Cohen.gr.15.10.2025
Άγγελος Ραφαήλ* 

4 Ιουλίου 1976 προς το μεσημέρι, σχεδόν ένα χρόνο από την τελική εγκατάσταση μου στο Ισραήλ. Στην ασπρόμαυρη τηλεόραση στην βιτρίνα ενός καταστήματος ηλεκτρικών συσκευών σε μια γειτονιά της Ιερουσαλήμ, έβλεπα νυσταγμένος (μετά από νυχτερινή βάρδια σε ξενοδοχείο) τις εικόνες της επιστροφής των επιβατών του αεροπλάνου της Air France που οδηγήθηκε από αεροπειρατές στο αεροδρόμιο του  Entebbe στην Ουγκάντα, αποτέλεσμα της επιχείρησης επίλεκτης μονάδας του Ισραήλ, που έμεινε γνωστή ως Operation Thunderbolt. Η συγκίνηση μου όπως και των υπολοίπων θεατών της μετάδοσης ήταν  μεγάλη, ο ενθουσιασμός μας πλημμύριζε, αλλά αν θέλετε το πέρασμα 49 ετών και κάτι και η σχετική αμβλύτητα που φέρνουν οι εμπειρίες της ζωής μετέτρεψαν όλα αυτά σε μια ευχάριστη ανάμνηση. 

Σήμερα το πρωί η προσδοκία της επιστροφής των απαχθέντων με πέταξε από το κρεββάτι πολύ νωρίτερα από ότι συνήθως, και όταν είδα τα ελικόπτερα να περιμένουν αυτούς που επέστρεφαν, η ανάμνηση του Ιούλη 1976 ζωντάνεψε για λίγο στα μάτια μου. Η συνέχεια ήταν ένα κράμα ευφορίας για αυτούς που γύρισαν με ένα αχνό χαμόγελο ανακούφισης στα χείλη αλλά και περισυλλογής και βουβού πόνου για αυτούς και αυτές που αν γυρίσουν θα είναι σε πρωτόλεια φέρετρα και θα περιμένουν την επιστήμη να αποδείξει ότι είναι αυτοί που ισχυρίζονται οι δολοφόνοι τους για να αποδοθούν στις οικογένειες τους για να ταφούν. 

Τυχαίο, συμπτωματικό, «οργανωμένο», αλλά επέστρεψαν δύο ακριβώς χρόνια, μείον μερικές ώρες, από την Εβραϊκή ημερομηνία που ξέσπασε το μεγαλύτερο και πλέον απάνθρωπο πογκρόμ που γνώρισε το Εβραϊκό έθνος μετά το Ολοκαύτωμα. 

Οι εικόνες της επανένωσης τους με τους οικείους τους έχουν θαμπώσει τα μάτια όλων μας και οι περισσότεροι από εμάς συμμεριζόμαστε την χαρά και την ανακούφιση. Δυστυχώς κάποια πολιτικοποιημένα κτήνη (δεν βρίσκω πιο δόκιμη λέξη) πιστά  στην θεωρία «ότι δεν συμφωνεί μαζί μας είναι εναντίον του ηγέτη μας», βρίσκουν ακόμα και σήμερα τρόπους να επιτεθούν (ελπίζω μόνο) λεκτικά σε μέλη οικογενειών απαχθέντων που πολέμησαν σαν πληγωμένες λέαινες όλη αυτή την περίοδο, μανάδες και σύντροφοι που δεν πτοήθηκαν από πολιτικάντηδες (γιατί τέτοιοι είναι οι περισσότεροι από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία), από τις εκδηλώσεις απέχθειας των οπαδών των παραπάνω για να μπορέσουν να ξαναγεννήσουν και να ξαναγνωρίσουν τους «ανέγνωρους» δικούς τους ανθρώπους 

Αλλά τα ΜΜΕ έφερναν και εικόνες από την απέναντι όχθη. Τα ερείπια και οι πληγέντες (και υπάρχουν ουκ ολίγα και πολλοί) και οι λιμοκτονούντες ως εκ θαύματος έδωσαν την θέση σε νέα αστραφτερά αυτοκίνητα, κτίρια που στέκονται περήφανα και ανθρώπους που τρέφονταν χωρίς σταματημό (από ότι φάνηκε) με άφθονη και θρεπτική τροφή… 

Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι έχουν μεγάλες απώλειες, αλλά το θέμα είναι κατά πόσο οι καλοζωισμένοι ηγέτες της Χαμάς εσωτερικού και περισσότερο της Χαμάς εξωτερικού κατανοούν ότι οι συνέπειες των ενεργείων τους, που από ότι αποκαλύπτεται, ήταν αποκλειστικά για φονικούς σκοπούς, προκάλεσαν στον λαό τους, που τον εξουσιάζουν με τον πλέον ολοκληρωτικό και αντιδημοκρατικό τρόπο (υπόψη της Γκρέτας, του ΚΚΕ, της Νέας Αριστεράς, των παραφυάδων της και των Γαζοναυτών) τόσα δεινά.

Μακάρι η πρόθεση του πλανητάρχη με την πορτοκαλί χαίτη να πείσει τους ηγέτες του κόσμου να βάλουν και αυτοί το χεράκι του για  ένα καλύτερο μέλλον στην περιοχή να γίνει πραγματικότητα.  Ας ελπίσουμε ότι οι ελπίδες δεν θα αποβούν φρούδες και θα ξημερώσουν καλύτερες μέρες για όλους μας. Αυτές είναι κατά την γνώμη μου οι βασικές προϋποθέσεις για την επιτυχία αυτού του πονήματος: απομάκρυνση του ιερατείου από την σκηνή, άνοδο ηγετών με πολιτική ωριμότητα και ανιδιοτελή τρόπο λειτουργίας και αλλαγή του τρόπου εκπαίδευσης και παιδείας των νέων. ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΕΥΡΕΣ!!! 

Κλείνω υποκλινόμενος στην μνήμη των θυμάτων ένθεν και ένθεν και την ελπίδα ότι για το υπόλοιπο της ζωής μου θα αναρτώ μόνο ευχάριστες αναρτήσεις.

Το ξέρω, είναι ουτοπία, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.֍ 

*Ο Άγγελος Ραφαήλ Ελληνο-Ισραηλινός μεταφραστής και ξεναγός και ζει στο Ισραήλ.