Δημήτρης Κράββαρης
11.6.2014

 

Ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο αντιεβραϊσμός, είναι το βασικό θεμέλιο όλων των διακρίσεων και ρατσισμών. Άρα δεν αφορά τους Εβραίους Έλληνες αλλά όλους: σε μια κοινωνία, που έστω ανέχεται τον αντισημιτισμό, κανένας δεν είναι ασφαλής και άρα η ενεργητική καταπολέμησή του από μη Εβραίους δεν είναι αλτρουισμός, είναι αυτοπροστασία.

Άννα Φραγκουδάκη: Η σχέση του αντισημιτισμού και του ρατσισμού με την ελληνική εθνική ταυτότητα, The Athens Review of Books, τχ. 54[i]

Μετά την απαγωγή και τη βάρβαρη δολοφονία των τριών Ισραηλινών εφήβων Naftali Fraenkel, Gilad Shaar και Eyal Yifrach κοντά στη Χεβρώνα, αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον των ελληνικών Μέσων Ενημέρωσης για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα δημοσιεύματα υπάκουσαν και πάλι στη μία και μοναδική αρχή «το Ισραήλ φταίει για όλα». Ορισμένες εφημερίδες δεν μπήκαν καν στον κόπο να αναφερθούν με ιδιαίτερες λεπτομέρειες στο γεγονός της απαγωγής, στην αγωνία των οικογενειών αλλά και ολόκληρης της ισραηλινής κοινωνίας. Άλλες υπονόησαν μάλιστα ότι οι νεαροί, «όντας παιδιά εποίκων, προκάλεσαν στην ουσία την απαγωγή τους», επειδή κυκλοφορούσαν χωρίς συνοδεία σε μια τέτοια περιοχή. Η κινητοποίηση του ισραηλινού στρατού παρουσιάστηκε, επίσης, ως μια ακόμα άστοχη κίνηση του «σιωνιστικού κράτους». Προφανώς, οι Έλληνες –αλλά και αρκετοί Ευρωπαίοι – δημοσιογράφοι περίμεναν από τον Νετανιάχου να αρκεστεί σε κάποιες ευγενικές εκκλήσεις μέσω twitter, του τύπου «μη κάνετε κακό στα παιδιά! Σας εκλιπαρούμε!». Οποιοδήποτε άλλο οργανωμένο κράτος θα είχε αντιδράσει ανάλογα, κινητοποιώντας δηλαδή το στρατό του·  μόνο από το Ισραήλ ζητείται επίμονα εγκράτεια και σύνεση. Οι περισσότερες ελληνικές εφημερίδες δεν κάνουν ούτε αυτό: με χαρακτηριστική εμμονή αναφέρονται στα «μαχαίρια που ακονίζει το Ισραήλ» μετά τη δολοφονία του Naftali, του Gilad και του Eyal.

Οι εν λόγω αρθρογράφοι λησμόνησαν πολύ γρήγορα ότι η Ευρώπη έχει να λύσει ένα μείζον πρόβλημα πριν αναλωθεί σε ηθικολογικού τύπου προσεγγίσεις της ισραηλοπαλαιστινιακής διαμάχης: την αντιμετώπιση του χειρότερου, ίσως, κύματος αντισημιτικής βίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους. Η βάρβαρη δολοφονία ενός ραβίνου, των δύο γιων του και μιας άλλης μαθήτριας έξω από ένα εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης το 2012 και η εν ψυχρώ εκτέλεση τεσσάρων επισκεπτών και εργαζομένων του Εβραϊκού Μουσείου των Βρυξελλών τον περασμένο Μάιο δεν είναι κάποια μεμονωμένα περιστατικά αλλά το αποτέλεσμα ενός γενικότερου κλίματος αντιεβραϊκού μένους που διαρκεί χρόνια τώρα, με πρωταγωνιστές κυρίως φανατικούς μουσουλμάνους αλλά και νεοναζί. Από το παιχνίδι δε λείπουν και αρκετοί αριστεριστές. Αυτό που ενώνει όλους τους παραπάνω είναι όχι μόνο το μίσος για το Ισραήλ αλλά και η απέχθεια για τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατίας, του αλληλοσεβασμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Πόσοι γνωρίζουν ότι το 2013 καταγράφτηκαν μόνο στη Γαλλία 614 κρούσματα αντισημιτικής βίας, έναντι 389 το 2011, ήτοι μια αύξηση της τάξης του 58%; Το να κυκλοφορείς πλέον στους δρόμους των γαλλικών πόλεων φορώντας την κιπά θεωρείται μια παρακινδυνευμένη πράξη που μπορεί να σου στοιχίσει ακόμα και τη ζωή. Πόσοι άραγε έχουν ακούσει για το «φαινόμενο Ντιεντονέ», τον πρώην κωμικό που γεμίζει εδώ και χρόνια τις αίθουσες με σόου στα οποία διακωμωδείται το Ολοκαύτωμα και του οποίου τα εμετικά βίντεο παρακολουθούνται στο διαδίκτυο από εκατομμύρια χρήστες; Πόσοι πήραν είδηση ότι σε διαδήλωση στο Παρίσι, τον Ιανουάριο του 2014, ακούστηκαν συνθήματα όπως «Εβραίε, εξαφανίσου, η Γαλλία δε σου ανήκει»[ii]; Πόσοι έχουν πάρει στα σοβαρά τον ακομπλεξάριστο αντισημιτισμό χιτλερικού τύπου της «Χρυσής Αυγής» καθώς και του ουγγρικού ακροδεξιού κόμματος Jobbik; Πόσοι γνωρίζουν, τέλος, ότι μέλος της Attac –  οργάνωσης που αντιμάχεται την παγκοσμιοποίηση – έστειλε πρόσφατα στο νοσοκομείο διαδηλωτή, επειδή «τόλμησε» να διαδηλώσει στο Αμβούργο υπέρ της άμεσης απελευθέρωσης των τριών απαχθέντων εφήβων;

Πέρα από την ευθύνη των Μέσων Ενημέρωσης για την ανάδειξη της επικινδυνότητας του δολοφονικού αντισημιτισμού, υπάρχει και η ευθύνη της πολιτικής. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί οφείλουν να αντιμετωπίσουν επιτέλους το πρόβλημα του ισλαμικού αντισημιτισμού με τη δέουσα σοβαρότητα, δηλαδή ως ένα μείζον ευρωπαϊκό πρόβλημα και όχι ως ένα αναπόφευκτο παρεπόμενο της ισραηλοπαλαιστινιακής διένεξης. Η Deidre Berger, διευθύντρια του AJC Berlin Ramer Institute for German Jewish Relations, τονίζει σε πρόσφατο άρθρο της στη γερμανική εφημερίδα Der Tagesspiegel[iii] την επείγουσα ανάγκη δημιουργίας μιας Task Force στους κόλπους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τη συμμετοχή Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και εβραϊκών φορέων για την αντιμετώπιση της αντισημιτικής βίας. Η Deidre Berger τονίζει, επίσης, την ανάγκη μιας εκ του σύνεγγυς παρακολούθησης του φαινομένου των πολυάριθμων Ευρωπαίων τζιχαντιστών που μάχονται αυτή τη στιγμή στη Συρία[iv], καθώς και την ανάγκη άμεσης ανάσχεσης της αυξανόμενης επιρροής τους στους νεαρούς μουσουλμάνους της Ευρώπης. Αυτοί οι τελευταίοι χρειάζονται επειγόντως θετικά πρότυπα που θα τους πείσουν για τη συμβατότητα θρησκευτικής πίστης και δυτικής δημοκρατίας.

Ένα τέτοιο ρόλο παίζει ο δραστήριος ψυχολόγος Ahmad Mansour – Παλαιστίνιος με ισραηλινή υπηκοότητα – που εδώ και αρκετά χρόνια έρχεται σ’ επαφή με μουσουλμάνους μαθητές στο Βερολίνο. Η Αμερικανοεβραϊκή Επιτροπή (AJC) και η Γερουσία του Βερολίνου τον βράβευσαν πρόσφατα για τον αγώνα του κατά των αντισημιτικών και των σεξιστικών στερεοτύπων. Στη Γαλλία μια ανάλογη δραστηριότητα έχει αναλάβει η Latifa Ibn Ziaten, η μητέρα ενός από τους μουσουλμάνους στρατιωτικούς που δολοφόνησε ο Μεράχ πριν εκτελέσει τα θύματά του έξω από το εβραϊκό σχολείο της Τουλούζης. Η Latifa Ibn Ziaten ανέφερε πρόσφατα στο μικρόφωνο της Caroline Fourest[v] πόσο μεγάλη απήχηση έχουν τα λόγια της για ένα Ισλάμ της ειρήνης και της αγάπης στους μουσουλμάνους μαθητές της Γαλλίας. Τα σχολεία της Ευρώπης πρέπει να εκμεταλλευτούν άμεσα αυτούς τους ανθρώπους πριν είναι πολύ αργά, πριν δηλαδή ζήσουμε επί ευρωπαϊκού εδάφους ένα γενικευμένο τζιχάντ, στο οποίο θα είμαστε όλοι θύματα: Εβραίοι, χριστιανοί μουσουλμάνοι, άθεοι.



[i] Το άρθρο της Άννας Φραγκουδάκη είναι διαθέσιμο online: http://athensreviewofbooks.com/?p=1213.

[ii] Οι ανατριχιαστικές αυτές κραυγές βιντεοσκοπήθηκαν: https://www.youtube.com/watch?v=uxsldW-B2m0

[iii] Deidre Berger: Judenfeindschaft ist der Mainstream, εφ. Der Tagesspiegel, 2 Ιουλίου 2014: http://www.tagesspiegel.de/meinung/antisemitische-angriffe-in-europa-judenfeindschaft-ist-der-mainstream/10133496.html. Η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτέλεσε, άλλωστε, την κύρια πηγή έμπνευσης για το παρόν άρθρο.

[iv] Ο κύριος ύποπτος για τις δολοφονίες στο Εβραϊκό Μουσείο των Βρυξελλών είναι ένας από αυτούς. Η Deidre Berger εκτιμά ότι 3.000 περίπου Ευρωπαίοι τζιχαντιστές βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη Συρία και ότι τους ερχόμενους μήνες αναμένονται άλλοι 5.000!

[v] Latifa Ibn Ziaten: Mon fils est mort une seconde fois, 30 Ιουνίου 2014. Ολόκληρη η εκπομπή εδώ: http://www.franceinter.fr/emission-ils-changent-le-monde-latifa-ibn-ziaten