Cohen.gr Παρασκευή 14.12.2018
Δημήτρης Τζώρας*

«Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω», αυτό είχε πει ο Αρχιμήδης, που σημαίνει «Δως μου μέρος(πού) να σταθώ (μοχλοβραχίονα) κι ως και τη γη μπορώ να κινήσω (και τότε θα μπορούσα ακόμη και τη Γη να κινήσω). Εάν είχαμε Αντώνη Σαμαρά Πρωθυπουργό στην Ελλάδα, στην Αμερική Πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ και Πρωθυπουργό στο Ισραήλ τον Μπίμπι Νετανιάου, θα φτάναμε τα σύνορα της Ελλάδας στην Άγκυρα και η Μέρκελ, θα είχε βάλει τα μνημόνια και τα πλεονάσματα στην πιο βαθιά οπή της Γερμανικής Κυβέρνησης και του Ράιχ της.

Με αφορμή τον στρατηγικό διάλογο που (καλώς) έχει ξεκινήσει η Κυβέρνηση Τσίπρα με τις ΗΠΑ, θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας. Ουσιαστικό, πολιτικό, γεωπολιτικό και πολιτισμικό διάλογο με την Κυβέρνηση Τραμπ, δεν μπορεί να κάνει μία Κυβέρνηση της Αριστεράς. Γι’ αυτό, την όλη διαδικασία του στρατηγικού διαλόγου, την έχει αναλάβει το Αριστεροκρατούμενο Αμερικανικό State Department. Με εκείνους τους γραφειοκράτες, μπορεί ο Τσίπρας να βρει κοινό έδαφος και κοινή γλώσσα. Αλλά και πάλι, αυτό το ελάχιστο, ο Πρωθυπουργός, το οφείλει στο Δεξιό και Τραμβικό, Πάνο Καμμένο και όχι στις ικανότητες και ιδεολογικές καταβολές του.

Το μεγάλο λάθος, όμως, του Τσίπρα, θα είναι στο επόμενο βήμα του. Εκεί, όπου θα θελήσει να γίνει ο Μακρόν της Ελλάδος και να διοικήσει με Κυβέρνηση μειοψηφίας, στηριζόμενος σε πράκτορες της διαπλοκής και του Γερμανικού βαθέως κράτους . Αυτά που έπαθε ο Μανωλάκης της Ελιζέ, θα μοιάζουν με τρυφερά χάδια μπροστά σε αυτά που θα συμβούν στον Τσίπρα και την Αριστερά εν γένει, εάν μοχλεύσει πολιτική εκτροπή με Κυβέρνηση ανδρείκελων, για χάρη των συμφερόντων των Γερμανών, στο Σκοπιανό και τα Βαλκάνια. Σφύριξε ο Καμμένος, έληξε ο Τσίπρας. Αυτή είναι η αγωνιώδης συμβουλή, προτροπή, έκκλησή μου προς το Μέγαρο Μαξίμου.

Επιστρέφω στα του στρατηγικού διαλόγου. Ο Πρόεδρος Τραμπ, θέλει συνομιλητές, τους οποίους κάνει στενούς του φίλους στο τέλος. Ανθρώπους, με τις ίδιες πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις με τις δικές του. Αυτή τη στιγμή, μόνο ο Αντώνης Σαμαράς, είναι ο πολιτικός που θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη φιλία του Προέδρου Τραμπ. Οι στρατηγικές συνεργασίες, είναι χρήσιμες. Οι πραγματικές φιλίες, απείρως χρησιμότερες!!!

Εάν οι Ελληνικές (ο Θεός να τις κάνει) Ελίτ, μπορούν να σπαταλήσουν ατελείωτες ώρες, αξιολογώντας ένα αυτοκίνητο ή ένα κότερο για αγορά, ας αξιολογήσουν προσεκτικά, για μία τους και μοναδική φορά, τα πράγματα, κοιτάζοντας το συμφέρον της χώρας, το οποίο είναι και δικό τους συμφέρον. Την ώρα που η παλαιά τάξη πραγμάτων καταρρέει υπό την ηγεσία και τα χτυπήματα του Προέδρου Τραμπ, η Ελλάδα, θέλει και χρειάζεται απεγνωσμένα τη φιλία του ισχυρότερου ανθρώπου στον πλανήτη και της ισχυρότερης οικονομίας του πλανήτη.

Όπως μας δίδαξε σοφά ο Αρχιμήδης, τα πάντα, είναι θέμα μόχλευσης....

*Δημήτρης Τζώρας, Πολιτικός Αναλυτής