Σχόλια τύπου-ιστολογίων-blogs

Ikypros.com
11.2.2011

O άνθρωπος για τη δράση του οποίου έκανε λόγο σε δημοσίευμά της η "Κορριέρε Ντελλ Σέρα", συνελήφθη στην Αθήνα. Ήταν για καιρό υπό παρακολούθηση, αλλά το δημοσίευμα επέσπευσε τις εξελίξεις. Σύμφωνα με πληροφορίες προετοίμαζε εντυπωσιακό χτύπημα

Συνελήφθη από την Ελληνική Αστυνομία το βράδυ του Σαββάτου ο Λιβανικής υπηκοότητας Παλαιστινιακής καταγωγής Γκαλέμπ Ταλέμπ που σύμφωνα με το δημοσίευμα της Κορριέρε Ντέλλα Σέρα είναι μέλος της Λιβανέζικης ομάδας "Φατάχ Αλ Ισλάμ" που θεωρείται ότι έχει σχέσεις με την Αλ Κάιντα.

Σύμφωνα με το αρχηγείο της αστυνομίας ο Ταλέμπ ήταν υπό παρακολούθηση από την ΕΥΠ, την κεντρική ασφάλεια και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία εδώ και αρκετό καιρό στην Ελλάδα αλλά μετά το δημοσίευμα οι αρχές για να μην διαφύγει, τον συνέλαβαν μαζί με ένα ακόμα άτομο και κρατούνται στην διεύθυνση αλλοδαπών για απέλαση ή για να εξεταστεί τυχόν αίτημα για άσυλο.

Επίσης ο Μωχάμεντ Μούσα που αναφέρεται στο δημοσίευμα της Κορριέρε Ντέλλα Σέρα ότι ήταν ο προκάτοχος του Ταλέμπ για λογαριασμό της "Φατάχ Αλ Ισλάμ" στην Ελλάδα, έχει συλληφθεί και κρατείται εδώ και αρκετό καιρό για απέλαση.

Η Κορριέρε Ντέλλα Σέρα, σύμφωνα με πληροφορίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων από την Ρώμη, δημοσίευσε στο χθεσινό φύλλο της ότι "ο Άραβας τρομοκράτης Γκαλέμπ Ταλέμπ βρίσκεται στην Ελλάδα και ετοιμάζει θεαματική επίθεση η οποία θα πραγματοποιηθεί σε ελληνικό έδαφος ή σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα".

Με «κορμό» την οικονομική συνεργασία, οι σχέσεις Ελλάδας-Ισραήλ αναπτύσσονται σε ένα πρωτοφανές εύρος δραστηριοτήτων και αποδίδουν ήδη «χειροπιαστά» αποτελέσματα προς αμοιβαίο όφελος. Το επόμενο σημαντικό βήμα θα είναι η σύγκληση του Κοινού Υπουργικού Συμβουλίου την άνοιξη, το οποίο θα ασχοληθεί με όλο το φάσμα των σχέσεων, την οικονομία, τον τουρισμό, την άμυνα, τον πολιτισμό, την ενέργεια.

Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα Άριε Μέκελ, στο βιογραφικό του οποίου ξεχωρίζουμε τη μακρόχρονη δημοσιογραφική του εμπειρία και τη θητεία του στα Ηνωμένα Έθνη, μιλάει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ για την ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση, η οποία επισφραγίστηκε από την «ιστορική» ανταλλαγή επισκέψεων των δύο πρωθυπουργών και έχει αποφέρει ένα «άνευ προηγουμένου» όγκο κοινών δραστηριοτήτων με «θεμέλιο λίθο» την οικονομική συνεργασία.

Αναφέρεται ιδιαίτερα στην αλματώδη ανάπτυξη της συνεργασίας στον τουρισμό, στις καινοτόμες μεθόδους διαχείρισης της γεωργίας και του περιβάλλοντος και πιστεύει ότι οι σχέσεις Ελλάδας -Ισραήλ έχουν τη δική τους αξία, τονίζοντας ότι δεν αποτελούν αποτέλεσμα μιας συγκυρίας.

Εκφράζει τέλος τη βαθιά εκτίμηση που τρέφει το Ισραήλ για τη συμβολή της ελληνικής κυβέρνησης στην ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, προσθέτοντας ότι είναι προς το κοινό συμφέρον των χωρών μας να συνεργαστούν για την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή.

Όταν ρωτήσαμε για την άφιξη για πρώτη φορά στην Ελλάδα της «μείζονος» Αμερικανο-εβραϊκής αντιπροσωπείας, αν και παρών στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν με την ευκαιρία της επίσκεψης, ο ισραηλινός διπλωμάτης αρνήθηκε να μιλήσει εκ μέρους τους, λέγοντας διακριτικά ότι «δεν είναι ισραηλινές οργανώσεις», αλλά μια αντιπροσωπεία Αμερικανών Εβραίων ηγετών, που εκπροσωπούν την ομογένεια του Ισραήλ στις Ηνωμένες Πολιτείες.

"Η δική μου ευθύνη", απαντά, "είναι οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η Αθήνα και η Ιερουσαλήμ βρίσκονται στη διαδικασία ανάπτυξης ενός νέου συνεταιρισμού μέσω μιας πολύπλευρης συνεργασίας σε όλους τους τομείς, όπως εκείνων του τουρισμού, του πολιτισμού, της ασφάλειας και της οικονομίας. Ο όγκος της πολιτικής δραστηριότητας μεταξύ των δύο κρατών είναι πραγματικά άνευ προηγουμένου, από τότε που πραγματοποιήθηκε η ιστορική ανταλλαγή επισκέψεων των δύο Πρωθυπουργών μας".

"Μια ένδειξη προς αυτήν την κατεύθυνση", εξηγεί, "είναι ότι σε διάστημα μόλις τριών εβδομάδων, ο Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Άβιγκντορ Λίμπερμαν επισκέφθηκε την Αθήνα, ενώ οι Έλληνες Υπουργοί Επικρατείας, Εξωτερικών, Πολιτισμού και Τουρισμού, Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, καθώς και ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης, μετέβηκαν ή θα μεταβούν στο Ισραήλ. Μάλιστα, για κάποιους ήταν η δεύτερη επίσκεψή τους σε διάστημα λίγων μηνών. Είχαν προηγηθεί οι επισκέψεις στην Αθήνα του Ισραηλινού υπουργού Επικρατείας και του υφυπουργού Άμυνας, καθώς και η επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Ιερουσαλήμ. Πλέον, εργαζόμαστε μαζί προκειμένου να ενισχύσουμε τις σχέσεις μας στο μέγιστο δυνατό επίπεδο».

-Κατά την επίσκεψη του Ισραηλινού ΥΠΕΞ στην Αθήνα, του κ. Λίμπερμαν, αναγγέλθηκε η σύσταση Κοινού Υπουργικού Συμβουλίου, Ελλάδας-Ισραήλ το οποίο θα επεξεργαστεί τη συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών σε πολλούς τομείς. Πότε θα πραγματοποιηθεί το Συμβούλιο αυτό και ποιους τομείς ξεχωρίζετε;

"Το Συμβούλιο θα συγκληθεί πιθανότατα την άνοιξη και θα συμπεριλαμβάνει ολόκληρο το φάσμα των σχέσεων σε όλους τους τομείς, όπως η οικονομία, ο τουρισμός, η άμυνα, ο πολιτισμός, η ενέργεια κλπ. Η σύστασή του συνιστά ένδειξη της σπουδαιότητας που αποδίδουν οι δύο χώρες στην συνεργασία.

Προφανώς, οι οικονομικές σχέσεις αποτελούν έναν σημαντικό, θεμέλιο λίθο στις διμερείς σχέσεις διότι παρέχουν τον «κορμό» πάνω στον οποίο μπορούν να αναπτυχθούν πολλοί άλλοι τομείς συνεργασίας. Μάλιστα, η οικονομική μας συνεργασία προωθείται σε αρκετούς τομείς.

Στον τομέα του τουρισμού, η συνεργασία είναι εξαιρετική. Το 2010, 250.000 Ισραηλινοί τουρίστες επισκέφτηκαν την Ελλάδα, σημειώνοντας αύξηση κατά 200% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Σκοπός μας είναι ο αριθμός αυτός να αυξηθεί σημαντικά φέτος. Ο Έλληνας Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, κ. Παύλος Γερουλάνος, βρέθηκε πρόσφατα στο Ισραήλ, για δεύτερη φορά μόλις σε διάστημα λίγων μηνών, όπου και συμμετείχε στην Διεθνή Έκθεση Τουρισμού, προκειμένου να προωθήσει την αύξηση του Ισραηλινού τουρισμού στην Ελλάδα καθώς και την διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων στην Θεσσαλονίκη.

Ο Δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης, επισκέπτεται επίσης το Ισραήλ ώστε να προωθήσει τον τουρισμό και την συνεργασία μεταξύ των λιμανιών της Θεσσαλονίκης και της Χάιφας. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη με ειδική ιστορική και συμβολική σημασία για τους Εβραίους παγκοσμίως.

Στον αγροτικό τομέα, ο Έλληνας Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστας Σκανδαλίδης, πρόσφατα ολοκλήρωσε μια εξαιρετικά επιτυχημένη επίσκεψη στο Ισραήλ. Μεταξύ των δύο χωρών υπήρξε συμφωνία για συνεργασία στους τομείς της εφαρμοσμένης αγροτικής έρευνας, της δημιουργίας ενός διακομετακομιστικού κέντρου για την προώθηση ελληνικών προϊόντων με έδρα τη Βόρεια Ελλάδα, της ίδρυσης πρότυπων, καινοτόμων, αγροτικών κέντρων υψηλής τεχνολογίας, της διαχείρισης υδάτινων πόρων και των υδάτινων καλλιεργειών (π.χ. ιχθυοτροφία).

Στο πλαίσιο της γενικής οικονομικής συνεργασίας, η ισραηλινή κυβέρνηση έχει παρουσιάσει στην ελληνική κυβέρνηση προτάσεις για πάνω από δώδεκα μεγάλα κοινά έργα σε τομείς όπως ο τουρισμός, η αγροτική ανάπτυξη, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), η διαχείριση υδάτινων πόρων και λυμάτων, η διαστημική τεχνολογία και οι επενδύσεις. Τα εν λόγω ζητήματα συζητήθηκαν και κατά την εδώ επίσκεψη του Υπουργού Εξωτερικών, Ά. Λίμπερμαν.

Όλα αυτά τα ζητήματα και πολλά ακόμα θα συζητηθούν πιθανότατα στο Κοινό Υπουργικό Συμβούλιο που θα συγκληθεί την άνοιξη, με σκοπό την επίτευξη χειροπιαστών αποτελεσμάτων στην συνεργασία μας που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δύο λαών μας».

-Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει ότι το άνοιγμα προς το Ισραήλ είναι ανεξάρτητο από τις σχέσεις της με τη γειτονική Τουρκία. Ωστόσο η ψυχρότητα των σχέσεων του Τελ Αβίβ με την Άγκυρα τροφοδοτεί σχόλια που συνδέουν την ελληνοϊσραηλινή προσέγγιση με αυτή τη συγκυρία. Πόσο σταθερή θεωρείτε εσείς τη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ;

"Ο νέος συνεταιρισμός που έχουν δρομολογήσει η Αθήνα και η Ιερουσαλήμ είναι κάτι που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολύ καιρό και δεν σχετίζεται με τις εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και της Τουρκίας. Οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις πρέπει να αξιολογούνται με βάση την δική τους αξία. Είναι σαφές ότι υπάρχουν μεγάλες προοπτικές σε αυτή την συνεργασία και θα συνεχιστεί».

-Ποια βήματα είναι διατεθειμένη να κάνει η Ισραηλινή κυβέρνηση για την επίλυση του Παλαιστινιακού;

«Το Ισραήλ έχει αποδείξει ότι είναι έτοιμο να κάνει τις απαραίτητες θυσίες για την ειρήνη αλλά δυστυχώς πολλές από τις προτάσεις που παρουσιάστηκαν στους Παλαιστινίους, στο παρελθόν, απορρίφθηκαν. Το 2000, η Παλαιστινιακή ηγεσία απέρριψε τις μεγάλες παραχωρήσεις που είχαν προταθεί από τον τότε Πρωθυπουργό Εχούντ Μπαράκ. Η απάντηση στην θαρραλέα απόφαση του Πρωθυπουργού Σαρόν να εκκενώσει πλήρως τους εποίκους και στρατιώτες από την Λωρίδα της Γάζας το 2005 ήταν να πέσουν σαν βροχή χιλιάδες ρουκέτες της Χαμάς πάνω στους πολίτες μας.

Ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου έχει εκφράσει ανοικτά την υποστήριξή του για μια λύση δύο κρατών με την σαφή αναγνώριση του Ισραήλ ως το εθνικό κράτος του Εβραϊκού Λαού και ένα Παλαιστινιακό κράτους για τους Παλαιστινίους. Είμαστε έτοιμοι να θέσουμε όλα τα εκκρεμή ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προκειμένου να επιτευχθεί μια βιώσιμη ειρήνη για εμάς και τις μελλοντικές γενεές".

-Ποια είναι η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ για την ειρήνευση της Μέσης Ανατολής;

"Σε ότι αφορά στην Ελλάδα και το Ισραήλ, θα πω ότι εκτιμούμε βαθύτατα την υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης στην ειρηνευτική διαδικασία. Όπως αποδεικνύουν τα πρόσφατα γεγονότα, η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι δύο σταθερές δημοκρατίες σε μια ασταθή περιοχή οι οποίες συμβολίζουν την σύγχρονη ανεξαρτησία δύο περήφανων και αρχαίων λαών. Ως εκ τούτου, έχουν κοινό συμφέρον όχι μόνο να αναπτύξουν τις διμερείς σχέσεις τους στο μέγιστο δυνατό επίπεδο προς αμοιβαίο όφελος, αλλά και να συνεργαστούν για την προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή μας».

http://www.ikypros.com/easyconsole.cfm/id/11258

 

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 7.2.11
Του Θεόφιλου Σιχλετίδη

Την περασμένη Τετάρτη εγκαινιάστηκε στο Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, στην Αγίου Μηνά, η φωτογραφική έκθεση «Σύλβια» με έργα του Βίκτορ Κοέν από τα κολαστήρια του Άουσβιτς, του Μπιρκενάου και του Μαϊντάνεκ.

Η Αγίου Μηνά είναι ένα πολύ σεμνό στενό, πρώτος παράλληλος πάνω από την Τσιμισκή. Είναι σχεδόν κρυμμένη και μπορεί να έχεις ζήσει όλη τη ζωή σου στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να χρειαστεί ή να τύχει να την περπατήσεις. Κάπως έτσι είναι η κατάσταση και με το Εβραϊκό Μουσείο Θεσσαλονίκης, σεμνό και σχεδόν κρυμμένο.

Το απόγευμα των εγκαινίων της έκθεσης το προσωπικό της ασφάλειας του Μουσείου είχε απλωθεί σε όλη την Αγίου Μηνά και όποιον δεν γνώριζε τον ρωτούσε αν είχε κάποια δουλειά εκεί, αν περίμενε κανέναν ή μήπως είχε χαθεί. Από τους ελάχιστους, άγνωστους, που πήγαν για την έκθεση ζητούσε ταυτότητες και σε όσους πράγματι είχαν χαθεί έδινε οδηγίες πώς να απομακρυνθούν.

Συμβαίνουν τέτοια πράγματα έξω από μουσεία και μάλιστα σε απόγευμα εγκαινίων; Υπάρχει περίπτωση, ενώ έχεις χαθεί και έχεις πέσει πάνω σε ένα μουσείο, να μη σε προσκαλέσουν να μπεις μέσα; Δυστυχώς υπάρχει ακόμη φόβος και όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη -το Εβραϊκό Μουσείο του Βερολίνου για παράδειγμα απ’ έξω μοιάζει περισσότερο με στρατιωτική εγκατάσταση.

Μέσα στο Μουσείο, στην πτέρυγα «Ανδρέας Σεφιχά», ο κόσμος δεν ήταν πολύς, σχεδόν όλοι γνωστοί με τα μικρά ονόματά τους και μέλη της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης. Οπότε μιλούσαν για θέματα της Κοινότητας και η κατάσταση ήταν ελαφρώς κλειστοφοβική. Βέβαια σε πολλά μουσεία συμβαίνει αυτό, μόνον που στην Αγίου Μηνά είναι πιο έντονο ίσως από τις μνήμες και τα ίχνη 25 γενιών Εβραίων που έζησαν στη Θεσσαλονίκη μέσα στους αιώνες.

Α, η έκθεση… Ο Βίκτορ Κοέν, που γεννήθηκε το 1967 στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε στο Ισραήλ και ζει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη, επισκέφθηκε το Άουσβιτς, το Μπιρκενάου και το Μαϊντάνεκ το 2004 με ξεναγό τη γιαγιά του, τη Σύλβια -από εκεί και το όνομα της έκθεσης- που επέζησε από την κόλαση των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Πολωνία.Από αυτήν την επίσκεψη είναι και οι φωτογραφίες.

Με το φακό του είδε τους χώρους καθαρούς, σαν εγκαταλειμμένα εργοστάσια, σαν να έφυγαν ξαφνικά οι εργάτες μία μέρα, αφήνοντας πίσω τους λίγα ρούχα, ένα ζευγάρι παπούτσια, κάποια σπασμένα γυαλιά μυωπίας. Μόνον που τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου έτσι, λίγοι ήταν αυτοί που μπόρεσαν να φύγουν.

Μία φωτογραφία του Κοέν με τα εκατοντάδες τεχνητά μέλη που οι κρατούμενοι άφησαν έξω από τα κρεματόρια και μία άλλη με ένα κουβάρι ύφασμα από ανθρώπινο μαλλί μαρτυρούν τους φόνους και τη φρίκη. Παρ’ όλα αυτά οι φωτογραφείς του Κοέν δεν είναι τρομακτικές, μάλλον γιατί από παντού λείπει η ζωή.

Ο ίδιος στο βιβλίο της έκθεσης σημειώνει πως αναζήτησε τη βιομηχανική λεπτομέρεια των στρατοπέδων, έψαξε να βρει τι υπήρχε στις σκέψεις αυτών που τα σχεδίασαν και αυτών που τα λειτούργησαν. Ο Κοέν βρήκε τη μοιραία συνέπεια της επιμονής τους στην τελειοποίηση των μεθόδων εξόντωσης των κρατουμένων.

Και πού κολλάνε τα παραπάνω με τα σχέδια του Γιάννη του Μπουτάρη να μετατρέψει τη Θεσσαλονίκη σε «Νέα Ιερουσαλήμ» -κάτι που ακούγεται, όπως ακριβώς οι ιστορίες περί Βαρκελόνης, Ντουμπάι και Σίλικον Βάλεϊ- με τη δημιουργία νέων μνημείων και μουσείων, ώστε η πόλη να προσελκύσει δεκάδες χιλιάδες τουρίστες από το Ισραήλ;

Απ’ ό,τι φαίνεται πουθενά. Η Θεσσαλονίκη δεν δείχνει ικανή να συμβιβαστεί με ένα παρελθόν που ουσιαστικά ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι είχε. Μιλάμε δηλαδή για δύο πόλεις, που είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν να συναντηθούν με μοναδικό κίνητρο τουριστικούς και εμπορικούς λόγους. Από την άλλη μνημεία όπως το Άουσβιτς και μουσεία όπως του Βερολίνου υπάρχουν και προσελκύουν δεκάδες χιλιάδες Εβραίους, και όχι μόνο, από όλο τον κόσμο.

Πώς να μπει η Θεσσαλονίκη σε αυτήν την ιστορία; Έτσι απλά χτυπώντας τα δάχτυλα… Άλλωστε, όταν πριν από έντεκα χρόνια είχε έρθει ο Ελιάου, ο γιος του Αβραάμ Μπεναρόγια, του ιδρυτή της «Φεντερασιόν», αυτό που έψαξε να βρει στη Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη για την οποία του μιλούσε, κάθε μέρα μέχρι να πεθάνει, ο πατέρας του. Δεν ξέρω τι τελικά βρήκε, αλλά δεν νομίζω ότι θα επέλεγε να κλειστεί μέσα σε ένα μουσείο.

Αν υπάρχει κάποιο θέμα με τη Θεσσαλονίκη, αυτό πρέπει να έχει σχέση με το μέλλον. Αν θέλει να φτιάξει κάτι η νέα δημοτική αρχή, μάλλον πρέπει να δει πώς θα μπορέσει να στηθεί στην πόλη μία βαλκανική  Tate Modern -ο χώρος του Αλλατίνη είναι απίστευτα κατάλληλος για κάτι τέτοιο- που θα επιδιώξει να προσελκύσει όλα τα ρεύματα της σύγχρονης τέχνης από τη Νοτιοδυτική Ευρώπη και την Τουρκία.

Νομίζω πως και ο Βίκτορ Κοέν θα συμφωνήσει με αυτό. Μόνον που η Θεσσαλονίκη και με το μέλλον δείχνει να έχει πρόβλημα. Την αγχώνει απελπιστικά. Ο Μόδης Γούναρης στο «Η συνέχεια που πήγαινε…» γράφει πως ο φόβος γεννιέται στη βάση της ανασφάλειας για το αύριο. «Απεναντίας απλώς δεν υπάρχει φόβος, αν δεν υπάρχει η έγνοια και η ελπίδα για το αύριο».

http://www.makthes.gr/news/reportage/69235/

 

ΤΟ ΒΗΜΑ Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Φωτεινή Τομαή 

Πώς, λίγα χρόνια μετά την αποκάλυψη της θηριωδίας των ναζιστών, η πρωτοβουλία εβραϊκών οργανώσεων να ζητήσουν από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών να συνεισφέρουν οικονομικά στη συντήρηση του στρατοπέδου-μνημείου συνεθλίβη στους πάγους της διαμάχης ΗΠΑ - ΕΣΣΔ

Εβδομήντα χρόνια μετά την κήρυξη του πολέμου κατά της χώρας μας και εξήντα πέντε από την εκκένωση του στρατοπέδου του Αουσβιτς, όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο πάνω από εξήντα χιλιάδες Ελληνες, εβραίοι το θρήσκευμα,αλλά και χριστιανοί,οι οποίοι συνελήφθησαν εξαιτίας της αντιστασιακής δράσης τους κατά των ναζιστών εισβολέων στη χώρα μας,η μνήμη των θυμάτων εκείνων εξακολουθεί να τιμάται κάθε χρόνο την 27η Ιανουαρίου,ημέρα κατά την οποία τα σοβιετικά στρατεύματα εισήλθαν από τη γνωστή ως «πύλη του θανάτου» του διαβόητου στρατοπέδου για να αντικρίσουν ιδίοις όμμασιν τη φρίκη που βρισκόταν παντού, με τις λιγοστές εξαϋλωμένες θαρρείς φιγούρες όσων επέζησαν, μεταξύ αυτών και αρκετών Ελλήνων που κινούνταν αργά και με αδειανό βλέμμα ανάμεσα στα σκοτεινά κτίρια του ειδεχθούς κολαστηρίου.

Με το άνοιγμα ενός ιστορικού φακέλου της δεκαετίας του 1960 που αποκαλύπτει το άγνωστο παρασκήνιο, αλλά και την υποκρισία των μεγάλων κρατών τα οποία σήμερα κόπτονται για την αποκατάσταση του ενάμισι εκατομμυρίου θυμάτων που μαρτύρησαν στα διαβόητα στρατόπεδα του θανάτου Αουσβιτς- Μπίρκεναου, η παρούσα έρευνα καταδεικνύει την αξία της ιστορικής φράσης που κάποτε διετύπωσε ο νομπελίστας αμερικανός φιλόσοφος και συγγραφέας Ελί Βιζέλ , επιζήσας και αυτός σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών του ειρημένου στρατοπέδου: « Ας μην εκτελέσομε για δεύτερη φορά τα θύματα εκείνα εκτελώντας τη μνήμη τους,γιατί τότε ο θάνατός τους θα είναι οριστικός και αμετάκλητος » (σε ελεύθερη απόδοση).

Πρώτες κινήσεις
Η πύλη με τη χαρακτηριστική επιγραφή «Η εργασία απελευθερώνει» («Αrbeit macht frei») του διαβόητου στρατοπέδου Αουσβιτς-Μπίρκεναου όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από τους ναζιστές περισσότεροι από εξήντα χιλιάδες έλληνες εβραίοι (κυρίως) πολίτες αλλά και αντιστασιακοί

Η πρώτη προσπάθεια σε διεθνές επίπεδο για τη διατήρηση του στρατοπέδου του Αουσβιτς και την ανάδειξή του σε παγκόσμιο μνημείο ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μέχρι τότε, οι πολωνικές αρχές ελάχιστα είχαν κάνει. Δικαιολογημένα ίσως ως έναν βαθμό αφού οι λαοί της Ευρώπης πρώτη προτεραιότητά τους είχαν να επιζήσουν και να στήσουν τις ρημαγμένες οικονομίες τους.

Η πρωτοβουλία προήλθε από τη γαλλική Comite De Ρatronage D΄Αuschwitz, της οποίας προΐστατο η Οdette Εlina Crussy που εν έτει 1961 απηύθυνε επιστολές της σε 77 κυβερνήσεις, μεταξύ αυτών και στη χώρα μας, προκειμένου να συνεισφέρουν οικονομικά στη συντήρηση του στρατοπέδου και στην ανέγερση μνημείου, η καθεμιά για τα δικά της θύματα. Το συνολικό ύψος της δαπάνης ανήρχετο τότε σε 5 εκατ. νέα γαλλικά φράγκα, όπως αναφέρεται σε υπηρεσιακό σημείωμα της Β΄ Πολιτικής Διευθύνσεως ΥΠΕΞ στις 29 Μαρτίου 1965 (α.α.π.).

Ελάχιστες κυβερνήσεις, ωστόσο, πλην της Γαλλίας, με αποδέκτη τον ίδιο τον πρόεδρο Ντε Γκολ, φάνηκαν να ανταποκρίνονται θετικά στο αίτημα.

Μάλιστα η Γαλλία προσέφερε τότε ως πρώτη δόση 200 χιλιάδες νέα γαλλικά φράγκα (ΑΠ 214/014, 13 Ιανουαρίου 1962, πρέσβης Μ. Μελάς από ΜΑ ΝΑΤΟ στο Παρίσι).

Στο ίδιο έγγραφο αναφερόταν ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο οι χώρες της Δύσης καθυστερούσαν να ανταποκριθούν αποδιδόταν σε «πληροφορίες του State Department» σύμφωνα με τις οποίες «η Γραμματεύς της Comite Ιnternational De Ρatronage D΄Αuschwitz θεωρείται ως συμπαθούσα τον κομμουνισμόν» προσθέτοντας ότι «η βρεταννική κυβέρνησις απέρριψετην ως άνω αίτησιν» για τον ίδιο λόγο.

Δάκτυλος κομμουνιστών!

 

Μετά τη διμερή συμφωνία που υπέγραψε η Ελλάδα το 2007 με την Πολωνία,βρίσκεται σε στάδιο υλοποίησης το πρόγραμμα μόνιμης έκθεσης του Ολοκαυτώματος των Ελλήνων στο κτίριο 18 του κρατικού Μουσείου Αουσβιτς (δεξιά και στη φωτογραφία αριστερά η ορειχάλκινη πλάκα που αναφέρεται σε ελληνική γραφή στα θύματα του Αουσβιτς και βρίσκεται στη βάση του κεντρικού μνημείου του στρατοπέδου),δέσμευση από την οποία η χώρα δεν παραιτείται,παρά τη δυσμενή δημοσιονομική της κατάσταση,για λόγους ιστορικούς και πρωτίστως ηθικούς έναντι των πολιτών της που σφαγιάστηκαν αποτρόπαια από τους ναζιστές

Την πληροφορία επιβεβαίωνε και ο έλληνας πρέσβης Α. Λιάτης από την Ουάσιγκτον, σημειώνοντας ότι «η κυρία Οdette Εlina Crussy τυγχάνει μέλος της φιλοκομμουνιστικής Οργανώσεως Combattants Volontaires De la Ρaix,είχε δε λάβει μέρος εις κομμουνιστικά ή κρυπτοκομμουνιστικά συνέδρια εις Πράγαν και Βιέννην» (ΑΠ 1628/Β/11, 29 Απριλίου 1961). Σε συνεδρίαση μάλιστα της Επιτροπής Πληροφοριών του ΝΑΤΟ που έγινε τον Ιανουάριο του 1962, ο νορβηγός αντιπρόσωπος, κατά πληροφορίες του έλληνα πρέσβη Μ. Μελά, ανακοίνωσε πως η χώρα του, και ειδικότερα το δημοτικό συμβούλιο του Οσλο, είχε δεχθεί αίτημα από τον Μάιο ήδη του 1959 και το είχε απορρίψει ακριβώς λόγω των κομμουνιστικών αποκλίσεων της συγκεκριμένης οργάνωσης.

Εξίσου με τη βρετανική, τη δανική, τη νορβηγική και την αμερικανική κυβέρνηση, που σφύριζε αδιάφορα υποκρινόμενη ότι δεν έλαβε ποτέ επιστολή με παρόμοιο αίτημα, παρέμενε και η ολλανδική κυβέρνηση, παρά τα δεκάδες χιλιάδες θύματα ολλανδούς εβραίους που στήριζαν προπολεμικά τη ραχοκοκαλιά της ολλανδικής οικονομίας. Σε σχετική μάλιστα επερώτηση που κατέθεσε στο ολλανδικό Κοινοβούλιο ο βουλευτής του Εργατικού Κόμματος Ρatijn, η ολλανδική κυβέρνηση έλαβε απροκάλυπτα αρνητική θέση (ΑΠ 3-476, 3 Απριλίου 1963, Π. Βερύκιος από Χάγη). Αντίστοιχο αίτημα πάντως φαίνεται πως δεν είχε περιέλθει στην Τουρκία (ΑΠ 2848/014, 23 Μαΐου 1962, Μ. Μελάς). Εύλογα ίσως αφού είχε όχι μόνο παραμείνει επιτηδείως ουδέτερη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά, παρά τα μεμονωμένα δείγματα ανθρωπιάς που έδειξαν έναντι των κατατρεγμένων εβραίων μερικοί τούρκοι πρόξενοι, όπως εκείνος της Ρόδου, η Τουρκία κατεδίωξε τους εβραίους της με τον περίφημο κεφαλικό φόρο (varlik vergisi).

Το άκρον άωτον της υποκρισίας όμως, που ασφαλώς οφειλόταν στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, ήταν ότι πρώτες έσπευσαν να συνεισφέρουν οι χώρες του κομμουνιστικού μπλοκ, ακόμη και η Αλβανία, με προεξάρχουσα και περισσότερο γενναιόδωρη την τότε Σοβιετική Ενωση, η οποία όπως είναι γνωστό έχει στηλιτευτεί για την πολιτική της καταδίωξης των εβραίων της ακόμα και μετά τη λήξη του πολέμου! Και ενώ η συνδρομή αυτή θα μπορούσε να εκτιμηθεί ως θετική, τελικά συνέβαλε κατά τελείως αρνητικό τρόπο, επιβεβαιώνοντας τις επιφυλάξεις της Δύσης περί κομμουνιστικού δακτύλου, με μόνους χαμένους τα θύματα του Αουσβιτς..

Η Ελλάδα πρώτη αποκατέστησε τους εβραίους
Παρά τις κατηγορίες που κατά καιρούς σπεύδουν οι άσπονδοι «φίλοι» της Ελλάδας να εξαπολύσουν εναντίον της, λίγοι- και παρά τα όσα έχουν γραφεί, μέσα και από επίσημες εκδόσεις του ΥΠΕΞ που στηρίζονται σε ιστορικά έγγραφα της εποχής- συγκρατούν ή θέλουν να συγκρατήσουν ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της Ευρώπης που στις 24 Αυγούστου 1944 με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου στο οποίο προήδρευε ο πρωθυπουργός της πρώτης μεταπολεμικής κυβερνήσεως Γεώργιος Παπανδρέου αποκατέστησε τις περιουσίες των ελλήνων εβραίων και ίδρυσε κοινό ταμείο (ΟΠΑΙΕ) για την περίθαλψη όσων επέζησαν, με εισφορές από εβραϊκές περιουσίες των οποίων δεν βρέθηκαν κληρονόμοι ως και τετάρτου βαθμού συγγενείας. Η απόφαση εκείνη, που παρέμεινε πρωτοποριακή στα ευρωπαϊκά χρονικά, έγινε νόμος (Ν 846) του ελληνικού κράτους το 1946. Παρά την τότε δύσκολη για την Ελλάδα περίοδο, ακόμη και όταν οι άλλες χώρες-εταίροι της στον δυτικό συνασπισμό αντιμετώπιζαν υποκριτικά το αίτημα για αποκατάσταση του μνημειακού χώρου στο Αουσβιτς, η τότε κυβέρνηση Κ.Καραμανλή αντιμετώπισε προσεκτικά το θέμα, ανταποκρινόμενη θετικά στο αίτημα των Ισραηλιτών Θεσσαλονίκης που υπέγραφαν ο πρόεδρος και η γενική γραμματέας της Ενωσης Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως Ισραηλιτών Θεσσαλονίκης Οσκαρ Φλωρεντίν και Λίζα Πίνχας, αντίστοιχα, προκειμένου να διεξαχθεί έρανος «δια την ανέγερσιν του εν Αουσβιτς Μαυσωλείου των σφαγιασμένων ομοθρήσκων» τους (ΑΠ 149, 8 Ιουνίου 1963). Την απόφαση (ΑΠ Α2/57801, 16 Ιανουαρίου 1964) υπέγραφε ο τότε νομάρχης Θεσσαλονίκης Α. Μανουσόπουλος. Σημειωτέον ότι οι περισσότερες εισφορές, πλην εκείνης της Γαλλίας και μεταγενέστερα του Βελγίου και της Αυστρίας, οφείλονταν σε ιδιωτικούς εράνους.

Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι ιστορικός, πρεσβευτής σύμβουλος Α' στο υπουργείο Εξωτερικών.


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artid=381293&dt=30/01/2011

 03.1.11

 

     

                                                Αφιέρωμα της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ για το Ολοκαύτωμα.

 

ΤΟ ΒΗΜΑ Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Άγγελος Αθανασόπουλος

Δύο κορυφαία στελέχη του εβραϊκού λόμπι, ο Μάλκολμ Χένλαϊν και ο Ντέιβιντ Χάρις, μιλούν στο «Βήμα» για τις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις, εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τον Γιώργο Παπανδρέου και δηλώνουν απογοητευμένοι από την Αγκυρα

 ΕΤΟΙΜΟΙ να βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει από το «τούνελ της κρίσης» εμφανίζονται κορυφαίοι παράγοντες του εβραϊκού λόμπι που θα επισκεφθούν στις αρχές Φεβρουαρίου την Αθήνα. Ο Μάλκολμ Χένλαϊν,
εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Διάσκεψης των Προέδρων των Αμερικανοεβραϊκών Οργανώσεων, και ο Ντέιβιντ Χάρις, διευθύνων σύμβουλος της πανίσχυρης Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής (Αmerican Jewish Committee), χαιρετίζουν μιλώντας στο «Βήμα» τη νέα εποχή στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις που θα συμβάλει
στη σταθερότητα της Μεσογείου. Εξαίρουν την προσωπικότητα του κ. Γ. Παπανδρέου, «ενός πολιτικού που ξέρει πού θέλει να πάει τη χώρα του», όπως λένε. Και εκφράζουν πολύ εμφατικά την απογοήτευσή τους για τη στάση της Τουρκίας απέναντι στο Ισραήλ αλλά και τον εναγκαλισμό της με την Τεχεράνη.

«Ως Αμερικανοεβραίοι καταλαβαίνουμε απόλυτα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα» τονίζει στο «Βήμα» ο κ. Χένλαϊν. «Δεν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που βρίσκεται αντιμέτωπη με κάτι τέτοιο, ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να λύσουν τα δικά τους οικονομικά προβλήματα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σταθερότητα στην Ελλάδα είναι πολύ σημαντική και για την Ευρώπη και για την περιοχή της Μεσογείου» διευκρινίζει.

«Οι φίλοι είναι φίλοι»
«Οι φίλοι είναι φίλοι. Αυτή είναι η βαθύτατη πεποίθησή μας» συμπληρώνει ο κ. Χάρις. «Η Ελλάδα χρειάζεται βοήθεια για να βρει τον δρόμο της να εξέλθει από τη δύσκολη περίοδο στην οποία βρίσκεται.Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν. Τον Αύγουστοφέραμε μια μεγάλη ομάδα μελών μας για να συναντηθούν με τον πρωθυπουργό Παπανδρέου,να εκφράσουμε τη φιλία μας και να βρούμε τρόπους βοήθειας. Αυτές οι επαφές συνεχίζονται».

Οι συζητήσεις των αμερικανοεβραϊκών οργανώσεων με τους έλληνες συνομιλητές τους θα εισέλθουν και σε πιο πρακτικά ζητήματα. «Στην Αθήνα θα συζητήσουμε πιο συγκεκριμένα για ορισμένους τομείς συνεργασίας. Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι θα ρίξουμε μεταξύ άλλων ιδιαίτερο βάρος στον τουρισμό» σημειώνει ο κ. Χένλαϊν.

Σύσφιγξη θα υπάρχει και στη συντονισμένη δράση των εβραϊκών και ελληνικών ομογενειακών οργανώσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Οι σχέσεις ανάμεσα στις αμερικανοεβραϊκές και στις ελληνοαμερικανικές οργανώσεις ήταν πάντοτε θερμές. Τώρα ενισχύονται ακόμη περισσότερο. Οφείλουμε να στηρίξουμε την Ελλάδα να ξεπεράσει την οικονομική κρίση» προσθέτει ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Διάσκεψης των Προέδρων. Ενώ ο κ. Χάρις τονίζει από την πλευρά του: «Οι εβραϊκές οργανώσεις στις ΗΠΑ δεν είναι αφελείς.Δεν θα βγουν να βοηθήσουν την Τουρκία όταν αυτή γυρίζει την πλάτη στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ».

Οι προοπτικές του Λεβιάθαν
«Χαιρετίζουμε τη νέα εποχή στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις» λέει απερίφραστα ο κ. Χένλαϊν. «Οι σχέσεις αυτές είναι πάρα πολύ σημαντικές καθώς αφορούν δύο δημοκρατικές χώρες. Και τα πεδία συνεργασίας είναι πάρα πολλά:η οικονομία, το εμπόριο, ο τουρισμός, η άμυνα και η ασφάλεια. Η σημασία της συνεργασίας αυτής είναι πολύ μεγάλη, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που στην περιοχή εμφανίζεται αστάθεια. Να το επισημάνουμε όμως ότι η συνεργασία αυτή δεν σχετίζεται με τρίτες χώρες» τονίζει.

Ενεργειακή σκακιέρα
Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι βασικό ρόλο σε αυτή τη συνεργασία θα παίξουν οι εξελίξεις στην ενεργειακή σκακιέρα στην Ανατολική Μεσόγειο. «Οι τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου, ενδεχομένως και τα αποθέματα πετρελαίου, στα χωρικά ύδατα του Ισραήλ θα έχουν μείζονες συνέπειες όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά για όλη την περιοχή» εξηγεί ο κ. Χάρις. «Και η Ελλάδα φαντάζει ως η λογική πύλη εισόδου του φυσικού αερίου στην ηπειρωτική Ευρώπη. Αυτό είναι από μόνο του αξιοσημείωτο για την Ελλάδα. Επίσηςθα προσφέρει στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη έναν αξιόπιστο πάροχο αερίου, καθώς και την ευκαιρία διαφοροποίησης των πηγών, κάτι που έχει αυτόνομη στρατηγική σημασία».

«Ο Βενιαμίν Νετανιάχου μιλούσε πάρα πολύ σοβαρά όταν κατέθετε τον περασμένο Αύγουστο την πρόταση για κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού για τη μεταφορά φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα από τα θέματα που συζητείται συνεχώς στις ελληνοϊσραηλινές επαφές. Η προοπτική και τα οικονομικά οφέλη είναι αναμφισβήτητα» προσθέτει ο κ. Χένλαϊν.

Και βέβαια αυτή η εξέλιξη αναβαθμίζει και τον ρόλο της Κύπρου. Κατά τον κ. Χάρις, «η Κύπρος διαδραματίζει ήδη ενεργό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, παρά τη διαίρεση του νησιού από το 1974. Οι στενότερες σχέσεις με το Ισραήλαλλά και ο εντοπισμός φυσικού αερίουθα ενισχύσουν περαιτέρω τη σημασία της Κύπρου. Και θα μπορεί επίσης, εξαιτίας της συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, να ασκεί ακόμη μεγαλύτερη επιρροή».

«Ο Παπανδρέου είναι statesman»
«Πρωτοσυνάντησα τον κ. Παπανδρέου πριν από 20 χρόνια» θυμάται ο κ. Χάρις. «Τον εκτιμώ απεριόριστα ως ένα άτομο με όραμα, ακεραιότητα και θάρρος. Υπάρχουν πολλοί στην παγκόσμια κοινότητα που μοιράζονται την ίδια άποψη μαζί του. Το γνωρίζω αυτό. Θεωρείται πρότυπο δημοσίου άνδρα, αυτό που χρειαζόμαστε σε τούτη την περίοδο προκλήσεων στις παγκόσμιες υποθέσεις». Με ιδιαίτερα θερμά λόγια μιλάει για τον έλληνα πρωθυπουργό και ο κ. Χένλαϊν.

«Από τον Παπανδρέου μόνο εντυπωσιασμένος θα μπορούσα να είμαι» παρατηρεί. «Ξέρει πολύ καλά πού θέλει να πάει την Ελλάδα. Και έχει κάνει γενναία βήματα για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Αυτά μιλούν από μόνα τους»
καταλήγει.

«Είμαστε απογοητευμένοι από την Τουρκία»
«ΔΕΝ ΘΑ ΗΜΟΥΝέντιμος απέναντί σας αν δεν εξέφραζα τη βαθιά απογοήτευσή μου για όσα εκτυλίσσονται στην Αγκυρα»δηλώνει ο κ.Χάρις,ερωτηθείς για την επιδείνωση των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων μετά την «κρίση του στολίσκου» τον περασμένο Ιούνιο.«Το λέω αυτό ως φίλος της Τουρκίας επί χρόνια,έχοντας ταξιδεύσει εκεί πολλές φορές και έχοντας συνεργαστεί με τούρκους ηγέτες».

Και συνεχίζει:«Η Τουρκία που ήξερα δεν θα υπερασπιζόταν το Ιράν στην αντιπαράθεσή του με τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.Δεν θα εναγκαλιζόταν τη Χαμάς,μια τρομοκρατική οργάνωση που αποτελεί απειλή όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά και για την Παλαιστινιακή Αρχή.Δεν θα είχε τόσο στενές σχέσεις με τη Συρία,ενώ η Δαμασκός εναγκαλίζεται το Ιράν και προκαλεί ξανά αστάθεια στον γειτονικό Λίβανο. Φανταστείτε απλώς για μία στιγμή ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα και τον όλεθρο που θα έσπερνε,συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας διασποράς πυρηνικών όπλων». Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο κ.Χένλαϊν. «Μόνο απογοητευμένος μπορώ να είμαι από την τουρκική στάση έναντι του Ισραήλ»επισημαίνει.«Οι δηλώσεις κυβερνητικών και άλλων τούρκων αξιωματούχων οδήγησαν σε αυτή την επιδείνωση και η Αγκυρα φαίνεται να καθοδηγείται από ιδεολογικούς λόγους σε αυτή την πολιτική.Ελπίζω αυτό να αναστραφεί γιατί οι Τούρκοι ως λαός τρέφουν,νομίζω,θερμά αισθήματα για το Ισραήλ.Οταν όμως με τέτοιες δηλώσεις ερεθίζεις τον λαό,δεν μπορείς να περιμένεις κάτι διαφορετικό. Ανάλογη ανησυχία έχω και για τη στάση της Τουρκίας στο θέμα του Ιράν».«Μου κάνει εντύπωση»συμπληρώνει «διότι είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας να μην αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά όπλα».


http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=381292&dt=30/01/2011