το ψήφισμα της UNESCO, που παρέδιδε τον Ναό του Σολομώντα στους Μουσουλμάνους. Το στοιχείο αυτό, έγειρε την ζυγαριά υπέρ του Τραμπ στις κρίσιμες Πολιτείες, όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Θα κέρδιζε πάλι, αλλά το συγκεκριμένο γεγονός, έκανε να βγει το ξίφος από την θήκη και δεν θα ξαναμπεί μέσα για δεκαετίες. Η Stratfor άλλωστε, είχε δημοσιεύσει κάποτε, ολόκληρο πόνημα για την γεωπολιτική σημασία του Όρους του Ναού.
Τα Ναϊτικά τάγματα εντός του Τεκτονισμού, είναι ιστορικώς αρχετυπικά, δηλαδή, είναι συστρατιώτες του Χριστού και το Ναού του Σολομώντος, όπως τα θέλει η ιδρυτική διακήρυξη του Τάγματος. Κανένας συνειδητοποιημένος Ναΐτης, δεν μπορούσε να δεχθεί μία τέτοια προσβολή και ένα τέτοιο τετελεσμένο!!! Δεν μπορούσαν να αφήσουν την Χίλαρι Κλίντον, να σφραγίσει πολιτικά μία τέτοια αθλιότητα!
Ως πολιτικός Ναΐτης, ως συστρατιώτης του Χριστού και του Ναού, με εξόργισε αφάνταστα αυτή η πράξη. Με εξόργισε πολύ και το δικό μας άθλιο πολιτικό σύστημα με την προδοσία του αυτή. Δεν είμαι Τέκτονας, δεν θα είχα κανένα απολύτως πρόβλημα να το πω δημόσια, διότι θα ήταν μία επιλογή μου εν πλήρει συνειδήσει, που θα με έκανε υπερήφανο, εάν έκλεινα προς αυτήν και όχι μυστικοπαθή. Έχω εισπράξει αισθήματα αγάπης και σεβασμού από Τέκτονες, τα ίδια αισθήματα έχω κι εγώ απέναντί τους, αλλά οι διαφορές μας είναι μεγάλες, σε φιλοσοφικό επίπεδο.
Αυτό, όμως, που εισήγαγε σιγά – σιγά ο Bibi Νετανιάου, στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και είναι το πιο σημαντικό, είναι η ιδιότητα του παγκόσμιου πολιτικού Ναΐτη!!! Το απόλυτο κοινωνικό αντιστάθμισμα στον διεθνισμό και την πολυπολιτισμικότητα της Δεξιάς και της Αριστεράς. Ο πολιτικός Ναϊτισμός, θα παράξει τις υπερκρατικές πολιτικο – κοινωνικές ισορροπίες, που χρειαζόμαστε στο παγκόσμιο ανθρωποσύστημα. Οι χρηματοοικονομικές αγορές την επόμενη δεκαετία, θα αλλάξουν σε ασύλληπτο βαθμό!
Επάνω λοιπόν, σε αυτά τα εσωτερικά αρχέτυπα, πάτησε και η ομάδα Τραμπ, για να κερδίσει ακόμα και αυτούς, που δεν ανήκαν συντεταγμένα, σε κάποιο Τεκτονικό τάγμα. Η κρίσιμη μάζα ενεργοποιήθηκε, γέμιζε τα στάδια και έδινε ασύλληπτο παλμό, στην κατά τα άλλα, πολιτικά νωθρή αμερικανική κοινωνία. Ο μέσος Αμερικανός, ένιωσε « Ναΐτης» και ας μην το καταλάβαινε πλήρως. Ναΐτης ένιωθε και ο Αμερικανός στρατιώτης, που πέρα από την σημαία της πατρίδας του, ένιωσε, ότι με την ψήφο του υπερασπίζεται κάτι πολύ βαθύτερο και μεγάλο από τις ΗΠΑ. Η νίκη του Προέδρου, θα θεμελιώσει μία νέα κοινωνική τάξη πολιτών, μέσα στις δυτικές δημοκρατίες.
Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα θα σαρωθούν και οι οικογένειες που έκαναν κουμάντο στην χώρα θα σβήσουν ή θα μπουν φυλακή, για τα εγκλήματά τους. Ό,τι και να κάνουν, είναι χρεωμένοι με την παράδοση του Ναού, στο Ισλάμ. Δεν θα υπάρξει παραγραφή, ούτε άφεση αμαρτιών... Αυτό που φέρνει ο Τραμπ, ως πολιτικό ανάγνωσμα, δεν θα είναι για μία τετραετία, ούτε κάτι που θα στρογγυλέψει ή θα συμβιβαστεί στην πορεία του χρόνου. Προς το παρόν, λέει αυτά που πρέπει να ακούσουν οι Αμερικανοί, μέχρι να αναλάβει την ηγεσία του στρατεύματος.
Ας μην τρέχουν άδικα οι πολιτικοί μας να οικειοποιηθούν την νίκη του και να λάβουν θέσεις εκκινήσεως για την επόμενη μέρα. Απλά, δεν θα υπάρχει επόμενη μέρα γι’ αυτούς. Άδικα χτυπιούνται. Ας το καταλάβουν, ότι με παλιά υλικά, δεν χτίζεται ένας νέος κόσμος. Ο Καμμένος, ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης, ο Σαμαράς και λοιποί Κοινοβουλευτικοί, είναι τα παλιά και άχρηστα υλικά, ενός αποτυχημένου κόσμου. Όλοι τους.
Η Δεξιά του Τραμπ, δεν είναι η συμβατική Δεξιά που γνωρίζαμε, ούτε θα ακουμπά σε εθνικιστικά πρότυπα του παρελθόντος, ούτε θα μπορεί να ταυτοποιηθεί μέσα στα πολιτικά εγχειρίδια. Αυτός, ο νέος κόσμος, θα διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά και από τα αριστερά προς τα δεξιά. Όσοι λοιπόν, πιστοί, προσέλθετε…
*Δημήτρης Τζώρας, Πολιτικός Αναλυτής