Cohen.gr Πέμπτη 15.6.2017
Δημήτρης Τζώρας
Όσες φορές κι αν έχω δει το φιλμ που καταγράφει την δολοφονία του Τζον Κέννεντυ (Ζαπρούντερ Φιλμ) , πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. Το φιλμ αυτό, θεωρητικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Η ταινία που βγήκε στον αέρα εκείνη την εποχή, ως η αυθεντική, αποτελεί μία βερσιόν των πραγμάτων που συνέβησαν εκείνη την ημέρα.
Έτσι προσεγγίζω και την περίπτωση του Εμμανουέλ Μακρόν. Ως την ευρωπαϊκή εκδοχή του Ζαπρούντερ φιλμ. Θέλω να ρίξω λίγο φως σε κάποια γεγονότα που δεν έχουν δει επαρκώς το φως της δημοσιότητας. Να ξεκινήσουμε από τις Ολλανδικές εκλογές. Ο Ρούτε, δεν τις κέρδισε. Του επέτρεψαν να τις κερδίσει. Αυτή, ήταν μία απόφαση που ελήφθη στην Ουάσινγκτον, περίπου έναν μήνα πριν τις εκλογές. Ο Βίλντερς, πήγαινε πόντο - πόντο με τον Ρούτε μέχρι τότε και παρ’ όλο που είχε όλα τα Ολλανδικά ΜΜΕ μαζί του ο Ρούτε, ο Βίλντερς, το μόνο που είχε να κάνει, ήταν να βγει έξω στους πολίτες, πόρτα - πόρτα και να μιλήσει μαζί τους. Αυτός ο τρόπος πολιτικής επικοινωνίας, παίζει τεράστιο ρόλο στο Ολλανδικό εκλογικό σώμα. Ο Βίλντερς, λόγω ενδείξεων για απόπειρα δολοφονίας του από το προσωπικό ασφαλείας του, έμεινε έξω από αυτή τη διαδικασία... Εάν κέρδιζε ο Βίλντερς, τότε πολύ δύσκολα θα κέρδιζε ο Μακρόν στην Γαλλία, διότι θα δημιουργούσε «κλίμα».
Από εκεί και πέρα, λειτούργησε η αδράνεια επί του οχήματος. Η Λεπέν, έκανε συνειδητά πίσω, όταν θα μπορούσε άνετα να σαρώσει τον Μακρόν. Το πόσο τεχνητή ήταν η εκλογή του και το πόση είναι η αποδοχή αυτού του προσώπου και του προγράμματός του, το είδαμε στις Βουλευτικές εκλογές της Γαλλίας. Το εκλογικό σώμα, του λέει, μακριά και όχι αγαπημένοι. Είναι ένας πρόεδρος, χωρίς χώρα.
Υπήρχε λόγος που δομήθηκαν έτσι τα πράγματα. Ο Πρόεδρος Τραμπ, ακόμα δεν είχε παγιώσει την εξουσία του μέσα στο ευρωατλαντικό καθεστώς. Ακόμα το παλεύει, αλλά κερδίζει έδαφος ημέρα την ημέρα προς αυτή την κατευθυνση και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Έπρεπε λοιπόν, τους πρώτους δυο - τρεις μήνες της ασταθούς κυβέρνησής του, να τους παίξει με τρόπο, που ό,τι κι αν επέλεγαν, να κέρδιζε αυτός το παιχνίδι. Όπερ και εγένετο. Άφησε χωρο, έδωσε χρόνο και την ευκαιρία στις δυνάμεις που στηρίζουν Χίλαρι, Μακρόν, Ρούτε και το υπόλοιπο κακό συναπάντημα της Ευρω-αμερικανικής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά και τις υπερδομές, να συνθέσουν μαζί του και με την νέα τάξη πραγμάτων, που έχει δημιουργηθεί στην Ουάσινγκτον.
Εάν δεν το έκαναν και επέλεγαν την σύγκρουση διά του Μακρόν, της Μέρκελ και του Κόρμπυν (δεν τους βγήκε ακόμα αυτό), πάλι θα κέρδιζε, διότι το σύστημα θα έκανε αυτό που είχε ως μοναδική επιλογή. Να απομονωθεί από την Ουάσινγκτον και να στραφεί προς τον μιλιταρισμό, ο οποίος είναι το προνομιακό πεδίο δράσης Αμερικανών και Ρώσων. Τους έσπρωξαν, εκεί που τους ήθελαν. Έβγαλαν μόνοι τους τα μάτια τους βέβαια, διότι φώναζαν εξαρχής τις προθέσεις τους. Ήθελαν να έχουν πυρηνικά στα χέρια τους. Το έλεγαν κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής προεκλογικής εκστρατείας στον κόσμο. Προειδοποιούσαν υστερικά, διά των σάπιων ΜΜΕ, να μην αφήσει το εκλογικό σώμα τα πυρηνικά στα χέρια του Τραμπ. Το ίδιο έκαναν και με την Λεπέν. Ούρλιαζαν, ότι η Λεπέν, θα είναι παγκόσμιος κίνδυνος, εάν έχει τα πυρηνικά στα χέρια της.
Βουαλά, λοιπόν, πάρτε τα. Τώρα, αρχίζουν και λένε, ότι χρειάζονται και έναν ευρωπαϊκό στρατό για να τους προστατεύσει. Θέλουν να πουλήσουν το παραμύθι στους ευρωπαϊκους λαούς, να πάρουν τα όπλα για να προστατευθούν από τον κακό Τραμπ, τους κακούς Ρώσους, το κακό Ισραήλ ή όποιον άλλο θελήσουν. Αμφιβάλλω πολύ, βέβαια, εάν υπάρχουν νοήμονες πολίτες, που θα φάνε το παραμύθι του Ευρω-στρατού και θα πάνε να πεθάνουν για τα συμφέροντα των Γερμανών και των Γάλλων. Εάν βρεθούν τέτοιοι, ε, τότε, καλό παράδεισο να έχουν.
Τώρα λοιπόν, είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ, το γιατί απαντούσε «μονότονα» ο Πρόεδρος Τραμπ, στις επίμονες ερωτήσεις του δημοσιογράφου κατά την διάρκεια της αμερικανικής προεκλογικής περιόδου, εάν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα εναντίον της Ευρώπης, «όλες οι επιλογές είναι πάνω στο τραπέζι». Τα έλεγε αυτά, πριν ακόμα φανεί ξεκάθαρα στον πολιτικό ορίζοντα, η νίκη Μακρόν. Άρα, ήξερε πολύ καλά ποιος θα κέρδιζε τις Γαλλικές και τις Ολλανδικές εκλογές.
Το «ωραίο», όμως, της υπόθεσης είναι, ότι αυτό, κάνει ορισμένες συνετές Γερμανικές Ελίτ, να ιδρώνουν στον ύπνο τους, διότι τα Γαλλικά πυρηνικά, δεν τα έχει στην πραγματικότητα ο Μακρόν. Τα έχει ο χειριστής - πράκτορας δίπλα του, η σύζυγος - μούμια που ακούει στο ονομα, κυρία Brigitte Trogneux!!! Αυτή τον χειρίζεται... ποικιλοτρόπως όλα τα χρόνια. Από τότε που ήταν 15 ετών…
Πρέπει να είναι πραγματικά σε πανικό, διότι βλέπουν την Αμερικανική Αριστερά, που την υποκινεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα, να φτιάχνει ένα παγκόσμιο προφίλ του Μακρόν, κάτι ανάμεσα σε φιλελεύθερο Μεσσία και Ρόναλντ Ρέϊγκαν, ώστε να έχει την ηθική νομιμοποίηση για παγκόσμια σύγκρουση. Ναι, υπήρξε εφημερίδα, που είπε, ότι μοιάζει με τον Ρέϊγκαν ο Μακρόν! Μπορεί ο Ρέϊγκαν να γυρίζει σαν σουβλάκι στον τάφο του με τέτοιες ταυτίσεις, αλλά είχαν λόγο να πουν τέτοια μεγαλειώδη μπούρδα. Θέλουν να του δώσουν τον προσδιορισμό του Ευρωπαΐου μαχητή, που Θα παλέψει την Αμερικανική Αυτοκρατορία του «κακού»!
Το άγχος των Γερμανών φάνηκε στις τελευταίες δηλώσεις του ΥΠΕΞ τους, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, για ενδεχόμενο μεγάλο πόλεμο στον κόλπο, γνωρίζοντας, ότι κάτι τέτοιο, θα πυροδοτήσει νομοτελειακά, έναν παγκόσμιο πόλςμο. Υπήρξε δημοσίευμα στον διεθνή Τύπο, που παρομοίαζε την περίπτωση του Κατάρ με τη δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάνδου της Αυστρίας, που πυροδότησε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τώρα, στο ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, για το ποιοι ελέγχουν την Brigitte Trogneux και πού θα αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν τα πυρηνικά, έχει τελικά καμία σημασία πλέον; Όπου και να τα ρίξουν, θα δεχθούν αντίποινα σε μαζική κλίμακα. Το μόνο που με αγχώνει, είναι το μέλλον της πατρίδας μας, διότι βλέπω πολλούς άφρονες Έλληνες πολιτικούς, να ταυτίζονται με την γαλλική μαριονέτα. Ο Μακρόν, είναι το ζαπρούντερ φιλμ της Ευρώπης, που θα καταγράψει το τέλος της. Got it?
Ο Δημήτρης Τζώρας είναι Πολιτικός Αναλυτής